به گزارش ایسنا، به نقل از ایتنا، برای دهه‌ها، دانشمندان مه را تنها رطوبتی شیمیایی و غیرفعال می‌دانستند. با این حال، مطالعه‌ای پیشگامانه توسط محققان دانشگاه ایالتی آریزونا این درک را بنیادین تغییر داده است.

یافته‌های آنها که در مجله mBio منتشر شده، آشکار می‌سازد که قطرات مه تنها آب نیستند؛ بلکه اکوسیستم‌های آبی موقت و شناوری هستند که پر از باکتری‌های زنده و فعال‌اند.

تیم تحقیقاتی به رهبری دانشمند «تی تونگ تونگ کائو» بر مه تابشی (نوعی مه که در شب‌های آرام و مرطوب تشکیل می‌شود) تمرکز کرد. با مقایسه نمونه‌های هوای خشک با خودِ مه، آن‌ها کشفی چشمگیر داشتند: قطرات مه دارای یک میکروبیوم منحصربه‌فرد و پویا هستند که سرشار از باکتری‌هایی به نام «متیلوباکتری» است. نکته حائز اهمیت این است که این میکروب‌ها صرفاً مسافران غیرفعال نیستند. زیر میکروسکوپ، تیم مشاهده کرد که این باکتری‌ها در حال رشد، افزایش اندازه و تقسیم شدن هستند. این امر ثابت می‌کند که آنها در داخل قطرات از نظر زیستی فعال‌اند.

مهم‌ترین یافته این است که این باکتری‌ها چه کاری برای ما انجام می‌دهند. متیلوباکتری‌ها از ترکیبات کربنی ساده، از جمله فرمالدهید تغذیه می‌کنند؛ آلاینده‌ای سمی و سرطان‌زا که توسط وسایل نقلیه، صنعت و آتش‌سوزی‌ها آزاد می‌شود و به تشکیل دود و بیماری‌های تنفسی کمک می‌کند. مطالعه نشان داد که این باکتری‌ها به‌طور فعال فرمالدهید را از قطرات مه مصرف کرده و آن را به عنوان منبع غذایی استفاده می‌کنند. در غلظت‌های بالاتر و سمی، آنها آن را به دی‌اکسید کربن بی‌خطر تجزیه می‌کنند و به‌طور مؤثری محیط خود را سم‌زدایی می‌نمایند.

اگرچه کمتر از ۱ درصد از قطرات حاوی باکتری هستند، اما اثر تجمعی آن‌ها عظیم است. غلظت باکتری‌ها در مه قابل مقایسه با آب اقیانوس است، به‌طوری که یک انگشتی از مه حدود ۱۰ میلیون سلول را در خود نگه می‌دارد. این موضوع نشان می‌دهد که مه می‌تواند نقش کوچک اما مهمی در تصفیه طبیعی هوا ایفا کند. این کشف همچنین پیامدهای عملی دارد و نشان می‌دهد که مه جمع‌آوری‌شده برای آب آشامیدنی باید تصفیه شود، زیرا استریل نیست. در نهایت، این پژوهش دیدگاه ما را نسبت به جو زمین بازتعریف می‌کند و آن را به‌عنوان یک راکتور زیستی فعال به جای یک سوپ شیمیایی غیرفعال معرفی می‌نماید.

انتهای پیام