حجتالاسلام و المسلمین مهدی ایمانیمقدم ۲۰ خرداد در نشستی با عنوان «علم و فناوری در اندیشه رهبر شهید» که در دانشکده مهندسی دانشگاه فردوسی برگزار شد، با اشاره به نارضایتی شدید رهبر شهید انقلاب از وضعیت موجود علوم انسانی در دانشگاهها، اظهار کرد: ایشان معتقد بودند که روند کنونی علوم انسانی، مسیری بیپایان و بینتیجه (مانند رفتن به ترکستان) است؛ اما ایشان صرفاً به انتقاد اکتفا نکرده، بلکه با ایجاد و حمایت از مراکز مختلف، بسترهای لازم را برای تحول در علوم انسانی فراهم آوردند. ایشان در طول دوران زعامت خود، در ۱۴ سخنرانی مختلف نسبت به وضعیت علوم انسانی در دانشگاهها گله و شکایت کردند. البته ایشان همواره تقید ویژهای به ارتباط با دانشگاهیان و اساتید داشتند و سالانه چهار بار با دانشجویان، اساتید و نخبگان دیدار و گفتگو میکردند.
ایمانیمقدم افزود: رهبر شهید انقلاب همواره تأکید میکردند که علوم انسانی کنونی در کشور، بومی نیست و متعلق به ما نیست؛ بلکه این حوزه به فلسفه، معارف و مسائل غرب متکی است و نمیتواند چالشهای ما را حل کند. در واقع، مسائل موجود در علوم انسانی کنونی را دیگران (غرب) طرحمسئله کردهاند و برای مشکلات جوامع خودشان راهکار ارائه دادهاند. ایشان تأکید داشتند که علوم انسانی موجود در کشور، پدیدهای «ترجمهای» است که ابتنای آن بر جهان مادی است، در حالی که علوم انسانی در کشور ما باید بر مبنای قرآن و حدیث استوار باشد. از آنجا که رهبری معتقد بودند علوم انسانی، اجتماعی، سیاسی و اقتصادی برای اداره کشور امری حیاتی است، بر لزوم حرکت به سوی تحول بنیادین در این حوزه تأکید میورزیدند.
رئیس نهاد نمایندگی رهبری در دانشگاه فردوسی با اشاره به سخنان رهبری درباره «تحجر در محیط دانشگاهی»، تصریح کرد: مسئله تحجر و جزماندیشی تنها محدود به محیطهای دینی نیست، بلکه در تمامی محیطها و بهویژه در فضای دانشگاه، یک مشکل اساسی محسوب میشود. اصلاح علوم انسانی بدون اصلاح پایههای معرفتی ممکن نیست و این مسیر، لزوماً از طریق ارتباط با حوزه علمی میگذرد. ایشان خاطرنشان کردند که جنایاتی که امروز در جهان مشاهده میکنیم، محصول علمِ تهی از اخلاق و دین است؛ از همین رو، ایشان دستور تأسیس پژوهشگاه مطالعات حوزه و دانشگاه و مؤسسه امام خمینی را صادر کردند.
ایمانیمقدم در ادامه خاطرنشان کرد: برخلاف تلقی رایج، علوم انسانی امری بسیار پیچیده و چندلایه است، چراکه ذات انسان نیز پیچیدگیهای بسیاری دارد. همچنین، عدم ثبات مدیریت در کشور باعث شده است که مدیران بهجای تمرکز بر پروژههای بنیادین، به دنبال اقدامات «زودبازده» باشند؛ در حالی که در حوزه علوم انسانی، تحقق یک کار مفید و اثربخش، ۷ تا ۱۰ سال زمان می