به گزارش ایسنا، به نوشته روزنامه اعتماد، این روزها از هر صاحبنظری درباره شرایط کشور طرح پرسش شود به ضرورت اتحاد و انسجام برای عبور از چالشهای داخلی و خارجی اشاره میکند. واقع آن است که در مقاطع حساس در هر سرزمینی، مهمترین سرمایه ایران نه فقط توان نظامی یا ظرفیت اقتصادی، بلکه انسجام ملی و همصدایی در سطوح تصمیمگیری و افکار عمومی است.
در چنین شرایطی، همگرایی پیرامون رهبری، شورای عالی امنیت ملی و رییسجمهور میتواند ضامن ثبات، اقتدار و عبور کم هزینهتر از بحرانها باشد. در هر کشوری، زمانهایی از راه میرسد که اختلافنظرهای سیاسی و جناحی باید در چارچوب منافع کلان ملی مدیریت شود. امروز نیز ایران بیش از هر زمان دیگری به پرهیز از دوقطبیسازی، تشدید منازعات داخلی و بازتولید شکافهای فرساینده نیاز دارد.
تجربههای تاریخی نشان داده است هرگاه جبهه داخلی منسجم بوده، دشمنان در پیشبرد فشار سیاسی، جنگ روانی و تهدیدات امنیتی ناکام ماندهاند و هر زمان صداهای متعارض و تنشهای بیحاصل بر فضای عمومی غلبه کرده، هزینههای ملی افزایش یافته است. بسیاری از ایرانیان این روزها از رفتارهایی که گروهی اقلیت انجام داده و در بزنگاههای مختلف شخص رییسجمهور، دولت و تیم مذاکرهکننده را هدف هجمههای خود قرار میدهند، گلایگی کرده و خواستار پایان دادن به این نوع رفتارهای افراطی میشوند. واقع آن است که ایران برای حرکت در مسیر ثبات و توسعه به یک نقطه کانونی و محوری نیاز دارد.
رهبری به عنوان محور هدایت کلان نظام، شورای عالی امنیت ملی به عنوان کانون تصمیمسازی در مسائل راهبردی و رییسجمهور به عنوان مسوول اجرای سیاستها، سه ضلع اصلی مدیریت شرایط حساس را تشکیل میدهند. باید توجه داشت پرهیز از تفرقه، امروز یک توصیه اخلاقی صرف نیست، بلکه یک ضرورت امنیتی، سیاسی و اجتماعی است که مطالبات ایرانیان برای داشتن زندگی بهتر از طریق آن محقق میشود.
رسانهها، نخبگان، احزاب و جریانهای سیاسی باید مراقب باشند رقابتهای طبیعی به تقابلهای مخرب تبدیل نشود. جامعه نیز هنگامی میتواند در برابر فشارهای بیرونی مقاوم بماند که احساس کند در داخل، ارادهای واحد برای صیانت از کشور وجود دارد. در این راستا با احمد ترکنژاد، عضو کمیته راهبردی دولت چهاردهم و حسین کنعانیمقدم، فعال سیاسی اصولگرا گفت و گویی انجام شده است.
ترکنژاد: برخی افراد و جریانات برای کسب قدرت ارکان کشور را مورد هجمه قرار میدهند
احمد ترکنژاد، در پاسخ به پرسشی پیرامون ضرورتها و ابزارهای عبور کشور از چالشهای پیشرو، بر اهمیت حیاتی انسجام در نظام حکمرانی تاکید کرده و آن را خط قرمزی در راستای منافع ملی دانست.
او با اشاره به اینکه در شرایط خطیر کنونی، یکپارچگی حاکمیت برای حفظ آرامش جامعه امری اجتنابناپذیر است، تصریح میکند: ساختار قانونی تصمیمگیری در کشور مشخص است و نباید از این ظرفیت غفلت کرد.
