رحیم ملکنیا در گفتوگو با ایسنا اظهار کرد: خشکیدگی درختان بلوط به دو دلیل طبیعی و انسانی اتفاق میافتد و شرایطی که امروز در جنگلهای زاگرس شاهد آن هستیم، حاصل اثرگذاری همزمان این عوامل است.
وی معتقد است که ریشه اصلی این مسئله در عامل انسانی قرار دارد، چراکه انسان طی سالهای طولانی با بهرهبرداری از جنگلهای زاگرس، شرایط این اکوسیستم را شکننده کرده است.
این دکترای جنگل افزود: فشار بیش از حد بر جنگلها باعث شده توان بازیابی و احیای طبیعی آنها کاهش پیدا کند و در نتیجه، هر عامل طبیعی نامساعد مانند خشکسالی، افزایش دما یا کاهش بارندگی بتواند این اکوسیستم را با خطر زوال مواجه کند.
ملکنیا با اشاره به نقش تغییرات اقلیمی در وضعیت کنونی جنگلهای زاگرس بیان کرد: اگرچه مطالعات جامع و بلندمدتی که بتواند اثرات تغییر اقلیم را به طور کامل بررسی کند، در دسترس نیست، اما مطالعات پراکنده و شواهد موجود نشان میدهد پدیدههایی مانند گرد و غبار، افزایش دما و کاهش بارندگی بر این جنگلها اثر گذاشتهاند.
وی گفت: افزایش دماهای حدی، کاهش میزان بارندگی و تداوم پدیده گرد و غبار، شرایط زیستگاهی جنگلهای بلوط را نامساعد میکند و باعث میشود درختان در برابر عوامل تنشزای دیگر آسیبپذیرتر شوند.
عضو هیئت علمی دانشگاه لرستان تصریح کرد: پدیده زوال بلوط را میتوان تا حد زیادی مرتبط با تغییرات اقلیمی و همچنین فشارهای انسانی دانست، زیرا زمانی که یک اکوسیستم تحت فشار قرار میگیرد، توان مقاومت آن در برابر تغییرات طبیعی کاهش پیدا میکند.
ملکنیا تأکید کرد: حفظ جنگلهای زاگرس نیازمند کاهش فشارهای انسانی و توجه همزمان به عوامل محیطی است تا این اکوسیستم ارزشمند بتواند توان طبیعی خود برای بازسازی و ادامه حیات را حفظ کند.
انتهای پیام
