به گزارش خبرنگار ایسنا، مراسم بزرگداشت عبدالله گیویان ـ استاد و پژوهشگر حوزه ارتباطات و مطالعات فرهنگی و انسان شناسی ـ دوشنبه ۱۹ مرداد در نخستین نشست از سلسله نشستهای « گفتآمد» در خانه روزنامهنگاران شهر در تهران با حضور جمعی از استادان ارتباطات، جامعهشناسی و مطالعات فرهنگی برگزار شد.
گیویان که نظرگاه باورمدانه خود را با عنوان «رویای ملی»، در سالهای گذشته بارها مطرح کرده بود، خاطرنشان کرد که به نظرش رویای ملی همان حلقه مفقودهای است که در حوزه ارتباطات درگیر آن هستیم و این رویا میتواند حاصل جمع حداقل چهار جریان سرنوشتساز در کشور باشد.
او این چهار جریان اصلی را شامل جریان تشیع در ایران با همه فرق، طوایف، گرایشهای سیاسی و مضامین درونیاش، ملیگرایی در ایران، جریان تصوف (با تاکید بر اهمیت آن و دوری از کوچک شمردنش) و جریان تجدد برشمرد.
گیویان تاکید کرد که این رویای ملی اصلاً ایجاب نمیکند که همه ما یک حرف بزنیم بلکه آنچه اهمیت دارد، جهتگیری نسبت به واقعیتهاست.
این استاد ارتباطات که در انجام پژوهشهای کیفی ـ دانشگاهی سابقه طولانی دارد، با اشاره به کتاب «راهنمای پژوهش کیفی» گفت که این کتاب یک ادعای بسیار مهم دارد و آن ادعا این است که دانشهای انسانی، دانشهای بومی هستند.
او معتقد است: برعکس کسانی که به گفته او علوم انسانی و دانشهای انسانی را در ایران به قهقرا بردند و ادعایشان هم این است که میخواهند دانشهای انسانی را بومی کنند، من با صدای بلند در خیلی از جاها گفتهام که دانشهای انسانی و فرهنگی ذاتاً بومی هستند و ما باید این را تقویت کنیم؛ در واقع داشتن دانش بومی غیرممکن نیست و ثانیاً واجب است به دنبال دانشهای بومی برویم؛ چراکه فهم منطقهای و فرهنگی در تولید دانش نقش عمدهای دارد.
او در ادامه درباره دغدغهاش برای همافزایی ملی گفت: رفتن به سراغ اینکه ما یک رویای ملی داشته باشیم و اینکه از حاکمانمان گرفته تا روزنامهنگاران و رسانهایها در یک افق مشترک فکر، کار و عمل کنند، از خیالات من بوده است. من نه تواناییاش را داشتم، نه امکانش را و نه اساساً در اندازه من بود؛ چراکه پرداختن به رویای ملی و پردازش آن یک عمل جمعی است.
در شامگاه ۱۹ مرداد ماه گیویان که با عنوان رفیق صمیمی قیصر امین پور شاعر، فقید ایران زمین معرفی میشد با ابراز فروتنی، از شرکتکنندگان و برگزارکنندگان مراسم تشکر کرد.
در اولین گفتآمد تجلیل از دکتر عبداالله گیویان همراه اساتید حوزه ارتباطات و روزنامهنگاری و مطالعات فرهنگی همچون دکتر یونس شکرخواه، دکتر هادی خانیکی، دکتر علی ربیعی، دکتر سیاوش صلواتیان، دکتر داوود نعمتی انارکی، دکتر مهناز رونقی، دکتر بیتا شاهمنصوری، دکتر مسعود کوثری، دکتر مولایی، دکتر حسامالدین آشنا، دکتر مهاجرانی، دکتر دهقان، دکتر الستی، دکتر اعظم راود راد و جمعی دیگر از اهالی رسانه و دانشگاه حضور داشتند.
در این نشست هادی خانیکی، حسامالدین آشنا و علیرضا معزی درباره عبدالله گیویان مطالبی را بیان کردند.
هادی خانیکی مشکل ارتباطات را خودِ ارتباطات خواند و از گسستگی حلقههای دانشگاهی این حوزه در کشور انتقاد کرد. وی همچنین مناعت طبع عبدالله گیویان را مثالزدنی خواند و گفت: ایشان که وقتی مورد بیمهری در صداوسیما هم قرار گرفت، خیلی دنبال این نرفت که حتماً خودش را بهگونهای اثبات کند. آنچه را بود رها کرد و از زندگی علمی و حرفهای گذشته خود فاصله گرفت.»
حسامالدین آشنا نیز در حالی که دچار احساسات شده بود، در متنی با عنوان «درباره عبدالله گیویان؛ جستجوگر معنا و کیفیت» کارنامه کاری و شخصیت او را مرور و با گله فراوان از بیتوجهی به خدمات و سوابق عبدالله گیویان به ویژه در صداوسیما گفت که «کیفیت برای عبدالله گیویان، بیش از آنکه یک روش باشد، یک نحوه زیست است.»
معزی هم به عنوان کسی که در دوره حضور گیویان در صداوسیما همکار او بوده، با ابراز تأسف از کنار گذاشته شدن سرمایههای علمی و رسانهای، تصریح کرد، امروز که ما با جنگ روایتها برای ایران روبهرو هستیم و صدایمان به جایی نمیرسد، این اتفاق محصول غیبت امثال عبدالله گیویان است که چون در مدار برخی نبود، باید از مدار خارج شود و اینگونه خالصسازی شد.
وی افزود: ما بارها در رسانهها مینویسیم چرا فلان چهره در تلویزیون حضور ندارد تا مخاطب جذب کند، اما امثال دکتر گیویان از «سرمایهسازهای» رسانه بودند؛ بعضیها پولدارند و بعضیها پولسازند، عبدالله گیویان سرمایهساز بود.
در پایان این مراسم نیز تقدیرنامههای متعددی از سوی حاضران به دکتر گیویان اهدا و از همسرش هم خواسته شد در جمع تقدیرکنندگان حاضر شود.
انتهای پیام