به گفته ترکنژاد، شورای عالی امنیت ملی به عنوان نهاد بالادستی که تحت هدایت رهبری فعالیت میکند و ریاست آن بر عهده رییسجمهور است، ساختار متمرکزی را برای اداره امور امنیتی و راهبردی کشور فراهم آورده که تمامی نهادهای اجرایی و کارشناسی باید خود را با آن هماهنگ کنند.
او در ادامه با تاکید بر اینکه نظام حکمرانی کشور از نظر قانونی به شکل «ید واحده» تعریف شده است، میافزاید: «عدم استفاده از این ساختار نهادی تعریف شده، خطایی استراتژیک است که هزینههای سنگینی را به کشور تحمیل میکند.» با این حال، ترکنژاد در تشریح دیدگاه خود هشدار داد که این ضرورتِ «انسجام»، نباید به دستاویزی برای پنهان کردن ناکارآمدیهای اجرایی تبدیل شود.
او تصریح کرد: اینکه در شرایط خاص امروز قرار داریم، نباید دلیلی شود تا بر ناتوانیهای مدیریتی در بخشهای مختلف چشم بپوشیم. سیاستگذاریهای غلط و تصمیمات ناکارآمد در حوزههای تخصصی، نه تنها اعتماد عمومی را مخدوش میکند، بلکه مستقیما بر اعصاب و روان جامعه تاثیر گذاشته و اضطراب عمومی را افزایش میدهد.
این فعال سیاسی با انتقاد از عملکرد برخی مدیران در دستگاهها افزود که فضای حاکم بر کشور نباید به محیطی امن برای مدیران ناکارآمد تبدیل شود. او تاکید کرد که امروز کشور بیش از هر زمان دیگری نیازمند بالاترین سطح کارآمدی در سیاستگذاری، اجرا و خدماترسانی به مردم است.
به گفته ترکنژاد، مردم باید در عملکرد نهادها شاهد ملموسِ این کارآمدی باشند تا حس کنند کشور در مسیر درست هدایت میشود.
او اظهار داشت: ما نباید به واسطه شرایط خاص کشور، از مطالبه کارآمدی از دستگاههای مسوول کوتاه بیاییم، چراکه هرگونه قصور یا تصمیم نادرست در این دستگاهها، مستقیمترین پیامدها را بر معیشت و زیست روزمره مردم دارد.
ترکنژاد در بخش دیگری از اظهارات خود به موضوع مبارزه با فساد و تبعیض به عنوان دو رکن اصلی ایجاد آرامش در جامعه پرداخت و گفت: مبارزه با فساد باید با تمام ظرفیت و بدون مماشات صورت گیرد تا جامعه احساس کند که کشور صاحب دارد و قانون برای همه یکسان اجرا میشود.
وی با طرح این استدلال که نباید منافع و آینده ۹۰ میلیون جمعیت کشور را قربانی منافع شخصی گروهی محدود (شاید هزار یا دو هزار نفر) کرد، تاکید کرد که باید دست چنین افرادی که گاهی کشور را به گروگان میگیرند، قطع شود. او افزود که مقابله با این افراد، تنها راه بازگرداندن حس عدالت و آرامش به جامعه است.
وی تصریح کرد که اگر این انسجام در سطح حکمرانی با کارآمدی و مبارزه جدی با تبعیض و فساد همراه شود، فرصت بازیگری از جریانهایی که خواسته یا ناخواسته در زمین بیگانگان حرکت میکنند، سلب خواهد شد.
ترکنژاد در تشریح این ایده افزود که وقتی مردم مشاهده کنند سیستم در بالاترین سطح هماهنگی، صداقت و فداکاری برای ملت فعالیت میکند، دیگر هیچ مجالی برای سوءاستفاده دشمنان باقی نمیماند. او با تاکید بر اینکه اکنون بهترین زمان برای روشن کردن تکلیف ساختارهای ناکارآمد است، اظهار داشت که نباید از برخورد با فساد و مدیران فاسد هراسی داشت، چراکه اصلاحِ این ساختارها، بزرگترین خدمت به کشور و مردم است.
