به گزارش ایسنا زنده یاد فرهنگ شکوهی در سال ۱۳۱۷ در خانواده ای فرهنگ دوست و اهل ذوق و ادب، در قدیمی ترین محله های سمنان، در محله ناسار و در دومین ماه از فصل بهار، چشم به جهان گشود.
وی، پس از سپری کردن دوران ابتدایی و دبیرستان، با دیپلم ادبی، معلم شد و با همان ذوق و شوق ادیبانه، شاگردان زیادی را تربیت کرد.
استاد شکوهی، اهل نقاشی و خطاطی هم بود و می توان گفت که این ذوق و استعداد را، از پدر مرحوم خود به یادگار دارد، به گفته خودش، پدرش عبدالحسین شکوهی، تأثیر بسیاری بر ذوق هنری او داشته است و وی گواه خوش ذوقی پدر را همان انتخاب اسم فرهنگ برای فرزندش میداند.
وی، همچون مجاهدی بی ادعا و مخلص، در تلاش بود تا فرهنگ و آداب و رسوم دیار قومس به ویژه گویش فاخر سمنانی، از یادها نرود و آثار وزین و فاخر وی، گواه این مطلب است.
می توان گفت: مرحوم استاد شکوهی، تلاش خود، جهت زنده نگه داشتن فرهنگ و آداب سمنانی را، از مادر خود به یادگار دارند. چون به گفته ی استاد شکوهی، مادر ایشان ید طولایی در تمثیلات و فولکلور داشت و همین سبب شد بسیاری از واژهها و اصطلاحات و آداب و رسوم سمنانی را از وی بیاموزد، بسیاری از اصطلاحات و واژه های به کار رفته در نوار فالگوش (از آثار مرحوم استاد شکوهی)، از مادر ایشان به یادگار مانده است.
استاد شکوهی با تربیت چندین نسل در مدارس مختلف، با داشتن تحصیلات عالیه، ذوق و قریحه ی ادبی و هنری، از همان دوران نوجوانی و جوانی، تمام تلاش، همت و وقت خود را، در میدان زنده نگه داشتن گویش، فرهنگ و آداب و رسوم دیار قومس، قرار داد و بدون هیچ چشم داشت، حمایت و توقعی، از کسی یا سازمانی، مرد میدان پاسداشت فرهنگ چندین هزارساله ی سرزمین گویش ها و لهجه ها، سرزمین کهن قومس بود.
شکوهی در سال ۱۳۶۲ با انتشار نوار کاستی به نام فالگوش در عرصه فرهنگ عامه سمنان شروع به فعالیت کرد. محتوای این کاست دو قصیده به نامهای «تَ یِ مِ» و «بِویِرد» بود که در سال ۱۳۸۸ نیز به صورت مکتوب و با همان نام «تَ یِ مِ» به چاپ رسید، چاپ بیش از ده کتاب با ضمون فرهنگ و ادب و زبان اصیل سمنانی از سایر فعالیت های زنده یاد فرهنگ شکوهی بوده است.
استاد فرهنگ شکوهی، اگرچه در میان ما نیست، اما یاد او، آثار پر مغز و گرانمایه ی او، همیشه ماندگار و جاودان است و هزاران فرهنگ شکوهی دیگر در این دیار رشد خواهند کرد تا فرهنگ و گویش فاخر قومس را زنده نگه دارند و آن را سینه به سینه و نسل به نسل منتقل کنند و زنده نگه داشتن نام و یاد فرهیختگان سرزمین ایران، خود گواه جاودانگی و کهن بودن فرهنگ ایرانی است.
درست است که شکوهی رفته و در بین ما نیست ولی از این چهره ماندگار، فرهنگی شکوه مند به جا مانده است، تلاش کنیم تا با زنده نگه داشتن فرهنگ و آداب کهن سمنانی، فرهنگ فاخر و اصیل دیار قومس به فراموشی نرود و همیشه جاودان بماند،
نگارنده: محدثه غزنچائی - ایسنا سمنان
