محمود جعفرزاده ورزشکار پرافتخار تکواندو ایران در تاریخ ۱ شهریور ماه سال ۱۳۵۷ در روستای اندبیل خلخال دیده به جهان گشود. او که فرزند دوم خانواده بود و پدرش راننده ماشین سنگین و مادرش خانهدار بود، از همان دوران کودکی روحیهای بسیار فعال و پرشور داشت. شیطنت و سر زندگی از ویژگیهای بارز او در کودکی بود و علاقه شدیدی به فعالیتهای ورزشی بهویژه هنرهای رزمی نشان میداد. آرزوی دیرینهاش کسب مدالهای جهانی و المپیک بود که در نهایت به آن جامه عمل پوشاند.
دوران نوجوانی با یک حادثه تلخ ورزشی همراه شد، محمود در سن ۱۵ سالگی دست چپ خود را از دست داد. کنار آمدن با این شرایط در ابتدا بسیار دشوار بود، اما او با عزمی راسخ و پشتکاری مثالزدنی، توانست بر این ناملایمات فائق آید. بهطوری که پس از گذشت دو تا سه سال، حتی سالی یک بار هم به این موضوع فکر نمیکرد. این ارادهی قوی باعث شد تا او در انجام امور روزمره از دوستان و آشنایان خود پیشی بگیرد و همگان را شگفتزده کند.
جعفرزاده نه تنها در عرصه ورزش بلکه در زمینه علمی نیز موفق بوده است. او دارای مدرک کارشناسی ارشد مدیریت بازرگانی است و با روحیه تلاشگری خود، تصمیم به ادامه تحصیل در مقطع دکترا نیز دارد.
علاقه شدید او به ورزشهای رزمی باعث شد تا در سال ۱۳۶۸ در سن ۱۱ سالگی به رشته تکواندو روی آورد. او تا سال ۱۳۷۲ در این رشته فعالیت کرد اما حادثهای باعث وقفه دو ساله در تمریناتش شد. از سال ۱۳۷۴ او دوباره با انگیزهای مضاعف به این رشته بازگشت و این بار به صورت حرفهای به آن پرداخت و تا به امروز نیز این مسیر را ادامه داده است.
بدون شک خانواده و مربیان نقش بسیار مهمی در پیشرفت و ترقی او ایفا کردند اما نقش پدرش در این میان بیبدیل و اساسی بود. پدر او در تمام شرایط پشتیبان و حامیاش بود. افسوس که درست در زمانی که محمود به تیم ملی دعوت شد، پدرش تنها چند ماه بود که به رحمت خدا رفته بود و نتوانست شاهد این روزهای باشکوه پسرش باشد.
بزرگترین و مهمترین مدالهای محمود جعفرزاده
مدال طلای قهرمانی جهان در آمریکا(۲۰۱۲): این مدال به گفته خود او بهترین و دوستداشتنیترین مدالش است. زحمات فراوان او برای کسب این طلا و اینکه اولین طلای جهانیاش بود، باعث شد که این مدال جایگاه ویژهای در قلبش داشته باشد. حتی در زمان بازگشت یکی از پرشورترین استقبالها از او به عمل آمد.
جعفرزاده در خصوص سایر مدالها و افتخاراتش افزود: از جمله این مدال ها و قهرمانی ها مدال طلای مسابقات جهانی سوئیس(۲۰۱۳)، مدال نقره مسابقات جهانی آذربایجان(۲۰۰۹)، مدال نقره مسابقات جهانی روسیه(۲۰۱۰) و مدالهای رنگارنگ از مسابقات آسیایی در کشورهای چین تایپه، ترکیه، فیلیپین، مصر، لهستان، کره جنوبی، پرتغال و جام ریاست فدراسیون جهانی است.
وی بزرگترین مشکلات در طول دوران حرفهای خود را دوری از خانواده و اردوهای بلندمدت، تمرینات بسیار سخت و طاقتفرسا، مصدومیتهای طولانی مدت، نبود امکانات در شهرستان، عدم توجه مسئولین و وعدههای توخالی عنوان کرد.
با وجود تمام این مشکلات، محمود جعفرزاده با درایت و تدبیر بر همه آنها فائق آمد و اجازه نداد که این موانع تمرکزش را بر هم بزند.
او با وجود علاقه بسیار زیاد به تکواندو، هرگز نخواست آن را کنار بگذارد. اما نگاه بیتفاوت مسئولین و کمتوجهی آنها، بارها او را در این مسیر دلسرد و ناراحت کرد. با این حال او به خاطر نام شهر و روستای خود و مردم شریفش که همواره حامی او بودند و همچنین برای اعتلای نام کشور عزیزش از هیچ تلاشی فروگذار نکرد و برای شادی دل مردمش جنگید.
وی عناوین و افتخارات زیادی را کسب کرده که امروزه دارنده کمربند مشکی دان ۷ از فدراسیون تکواندو جمهوری اسلامی ایران، دارنده کمربند بینالمللی کوکیوان از فدراسیون جهانی تکواندو (WTF)، داور و مربی رسمی فدراسیون تکواندو جمهوری اسلامی ایران، رئیس هیئت تکواندو شهرستان خلخال و کاپیتان اسبق تیم ملی تکواندو جمهوری اسلامی ایران را یدک می کشد.
در حال حاضر محمود جعفرزاده به مربیگری مشغول است و در شهر خلخال به آموزش تکواندو میپردازد. هدف او این است که با آموزش هنرجویان، آنها را در رسیدن به مقام قهرمانی در سطوح مختلف یاری رساند. در کنار مربیگری، او یک فروشگاه لوازم ورزشی نیز دارد که از طریق آن امرار معاش میکند.
پیام امیدبخش محمود جعفرزاده
تنها پیامی که او برای کسانی دارد که با چالشهای جسمانی روبرو هستند، این است که انزوا و گوشهنشینی را کنار بگذارند و خود را در عرصههای مختلف زندگی به چالش بکشند. او اعتقاد قلبی دارد که این افراد به مراتب بااستعدادتر از افراد به اصطلاح سالم هستند و در حوزههای مختلف میتوانند به موفقیتهای بیشتری دست یابند.
انتهای پیام
