مهتاب پراشیده، همسر شهید علی جعفری از شهدای شجاع مرزبانی استان ایلام که در جنگ رمضان به شهادت رسید، در گفت‌وگو با ایسنا اظهار کرد: همسرم در سی‌ام شهریور سال ۱۳۶۶ در خانواده‌ای مذهبی و مردمدار چشم به جهان گشود. از همان سال‌های کودکی، آرامش، متانت و حس مسئولیت در رفتار و نگاهش پیدا بود. هنوز نوجوانی بیش نبود که در کنار درس و مدرسه، خود را شریک زحمت‌های پدر و مادر می‌دانست و با مهربانی و دلسوزی در کارهای خانه و خانواده کمک می‌کرد، گویی از همان روزها آموخته بود که انسان بودن یعنی تکیه‌گاه دیگران بودن.

وی خاطرنشان کرد: در ابتدای جوانی، حادثه‌ای تلخ مسیر زندگی‌اش را دگرگون کرد. مادر عزیزش را در سانحه‌ای از دست داد و داغ بزرگی بر دل خانواده نشست اما علی در آن روزهای سخت، با وجود جوانی، قامت استواری شد برای پدر و خواهران داغدارش. او نه‌تنها برادر، بلکه پناهی امن برای خواهران و مرهمی برای دل شکسته پدر بود. صبر، نجابت و بزرگواری‌اش در همان سال‌ها بیشتر نمایان شد.

خانم پراشیده ادامه داد: مهربانی با مردم و دستگیری از دیگران از ویژگی‌های جدایی‌ناپذیر اخلاقیش بود. دلش با ایمان آرام می‌گرفت؛ نمازهایش را همیشه اول وقت به‌جا می‌آورد و روزه‌هایش را ترک نمی‌کرد. ماه محرم برایش حال و هوای دیگری داشت. با عشق در هیئت‌های مذهبی حضور پیدا می‌کرد و هر کاری که از دستش برمی‌آمد برای خدمت انجام می‌داد؛ بی‌آنکه انتظار دیده شدن یا پاداشی داشته باشد. باور داشت کار اگر برای خدا باشد، خود خدا آن را می‌بیند.

همسر شهید علی جعفری و مادر «مریم» و «مانا» جعفری توضیح داد: آشنایی ما نیز از مسیر خانواده‌ها و در فضایی ساده و صمیمی شکل گرفت. و در ۱۹ مهرماه ۱۳۹۰ باازدواجی سنتی اما سرشار از شناخت اخلاق و باورهای یکدیگر زندگی مشترکمان را آغاز کردیم. از همان نخستین دیدارها، آنچه بیش از هر چیز توجه مرا به علی جلب کرد، ایمان، ادب، احترام عمیقش به خانواده و حس مسئولیتی بود که در رفتار و گفتارش موج می‌زد.

وی گفت: در زندگی مشترک، مهربانی‌اش بیش از هر چیز در رفتار با من و فرزندانمان نمایان بود. همواره تلاش می‌کرد فضای خانه سرشار از آرامش، محبت و احترام باشد. برای نظر و شخصیت من ارزش قائل بود و در تصمیم‌های مهم زندگی، حتی در مسائل روزمره، با من مشورت می‌کرد. با وجود مشغله‌های فراوان، برای دخترانمان وقت می‌گذاشت، با آن‌ها بازی می‌کرد و با حوصله در تربیتشان نقش داشت. برای او خانواده نه یک مسئولیت، بلکه دنیایی از عشق و آرامش بود.

خانم پراشیده بیان کرد: علی تحصیلات خود را تا مقطع کارشناسی ادامه داد و سپس در لباس خدمت به میهن، به‌عنوان ستوان یکم در مرزبانی مهران مشغول شد. سال‌ها با تعهد و غیرت در لباس نظامی خدمت کرد و پاسداری از امنیت سرزمینش را وظیفه‌ای مقدس می‌دانست. با وجود جایگاه و مسئولیتی که داشت، هرگز خود را برتر از دیگران نمی‌دانست و با همه، از خانواده گرفته تا دوستان و مردم، با احترام و صمیمیت رفتار می‌کرد.

همسر شهید افزود: هیچ واژه‌ای نمی‌تواند آن‌گونه که شایسته است، خوبی‌ها و بزرگواری‌های او را توصیف کند. هرچه از محبت، صداقت و اخلاق نیکویش بگویم، باز هم اندک است. علی برای خانواده‌اش تکیه‌گاهی محکم و برای اطرافیانش انسانی قابل اعتماد بود.

خانم پراشیده یادآور شد: سرانجام در تاریخ ۲۶ اسفند ۱۴۰۴، در هنگ مرزی دهلران، پاسگاه مرزی موسیان در منطقه بیات ۲، بر اثر حملات موشکی آمریکایی - صهیونیستی، به آرزوی دیرینه‌اش رسید و شهد شیرین شهادت را نوشید. آن روز برای ما روزی بسیار سخت بود. وقتی خبر شهادتش را شنیدم، غمی سنگین بر دلم نشست؛  گویی تکیه‌گاه زندگی‌ام را برای همیشه از دست دادم دلم شکست، اما در همان حال سرم از افتخار بالا ماند؛ چراکه همسرم راهی را برگزید که پایانش سربلندی بود.

وی تشریح کرد: شیرین‌ترین خاطرات زندگی مشترک ما، لحظه‌های ساده‌ای بود که در کنار هم و در کنار فرزندانمان سپری می‌کردیم. همان لحظه‌های بی‌ادعا و صمیمی که اکنون برایم گنجی از خاطره شده است. هرگاه به یاد نگاه مهربانش، صدای آرامش‌بخش و اخلاق نیکویش می‌افتم، دلم می‌گیرد؛ اما در دل همان دلتنگی، آرامشی عجیب احساس می‌کنم. گویی هنوز هم نگاهش مراقب ماست و حضورش را در زندگی‌مان حس می‌کنم.

همسر شهید اضافه کرد: باور نبودنش هنوز هم برایم دشوار است. گاه چشم‌هایم در جست‌وجوی نگاهش می‌گردد و گوش‌هایم در انتظار صدایش می‌ماند. اما آنچه از او باقی مانده، تنها خاطره نیست؛ راه و مرامی است که به ما آموخت.

خانم پراشیده گفت: پس از رفتن او، مسئولیت زندگی بر دوشم سنگین‌تر شد و جای خالی‌اش در تمام لحظات زندگی احساس می‌شود. اما صبر و استقامت را از خود او آموخته‌ام. علی همیشه می‌گفت مهربانی با یکدیگر و صبوری در برابر سختی‌ها بزرگ‌ترین سرمایه انسان‌ها است.

وی افزود:امروز آرزو و خواسته قلبی من این است که مردم سرزمینم در روزهای سخت در کنار هم بایستند، با مهربانی و همدلی زندگی کنند و اجازه ندهند یاد شهدا تنها در مناسبت‌ها زنده بماند. ارزش‌هایی که آنان برایش جان دادند، باید در رفتار و زندگی روزمره ما جاری باشد.

همسر شهید خاطرنشان کرد: یاد و نام علی در قلب ما زنده است؛ نه فقط به عنوان یک شهید، بلکه به عنوان انسانی که با ایمان، محبت و صداقت زندگی کرد و با سربلندی به دیدار معبودش رفت.

انتهای پیام