نتایج تحقیق جدید نشان داد که تصمیمات انسانی شایسته تقدیر هستند؛ گسترش آبیاری، افزایش استفاده از کود و بهبود شیوه‌های کشاورزی این امکان را فراهم کرد تا کشاورزان برنج بیشتری را با راندمان بالاتر پرورش دهند.

محققان مشاهدات میدانی را با مدل‌سازی مبتنی بر فرآیند ترکیب کردند تا بررسی کنند که چه چیزی واقعا باعث تغییرات در تولید جهانی برنج در نیم قرن گذشته شده است. این روش به تفکیک سهم آب وهوا، افزایش دی‌اکسیدکربن (CO۲) و تصمیمات مدیریت کشاورزی کمک کرد.

برنج محصولی در میان بسیاری از محصولات نیست بلکه غذای اصلی تقریبا نیمی از جمعیت جهان محسوب می‌شود و خطرات پیرامون تولید آن به همان نسبت زیاد است.

کارشناسان اظهار کردند: برنج در تقاطع امنیت غذایی، توسعه اقتصادی و تغییرات زیست‌محیطی قرار دارد. امروزه، بیشتر برنج جهان در آسیا رشد می‌کند، چین، هند همچنین کشورهای جنوب و جنوب شرقی آسیا بیشترین سهم تولید جهانی برنج را دارند.

محققان بررسی کردند که چگونه تغییرات محیطی و تصمیمات مدیریت کشاورزی در مناطق مختلف و در طول زمان با هم تعامل دارند. تصویری که پدیدار شد پیچیده‌تر از آن چیزی است که افراد خوش‌بین یا بدبین در مورد امنیت غذایی تمایل به پذیرش آن دارند.

برآوردها نشان می‌دهد، تغییرات اقلیمی در فاصله سال‌های ۲۰۰۶ تا ۲۰۱۵ موجب کاهش حدود ۷ درصدی تولید جهانی برنج شده است. افزایش دما، تنش گرمایی در دوره‌های حساس رشد و کمبود آب، از عوامل اصلی این کاهش به شمار می‌روند.

هند بیشترین افت تولید برنج مرتبط با تغییرات اقلیمی را ثبت کرد و اندونزی و چین در رتبه‌های بعدی قرار گرفتند. این نتایج اهمیت تدوین و اجرای راهبردهای مدیریتی را نشان می‌دهد که بتوانند ضمن حفظ تولید برنج، تاب‌آوری این بخش را در برابر فشارهای روزافزون اقلیمی تقویت کنند. این دو نیرو در جهت مخالف یکدیگر حرکت می‌کردند و در برخی مناطق تقریبا یکدیگر را خنثی می‌کردند. در نهایت، عامل تعیین‌کننده، مدیریت بود.

کارشناسان اظهار کردند که  تصمیمات اتخاذ شده کشاورزان، صنعت و سیاست‌گذاران در حفظ تولید برنج و بهبود امنیت غذایی برای میلیاردها نفر نقش مهمی داشته است. نتایج تحقیقات نشان می‌دهد که افزایش تولید برنج در درجه اول توسط تصمیمات مدیریتی به شکل آبیاری گسترده، افزایش نهاده‌های مغذی و اتخاذ شیوه‌های کشاورزی کنترل شده است.

عامل رشد تولید برنج

شیوه‌های خاصی که باعث افزایش تولید شدند شامل سیستم‌های آبیاری گسترده، افزایش استفاده از کود نیتروژن و کود حیوانی، اتخاذ فصول رشد متعدد و تغییر در روش‌های کاشت است و تقریبا دو برابر شدن تولید تنها عاملی نبود که برای سیستم کشاورزی اتفاق افتاده باشد. نتیجه این است که حفظ تولید در آینده نیز به همین ترتیب به انتخاب‌های آگاهانه و نه فقط به اینکه آیا آب‌وهوا همکاری می‌کند یا خیر، بستگی دارد.  

امنیت غذایی و پایداری زیست‌محیطی باید با هم مورد توجه قرار گیرند و این بسیار مهم است، زیرا نتایج تحقیقات نشان می‌دهد که تغییرات آب‌وهوایی در حال حاضر بر تولید برنج در برخی از مهمترین مناطق کشت برنج در جهان تاثیر می‌گذارد.

هند، بزرگترین تلفات تولید برنج مرتبط با آب‌وهوا را تجربه کرد و پس از آن اندونزی و چین قرار دارند و اهمیت توسعه راهبردهای مدیریتی را که می‌توانند تولید برنج را حفظ کنند و در عین حال با افزایش فشارهای آب وهوایی سازگار شوند، برجسته می‌کند.

جستجوی راه‌حل‌های پایدار

گام بعدی گروه تحقیقاتی، استفاده از همین چارچوب برای مدل‌سازی سناریوهای آینده است که می‌توانند مسیرهایی را شناسایی کنند که تقاضای رو به رشد را برآورده می‌کنند و ردپای زیست‌محیطی تولید را کاهش می‌دهند.

ارث گزارش کرد، بررسی ۶۰ سال گذشته نشان می‌دهد که نوآوری انسانی توانسته است برای مدتی تاثیرات مخرب تغییرات اقلیمی را جبران کند اما این پرسش همچنان مطرح می‌شود که آیا این روند در آینده نیز قابل تداوم است و در صورت ادامه، چه هزینه‌هایی بر سیستم‌ها و منابع آب و خاک پشتیبان تولید برنج وارد خواهد شد.

نتایج این تحقیق در مجله Scientific Reports منتشر شده است.

انتهای پیام