صادق میرحسینی در گفت وگو با ایسنا، افزود: لباس زنان سیستانی با سوزندوزیهایی همچون سیاهدوزتزیینین میشده و در برخی موارد نیز از خامهدوزی و خمکدوزی استفاده میکردند. سیاهدوزی در پوشاک مردان نیز کاربرد داشته، اما در لباس زنان رواج بیشتری داشته است.
وی ادامه داد: پوشاک اصیل زنان سیستان در گذشته شامل پیراهن گشاد، دامن و جلیقه بود و بر اساس روایت بانوان قدیمی، استفاده از چند دامن علاوه بر پوشش، برای مقابله با وزش بادهای منطقه نیز کاربرد داشته است. لچک نیز از دیگر اجزای پوشش سنتی زنان سیستان به شمار میرفته است.
رئیس اداره میراثفرهنگی، گردشگری و صنایعدستی زابل با اشاره به پیشینه تمدنی سیستان گفت: این سرزمین با برخورداری از سابقهای درخشان در تاریخ و تمدن ایران، دارای میراث فرهنگی گستردهای است و بسیاری از جلوههای هنر و فرهنگ آن ریشه در گذشتهای دور دارد.
میرحسینی تأکید کرد: هدف میراثفرهنگی، معرفی ظرفیتهای شهرها و روستاهای ملی صنایعدستی، ارتقای خلاقیت و نوآوری، توسعه اقتصادی صنایعدستی، حفظ و احیای هنرهای سنتی و ایجاد فرصتهای اشتغال است.
رئیس اداره میراثفرهنگی، گردشگری و صنایعدستی زابل خاطرنشان کرد: نقوش سیاهدوزی در پیوند با محیط طبیعی و شیوه زندگی مردم منطقه شکل گرفته و در گذر زمان تکامل یافته است؛ ازاینرو استفاده خلاقانه از این نقوش در طراحی پوشاک معاصر میتواند ضمن حفظ هویت تاریخی و فرهنگی، زمینه معرفی هنر سیستان در سطح ملی و بینالمللی را فراهم کند.
میرحسینی در ادامه گفت: صنایعدستی سیستان حاصل ذوق، خلاقیت و توانمندی هنرمندان منطقه است و بهویژه در میان زنان و جوامع محلی، جایگاه ویژهای دارد.
وی با اشاره به تنوع فرهنگی و جغرافیایی سیستان و بلوچستان افزود: این استان به دلیل برخورداری از اقوام، مذاهب و فرهنگهای متنوع، ظرفیت گستردهای در حوزه صنایعدستی دارد و هر منطقه متناسب با شرایط اقلیمی و فرهنگی خود، هنرها و صنایعدستی ویژهای را شکل داده است.
وی همچنین بر ضرورت انجام مطالعات علمی برای حفظ، صیانت و توسعه تکنیکها، نقوش و طرحهای بهکاررفته در پوشاک زنان سیستان تأکید کرد و گفت: بهرهگیری از این ظرفیت فرهنگی میتواند در توسعه صنایعدستی، تولید پوشاک ایرانی ـ اسلامی، ایجاد اشتغال و معرفی فرهنگ اصیل سیستان در سطح ملی و بینالمللی نقش مؤثری داشته باشد.
انتهای پیام
