اسماعیل شجیع، کارشناس فوتبال در یادداشتی پیرامون بازی آلمان و پاراگوئه در جام جهانی فوتبال که در اختیار ایسنا گذاشته، با اشاره به شگفتیسازی پاراگوئه، آورده است:
«خداوند بعد از طوفان برای پاراگوئه رنگین کمان آفرید.
چهره ژرمنهای مغرور بعد از باخت دیدنی بود؛ قیافههای بچههای تجدیدی را داشتند و ناگلزمان طرفدارانش را آنچنان نومید کرد که بهطور بیسابقه در این مرحله از حذفی، چمدان آلمانها را بست.
پارگوئه میدانست چه میخواهد؟ میدانست برای چه به میدان آمده است. میدانست بازی مرگ و زندگی را باید ببرد.
این بود که بازی جسورانه، با دوندگی زیاد و فشار روی توپ را به حداکثر رساند. به این نتیجه رسیده بود که هر برخورد فیزیکی در میدان، یک دلیل متافیزیکی دارد؛ میدانست که برای بردن جز به ساقهای پرتوان خود نباید تکیه کرد.
بله پاراگوئه «خودش و اکنون» را زنده کرد. قطع توپ، بستن روزنههای نفود، دیوار مستحکم راه عمق، فقط ترسش از توپهای هوایی و سرزنی کای هاوردز بود که از همین طریق یک گل خورد، اما پا پس نکشید.
پاراگوئه قدر خودش را دانست عرش و فرش را در نوردید، به فوتبال دنیا یاد داد که برای موفقیت، همدلی، هم سویی توام با سبک بازی تخریبی در مقابل تیمهای قویتر اینگونه است.
آلمان نتوانست بازی خود را مثل همیشه منظم کند، شتابزدگی برای رسیدن به گل فرصتها را از آنها سلب میکرد، پاراگوئه را به گوشه رینگ میبردند اما این پاراگوئه بود که هوک چپ و راست را میزد.
اولین شگفتی در مرحله حذفی را پاراگوئه با شایستگی از آن خود کرد. گویی فوتبال دوباره آغاز شد؛ ۳۲ تیم به طرح کلاسیک برگزاری مسابقات برگشتند، به طور حتم دیگر از هفت گل و پنج گل و حتی سه گل خبری نیست.
بهطور حتم باز هم شاهد شگفتی خواهیم بود. گنج را کدام تیم خواهد یافت؟ صد البته تیمی که به چیزی متعهد باشد و عمیق حرکت کند. جام جهانی عرصه توانمندیهای آشکار و نهان است».
انتهای پیام
