حسین فلاحی اصل در گفت‌وگو با ایسنا در ارتباط با سیره اخلاقی پیامبر اکرم (ص) افزود: قرآن کریم، پیامبر اکرم (ص) را به خُلقِ عظیم و رحمت العالمین ستوده است. این دو ویژگی، محور تمامی رفتار و کردار آن حضرت به شمار می‌آید. ایشان حتی با دشمنانِ سرسخت نیز با مدارا و مهربانی برخورد می‌فرمودند به جز در مواردی که شدت، تنها راه تنبیه و بازگشت آنان به مسیر حق بود . این رفتار، فراتر از توان انسان معمولی است و نشان می‌دهد که رحمت نبوی، حتی دشمن آزارگر را نیز در بر می‌گیرد.

وی درباره شدت رفتار پیامبر اکرم (ص) در برابر کفار، ادامه داد: قرآن در  سوره فتح بر موضع قاطع پیامبر در برابر کسانی که جز با شدت تن به حق نمی‌دهند، تأکید دارد. اما هرگز خصلت همیشگی ایشان نبوده بلکه ابزاری برای بازگرداندن گمراهان به راه راست بود؛ سیرهٔ نبوی، همواره بر مدار رحمت می‌چرخد و شدت تنها در ضرورت انذار و اصلاح به کار گرفته می‌شود.

فلاحی اصل با اشاره به دلسوزی بی‌پایان پیامبر برای امت اضافه کرد: قرآن کریم، از دلسوزی بی‌اندازهٔ پیامبر سخن می‌گوید، پیامبر آن‌چنان به هدایت مردم دلبسته بود که گاه از عدم ایمان آنان، غمگین و رنجور می‌شد. این عاطفهٔ عمیق، نشان از جایگاه والای ایشان در مقام مربی و رهبر امت دارد.

عضو هیئت‌علمی دانشگاه لرستان بیان کرد: سنت پیامبر، متعین و مشخص است. اگر جامعه‌ای خواهانِ سعادت و پیمودن راه درست باشد ، بهترین روش، تمسک به سیره عملی آن حضرت چه در عرصه جامعه و سیاست و چه در فضای علمی دانشگاه‌ها و حوزه‌های علمیه است . هرجا که سبک‌وسیاق نبوی بر رفتارها حاکم باشد، راهگشایی و برکت به همراه می‌آید.

وی درباره مفهوم حقیقی وحدت با بیان اینکه وحدت، هرگز به معنای نابودی اندیشه‌های مخالف یا یکسان‌سازی افکار نیست، اضافه کرد: نخستین پیام وحدت، به‌رسمیت‌شناختن طرف مقابل و پذیرش اختلاف‌نظر بوده و خداوند انسان‌ها را متفاوت آفریده و این تفاوت، خود بزرگ‌ترین برکت است؛ چراکه هرکس از منظری به مسئله می‌نگرد و وجوهی را می‌بیند که بر دیگری پوشیده بنابراین، اختلاف انظار و تضارب آرا، نه عیب بلکه نشانه تعالی و پویایی جامعه است.

فلاحی اصل افزود: اختلاف‌نظر، به‌خودی‌خود آسیب‌زا نیست و آنچه زیان‌بار بوده تبدیل اختلاف به نزاع و دعواست. روش درست، آن است که اندیشه‌ها در مجامع علمی و تخصصی به میدانِ بیان شوند، نه آنکه سلاح‌ها و زور به کار گرفته شود. فکری که مستدل‌تر و راهگشاتر باشد، پیش می‌آید و اندیشه ناتوان، خود به حاشیه می‌رود. جنگ و ستیز، نشانه ناتوانی یک یا هر دو طرف است و هیچ‌گاه به وحدت واقعی انجام نمی‌شود.

این دکترای معارف دانشگاه لرستان خاطرنشان کرد: در درون جامعه خود، نباید انتظار داشت که یک تفکر به‌تنهایی حاکم باشد؛ تکثر آرا، سرمایه بزرگی است، اما باید مراقبت شود که این تکثر، به گسست و تقابل نکشد. در برخورد با برادران اهل‌سنت نیز، باید بر مشترکات تکیه کرد و اختلافات موجود همچون مسئله امامت را در همان حد اختلاف باقی گذاشت و آن را به نزاع و دشمنی تبدیل نکرد. رعایت حریم‌ها، سنجیدن مصلحت‌ها و پرهیز از حذف طرف مقابل، از لوازم اصلی وحدت اصیل است.

فلاحی اصل گفت: اگر وحدت را به‌گونه‌ای تعریف کنیم که هر کس جز ما، محکوم به نابودی باشد، این نه وحدت که استبداد رأی و گمراهی آشکار است. چنین رویکردی، نه‌تنها جامعه را به آرامش نمی‌رساند، بلکه زمینه‌های تفرقه را تشدید می‌کند. وحدت حقیقی، آن است که اختلافات را به فرصتی برای رشد و تکامل تبدیل کنیم، عدالت را در حق همه گروه‌ها رعایت نماییم و در عین کثرت آرا، به‌سوی اهداف مشترک حرکت کنیم. این، همان راه میان‌بری است که جامعه را به پیشرفت و سعادت رهنمون می‌سازد.

عضو هیئت‌علمی دانشگاه لرستان گفت: در همهٔ سطوح جامعه، از عرصه سیاست و حکمرانی گرفته تا فضای دانشگاه و حوزه، تنها با تأسی به سیره رحمت محور پیامبر اکرم (ص) و التزام به اخلاق نبوی، می‌توان وحدت را معنا بخشید، از اختلافات به‌درستی عبور کرد و مسیر تعالی و سعادت را هموار ساخت.

انتهای پیام.