نجمه امینی در گفتوگو با ایسنا درباره شکلگیری نمایشگاه «پیرامون»، اظهار کرد: «پیرامون» در واقع یک نمایشگاه دنبالهدار است که این دوره، سومین دوره آن محسوب میشود. این نمایشگاه معمولاً هر دو سال یکبار برگزار شده و نخستین دوره آن در گالری تهران و دوره دوم در سال ۱۴۰۳ در گالری هنگام مشهد برگزار شد.
وی ادامه داد: اساس شکلگیری «پیرامون» بر معرفی هنرمندان جوان و بااستعداد و پرداختن به پیرامون هنرمندان در هنر معاصر استوار است. در واقع بیشتر به هنرمندانی میپردازیم که بتوان اثر زمان، مکان و بودن در معاصریت را در آثارشان احساس کرد. هنرمندانی که تاکنون در «پیرامون» حضور داشتهاند نیز عمدتاً بسیار جوان و نوظهور بودهاند.
کیوریتور نمایشگاه «پیرامون» درباره عنوان این نمایشگاه، توضیح داد: عنوان «پیرامون» اشارهای مستقیم به پیرامون هنرمند دارد، به آنچه در اطراف او میگذرد و شرایطی که هنرمند در آن زندگی و خلق میکند و میتواند به شکل مستقیم یا غیرمستقیم در آثارش بازتاب پیدا کند.
امینی با اشاره به تعداد آثار حاضر در این دوره، اظهار کرد: در این دوره میزبان ۱۰ هنرمند با ۲۲ اثر هستیم. همچنین در این نمایشگاه نمیتوان یک اثر را بهعنوان اثر ویژه معرفی کرد، چراکه هرکدام از آثار به نوعی حرف جدیدی برای گفتن دارند. در واقع شاخصه اصلی نمایشگاه همین است که همه هنرمندان به «پیرامون» شخصی خودشان رسیدهاند.
وی خاطرنشان کرد: شاید وقتی مخاطب وارد نمایشگاه میشود، نقطه اشتراک همه آثار در فرم و تکنیک نباشد. نقطه اشتراک آثار در واقع «پیرامون هنرمند» است، یعنی هر هنرمند از زاویه و تجربه شخصی خود به محیط، زمان و شرایطی که در آن قرار دارد نگاه کرده و آن را در اثرش بازتاب داده است.
کیوریتور نمایشگاه «پیرامون» درباره ویژگیهای برجسته این مجموعه از نظر تکنیک و سبک، ادامه داد: به نظر من سبک در این نمایشگاه مسئله اصلی نیست و آنچه اهمیت بیشتری دارد، موضوع است. همچنین قرار نیست آثار این مجموعه صرفاً بر اساس شباهتهای فرمی یا تکنیکی در کنار یکدیگر قرار بگیرند، بلکه آنچه این هنرمندان را در یک مجموعه گرد هم آورده، نحوه مواجهه آنها با جهان پیرامون و شرایط معاصر است. در این نمایشگاه بیش از آنکه یک زبان بصری مشترک میان آثار دنبال شود، تلاش شده است هر هنرمند بتواند نگاه شخصی خود را نسبت به محیط و زمانهای که در آن زندگی میکند ارائه دهد.
امینی درباره چالشهای برگزاری نمایشگاه و همکاری با هنرمندان جوان، اظهار کرد: به طور کلی کار کردن با هنرمند جوان، بهویژه هنرمندی که سابقه نمایشگاهی یا رزومه هنری و حرفهای زیادی ندارد، با چالشهایی همراه است. زمانی که با هنرمندی جوان کار میکنید، بسیاری از مراحل نیازمند هماهنگی و همراهی بیشتری است، از پرزنتیشن اثر گرفته تا مدل قاب کردن، نحوه ارائه اثر، جای امضا و حتی اینکه امضا در کجای اثر قرار بگیرد و اثر چگونه در فضای گالری ارائه شود. حتی لازم است درباره اینکه هنرمند چگونه درباره اثر خود صحبت کند نیز از قبل هماهنگیهایی انجام شود، چراکه ممکن است هنرمند تجربه کافی برای پرزنتیشن کارش در فضای گالری نداشته باشد.
وی نمایشگاه نقاشی درباره مواجهه مخاطب با آثار این نمایشگاه و احساسی که ممکن است پس از دیدن آنها پیدا کند، اضافه کرد: نخستین مواجهه مخاطب با آثار بیشتر میتواند او را به این فکر ببرد که زمان و بودن در یک شرایط مشخص تا چه اندازه میتواند بر هنر تأثیر بگذارد. مخاطب با مجموعهای مواجه میشود که هر اثر از یک «پیرامون» شخصی میآید و همین مسئله میتواند این پرسش را ایجاد کند که شرایط زندگی، محیط، زمان و تجربه زیسته یک هنرمند چگونه میتواند بر نگاه او و در نهایت بر اثر هنریاش تأثیرگذار باشد.
کیوریتور نمایشگاه «پیرامون» خاطرنشان کرد: شاید همین ارتباط میان هنرمند و شرایط پیرامونی او، مهمترین نقطه اتصال آثار حاضر در این نمایشگاه باشد، آثاری که ممکن است در ظاهر از نظر سبک، فرم یا تکنیک تفاوتهای بسیاری داشته باشند، اما در پس این تفاوتها، تجربه زیسته و جهان پیرامون هنرمندان قرار گرفته است.
امینی درباره جایگاه نقاشی و هنر در جامعه امروز ایران، ادامه داد: در جامعهای که اولویتهای بزرگتری برای حل کردن وجود دارد، هنر طبیعتاً نمیتواند جایگاه واقعی خود را پیدا کند. بهخصوص در شرایط امروز ایران که نه جنگ است و نه صلح و مردم برای تأمین مایحتاج روزانه خود هر روز درگیر مسائل مختلف هستند، دیگر نمیتوان به سادگی درباره اینکه اولویت هنر در چنین شرایطی کجاست صحبت کرد. شاید بتوان درباره جایگاه هنر و اولویتهای آن در یک جامعه نسبتاً نرمال و معمولی که مسائل اساسی و روزمره مردم تا حدی حل شده است، بیشتر صحبت کرد، اما وقتی جامعه با مسائل بزرگتر و فوریتری مواجه است، طبیعتاً هنر و مسائل مربوط به آن در اولویتهای بعدی قرار میگیرد.
وی خاطرنشان کرد: همین شرایط نیز میتواند در آثار هنرمندان بازتاب پیدا کند، چراکه هنرمند جدا از جامعه و شرایط پیرامون خود زندگی نمیکند و تجربه زیسته او، چه به صورت مستقیم و چه غیرمستقیم، میتواند وارد فرآیند خلق اثر شود.
انتهای پیام