در پایان، این فعال سیاسی بار دیگر بر لزوم همافزایی میان قوا تاکید کرد و یادآور شد که قوه مقننه، قوه قضاییه و قوه مجریه باید به گونهای هماهنگ عمل کنند که جامعه آرامش و ثبات را نه تنها در شعار، بلکه در خدماترسانی روزمره لمس کند. او تصریح کرد که هر چه در این مسیر گامهای استوارتر و عملیاتیتری برداشته شود، کشور در برابر چالشهای بیرونی قدرتمندتر خواهد بود و سرمایههای اجتماعی که پشتیبان اصلی امنیت ملی هستند، تقویت خواهند شد.
کنعانیمقدم: ایران محور اصلی اتحاد است
حسین کنعانیمقدم، فعال سیاسی اصولگرا، اما از زاویه دیگری به بحث ورود کرده و در تبیین راهبردی «وحدت و انسجام ملی»، چهار رکن بنیادین شامل سرزمین، ملت، ولایت فقیه و اسلام را به عنوان پایههای اصلی حفظ و بقای نظام سیاسی و اجتماعی ایران برشمرد.
کنعانیمقدم با تاکید بر اینکه «اتحاد» و محوریت «ملت»، ریسمانی مشترک برای پیوند میان تمامی ادیان، اقوام و سلایق گوناگون است، تصریح کرد که هدف از دستیابی به این انسجام، صرفا پرهیز از کشمکشهای سیاسی نیست، بلکه تشکیل «ید واحده» برای حل معضلات داخلی، مقابله با تهدیدات خارجی و پیمودن مسیر توسعه و تعالی است.
او در بخش پایانی تحلیل خود، ریشه اصلی شکافها و خدشهدار شدن وحدت را که این روزها توسط برخی افراد و جریانات در توهین به رییسجمهور و رییس مجلس و وزیر امور خارجه و... متبلور شده را در «هوای نفس» و «قدرتطلبی» جستوجو کرد و هشدار میدهد که غلبه رویکرد «قدرت برای قدرت» بر «قدرت برای خدمت»، منجر به خروج افراد از گردونه خادمان ملت و سقوط سیاسی آنان در «زبالهدان تاریخ» میشود.
این فعال سیاسی اصولگرا، در تبیین نقطه کانونی اتحاد و انسجام ملی در کشور، چهار رکن اساسی را زیربنای مستحکم این مفهوم خواند. وی در تشریح ضرورت وجود این ارکان گفت: «ما چهار رکن اساسی را در بحث وحدت و انسجام ملی داریم؛ رکن نخست، خودِ ایران است؛ یعنی سرزمین ایران که باید به عنوان یک مبنای سرزمینی، نقطه اشتراک و همگرایی تمامی اقوام، گروهها و جریانات مختلف سیاسی قرار گیرد. همه ما باید متفقالقول باشیم که برای حفظ انسجام، این سرزمین مبنای اصلی فعالیتهای ماست.»
او در ادامه با اشاره به اهمیت رکن دوم میافزاید: «رکن دوم، بحث «ملت» است؛ مردم به عنوان یکی از پایههای اساسی نظام، جایگاهی دارند که بدون وجود آنها، سرزمین معنا و مفهوم خود را از دست میدهد. ملت بدون سرزمین و سرزمین بدون ملت، هویتی نخواهد داشت. البته ما این ملت را در چارچوب ایدئولوژی و تفکر اسلامی به عنوان «امت اسلامی» تلقی میکنیم که اگرچه دایره آن فراتر از مرزهای جغرافیایی است، اما ملت ایران به عنوان بخش مهمی از این امت، موضوعیت و جایگاه ویژهای در ارکان وحدت دارد.»
