به گزارش ایسنا، به مناسبت روز جهانی ارتباطات و روز ملی روابط‌عمومی، احمد افروز ـ کارشناس رسانه ـ با نقد رویکردهای تشریفاتی و بزرگنمایی دستاوردها، چهار گره کور ساختاری، مدیریتی، آموزشی و ارزیابی را مهمترین معضلات مزمن این حوزه دانست و تأکید کرد که تا زمانی این چرخه معیوب پابرجاست، روابط‌عمومی در ایران از جایگاه راهبردی و کارآمدی واقعی بیبهره خواهد ماند.

یادداشت احمد افروز، کارشناس رسانه و ارتباطات به مناسبت فرا رسیدن روز جهانی ارتباطات و روز ملی روابط‌عمومی به شرح زیر است: 

روز جهانی ارتباطات، فرصتی است تا به جای مسکن‌های موقت، به فکر جراحی ساختاری باشیم. روابط‌عمومی شایسته آن است که از حاشیه به متن مدیریت کشور بازگردد؛ آنگاه است که می‌تواند نقش واقعی خود را ایفا کند.

شایسته است که به جای بزرگنمایی دستاوردهای ظاهری، با نگاهی نقادانه و همدلانه به سراغ معضلات مزمن این حوزه برویم. روابط‌عمومی در ایران، علیرغم پیشرفت‌های تکنولوژیک و افزایش ابزارهای ارتباطی، هنوز از بحران هویت و کارآمدی رنج می‌برد. مهمترین ویژگی این بحران، درهم‌تنیدگی مسائل در یک کلاف سردرگم است؛ جایی که ضعف جایگاه راهبردی با نبود نظام سنجش اثربخشی، کمبود نیروی متخصص با سلایق شخصی مدیران، و نبود آموزش‌های روز با بی‌اعتمادی دوسویه گره خورده است.
نخستین گره این کلاف، جایگاه نازل روابط‌عمومی در ساختار سازمانی ایران است. در بسیاری از نهادها، روابط‌عمومی همچنان یک واحد تشریفاتی و پشتیبان تلقی می‌شود، نه یک همکار استراتژیک در تراز مدیران ارشد. این نگاه موجب می‌شود که مدیران روابط‌عمومی از دسترسی به اطلاعات کلیدی، بودجه مناسب و قدرت تصمیم‌گیری محروم بمانند. به تبع آن، فعالیت‌ها به سمت اطلاعیه‌های کلی، برگزاری مراسم نمادین و تولید محتوای کم‌بازده سوق می‌یابد. در چنین فضایی، روابط‌عمومی نمی‌تواند نقش خود را در تحلیل ذینفعان، مدیریت بحران و ایجاد اعتماد ایفا کند.

دومین گره، آسیب‌های مدیریتی و رفتاری است. نگاه سنتی به ارتباطات، بسیاری از مدیران ارشد را به این باور رسانده که روابط‌عمومی یعنی رسانه‌ای خوب یا دفتر تشریفات. از این رو، ورود افراد فاقد دانش ارتباطات و مدیریت رسانه به این پست، امری رایج است. گاه افراد با پیشینه غیرمرتبط، صرفاً به دلیل روابط شخصی یا توانایی در سخنوری ظاهری، سکان روابط‌عمومی را به دست می‌گیرند. نتیجه آنکه برنامه‌ریزی ارتباطی فاقد مبانی علمی، ارزیابی اثربخشی مبتنی بر شاخص‌های سطحی (مانند تعداد خبر یا کلیک) و عدم پیوستگی میان پیام‌ه