سعید سیدی در گفت‌وگو با ایسنا درباره طرح پیشنهادی پرداخت مستقیم یارانه غذا به دانشجویان به جای ارائه وعده‌های غذایی در سلف دانشگاه، اظهار کرد: مبلغی که برای این طرح پیش‌بینی شده، با توجه به نرخ تورم و هزینه واقعی تهیه یک وعده غذای استاندارد، به هیچ عنوان پاسخگوی نیاز دانشجویان نیست.
وی افزود: تورم در حوزه مواد غذایی به صورت مستمر در حال افزایش است، اما بودجه‌های دانشگاهی معمولاً در طول سال ثابت باقی می‌مانند. به همین دلیل، اعتبار تعیین‌شده در ابتدای ترم به سرعت ارزش خود را از دست می‌دهد و در نهایت این دانشجو است که باید اختلاف هزینه‌ها را از جیب خود پرداخت کند.
دبیرکل شورای صنفی دانشجویان دانشگاه بوعلی‌سینا با اشاره به اینکه این طرح با عنوان افزایش آزادی انتخاب مطرح شده است، تصریح کرد: آزادی انتخاب زمانی معنا دارد که دانشجو از توان مالی کافی برخوردار باشد. زمانی که یارانه پرداختی حتی هزینه یک وعده غذای مناسب را پوشش ندهد، دانشجو ناچار می‌شود برای کاهش هزینه‌ها به سمت غذاهای ارزان‌قیمت و کم‌کیفیت برود؛ موضوعی که سلامت جسمی او را در بلندمدت تهدید خواهد کرد.
سیدی حذف سلف مرکزی را یکی دیگر از پیامدهای نگران‌کننده این طرح دانست و گفت: بخش زیادی از دانشجویان خوابگاهی امکانات مناسب برای پخت‌وپز ندارند و زیرساخت خوابگاه‌ها نیز پاسخگوی این حجم از استفاده نیست. حذف تنها بستر منظم توزیع غذای گرم، دانشجویان را با مشکلاتی مانند ازدحام در آشپزخانه‌ها، کمبود امکانات و حتی مخاطرات ایمنی مواجه خواهد کرد.
وی با تأکید بر نقش اجتماعی سلف دانشگاه افزود: سلف تنها محل صرف غذا نیست، بلکه فضایی برای تعامل، همدلی و برابری میان دانشجویان محسوب می‌شود. جایگزینی این ساختار با پرداخت نقدی، شکاف‌های اقتصادی را بیش از گذشته در فضای دانشگاه نمایان کرده و روحیه همبستگی دانشجویی را تضعیف می‌کند.
دبیرکل شورای صنفی دانشجویان دانشگاه بوعلی‌سینا همچنین درباره تبعات اقتصادی اجرای این طرح اظهار داشت: اگر مبلغ پرداختی نتواند هزینه واقعی تغذیه را پوشش دهد، دانشجویان ناچار خواهند شد بخش بیشتری از بودجه ماهانه خود را صرف غذا کنند؛ موضوعی که به‌ویژه برای دانشجویان کم‌برخوردار بسیار سنگین خواهد بود و حتی می‌تواند آنان را به سمت اشتغال‌های پاره‌وقت، افت تحصیلی یا در مواردی انصراف از تحصیل سوق دهد.
سیدی با اشاره به مسئله نظارت بر کیفیت غذا نیز خاطرنشان کرد: با حذف سلف دانشگاه، نظارت مستقیم دانشگاه بر کیفیت، سلامت و ارزش غذایی وعده‌ها از بین می‌رود. مراکز تهیه غذای خصوصی بر اساس منطق اقتصادی فعالیت می‌کنند و هیچ تضمین مشخصی برای حفظ استانداردهای بهداشتی و تغذیه‌ای مورد نیاز دانشجویان وجود ندارد.
وی با بیان اینکه این طرح را نمی‌توان اصلاح ساختار رفاهی دانست، گفت: آنچه امروز تحت عنوان اصلاح نظام تغذیه مطرح می‌شود، در عمل کاهش مسئولیت دانشگاه‌ها و وزارت علوم در قبال تأمین خدمات رفاهی دانشجویان است. بزرگ‌ترین نگرانی ما نیز بی‌توجهی به دانشجویان کم‌برخوردار و تهدید عدالت آموزشی است؛ زیرا هنگامی که امنیت غذایی دانشجو به توان مالی او وابسته شود، فرصت برابر برای تحصیل نیز از بین خواهد رفت و یک حق رفاهی اساسی به کالایی وابسته به قدرت خرید تبدیل می‌شود.
انتهای پیام