کنعانیمقدم رکن سوم را بسیار حیاتی و نیازمند توجه جدی دانسته و در این باره میگوید: «رکن سوم، بحث «حکمرانی» است که در چارچوب الگوی «امت و امام» و با محوریت «ولایت فقیه» مفهوم پیدا میکند. این رکن نه تنها محل حل مناقشات، بلکه محور اصلی همدلی، همراهی و تشکل یافتن جریانات مختلف است. این جایگاه میتواند به عنوان نقطه ثقلِ مدیریت بحرانها و تضادها عمل کند و همواره باید مورد توجه جدی تمامی ارکان نظام باشد.»
او در نهایت رکن چهارم را پیونددهنده سه رکن قبلی دانست و افزود: «رکن چهارم، بحث ایمان و اعتقاد به اسلام است؛ اسلام به عنوان رکن اصلی و حلقه وصلِ همه این عناصر با یکدیگر مطرح میشود. برای حفظ اسلام در سرزمین ایران، با همراهی ملت ایران و در راستای یک حکمرانی مطلوب و الهی (مدل امام)، باید تلاش مستمر صورت گیرد. این چهار مورد را باید به عنوان چهار پایه اصلی و متصل به هم در نظر داشته باشیم.»
این فعال سیاسی در تبیین چگونگی ایجاد وحدت در میان تنوع سلایق، اندیشهها و گرایشهای جامعه بیان داشت: «اگر همه این سلایق را در چارچوب این چهار رکن قرار دهیم، محور اصلی که میتواند انسجامبخش باشد، «خداباوری» یا «اللهمحوری» است؛ یعنی نگاه به الله به عنوان محور همه مسائلی که باید در چارچوب آن عمل کنیم. این اللهمحوری، ریسمان مشترکی است که میتواند تفاوتهای ظاهری را پوشش دهد. در کشور ما با وجود تنوع مذاهب و ادیان، همه محورها به «الله» ختم میشود. اگرچه ممکن است با پیامبران مختلف، کتب گوناگون و نگاههای متنوع روبهرو باشیم، اما آن حقیقتی که خداوند میفرماید ما همه پذیرفتهایم، زیر پرچم «الله» بودن است. این باور میتواند وحدت را در کشور ما پایدار نگه دارد و برای رشد و تعالی موثر باشد.»
کنعانیمقدم در تشریح چرایی اهمیت راهبردی وحدت و انسجام ملی تاکید کرد: «ما وحدت را تنها برای اینکه جنگ نشود یا کشمکشهای سیاسی کاهش یابد، نمیخواهیم، بلکه هدف اصلی، تشکیل «ید واحده» برای حل مشکلات، ایستادگی در برابر دشمنان و قدرتنمایی در مقابل ناملایمات است تا بتوانیم با استحکام و قدرت در مسیر توسعه و تعالی کشور گام برداریم.»
او درباره برخورد با جریانهایی که به این انسجام ملی خدشه وارد میکنند، با اشاره به ریشههای اخلاقی اختلافات تصریح میکند: «من ریشه تمام اختلافات در جامعه را «هوای نفس» میدانم. قدرتطلبی - آن هم نه قدرت برای خدمت، بلکه قدرت برای قدرت - باعث میشود فرد در هر جایگاهی که باشد، اگر خود را در مسیر الهی قرار ندهد و در مسیر شیطان گام بردارد، از دایره وحدت و انسجام خارج شود.»
کنعانیمقدم در پایان خاطرنشان کرد: «این گریز از مرکز در عالم سیاست بسیار سریع رخ میدهد؛ بهطوری که فرد به محض قرار گرفتن در حلقه هوای نفس، اصول را کنار گذاشته و با سرعتِ بسیار زیادی از گردونه خدمت و مردم جدا میشود. چنین فردی، با گسستن پیوند خود با مردم و مبانی وحدت، سرانجام به «زبالهدان تاریخ» خواهد رفت.»
انتهای پیام
