به گزارش ایسنا،‌ نیکلاس کریستوف، ستون‌نویس نیویورک تایمز نوشت دولت‌های دونالد ترامپ، رئیس جمهور ایالات متحده و جو بایدن، سلف او، به فاجعه انسانی در سودان رسیدگی نکردند، علیرغم اینکه دولت‌های آنها اقدامات نیروهای واکنش سریع علیه غیرنظامیان را نسل‌کشی توصیف کردند.

کریستوف در مقاله‌ای با عنوان «بایدن و ترامپ آنچه در سودان اتفاق می‌افتد را نسل‌کشی خواندند، سپس پشت کردند»، استدلال کرد که جهان اکنون از مقیاس جنایات انجام شده در سودان آگاه است، اما رهبران بین‌المللی در حالی که برای سخنرانی در مورد صلح در جلسات مجمع عمومی سازمان ملل در نیویورک آماده می‌شوند، از اقدام خودداری می‌کنند.

در ادامه این گزارش آمده است: وضعیت بحران در سودان در میدان عمل چگونه است؟ یک گروه شبه‌نظامی موسوم به نیروهای واکنش سریع شهر الفاشر را محاصره کرد و مسیر ورود بیشتر مواد غذایی را بست. امدادگران و کارشناسان سیاست‌گذاری از رهبران جهان از جمله جو بایدن رئیس جمهور سابق و سپس دونالد ترامپ رئیس جمهور کنونی آمریکا مصرانه خواستند تا مانع از کشتار مردم شهر توسط نیروهای واکنش سریع شوند اما هیچ‌کدام اقدام موثری انجام ندادند؛ در نتیجه، همان‌طور که از مدت‌ها قبل پیش‌بینی می‌شد، این نیروها در اکتبر گذشته شهر الفاشر را تصرف کردند و ۶۰ هزار نفر را به قتل رساندند.

قتل عامل ساکنان الفاشر آغاز ماجرا بود؛ بسیاری از زنان و مردان جوان هدف تجاوز نیروهای واکنش سریع قرار گرفتند که هنوز درد و رنج آن فاجعه در جریان است و رهبران جهان در قبال آن سکوت کرده‌اند.

چه چیزی عامل چنین توحشی است؟ بخشی از آن ناشی از رقابت بین‌قومی بر سر زمین است. بخشی دیگر ناشی از تمایل قدرت‌های خارجی برای تسلط بر سودان و دریای سرخ است و بخشی نیز ناشی از نژادپرستی علیه آفریقایی‌های سیاه‌پوست غیرعرب است.

«جانتی سوئریپتو»، رئیس سازمان «نجات کودکان» اظهار داشت که روایت‌های خانواده‌ها از تجاوزهای گروهی و فردی به زنان و دختران در حملات نیروهای واکنش سریع در الفاشر با بازدیدها از منطقه مطابقت داشت. اقدامات انجام‌شده برای پاسخگویی به نیازهای بشردوستانه فزاینده در سودان، همچنان به‌شدت ناکافی است.

در طول بیش از سه سالی که از این جنگ می‌گذرد، مردان بدون ترس از مجازات به کشتار و تجاوز دست می‌زنند، حال آنکه مردم عادی با گرسنگی دست‌وپنج نرم می‌کنند.

این موضوع را می‌توان به گونه‌ای دیگر نیز بیان کرد. پس از نسل‌کشی‌های کامبوج و روآندا، تکیه‌کلام رهبران جهان این بود که‌ای کاش می‌دانستیم اما در مورد سودان، چنین بهانه‌ای وجود ندارد. رهبران جهان به خوبی از این جنایات هولناک آگاهند، با این حال واکنش آنها عمدتا نادیده گرفتن عامدانه ماجرا و سکوت بوده است.

شواهد انکارناپذیری وجود دارند که گزارش ماه جاری سازمان ملل نیز آن را تایید می‌کند مبنی بر اینکه امارات متحده عربی به «نیروهای واکنش سریع» سلاح می‌رساند و از آنها حمایت می‌کند؛ با این حال، بایدن از درخواست علنی از امارات برای توقف ارسال این محموله‌های تسلیحاتی خودداری کرده است. ترامپ نیز که خانواده‌اش از روابط تجاری با امارات سود برده‌اند، حتی تمایل کمتری به پاسخگو دانستن امارات نشان داده است.

مسئله تنها امارات نیست؛ گزارش‌ها حاکی از آن است که کشورهای دیگر، از جمله مصر نیز از «نیروهای مسلح سودان» که طرف دیگر جنگ داخلی این کشور است، حمایت می‌کنند.

بر اساس گزارش‌ها، سازمان ملل اعلام کرده است که دوسوم از جمعیت ۵۳ میلیونی سودان به کمک‌های حیاتی نیاز دارند، اما این نهاد بین‌المللی فقط حدود ۴۰ درصد از بودجه درخواستی خود را دریافت کرده است. سال گذشته، «تام پریلو» یکی از کارشناسان سامزان ملل برآورد کرد که جنگ داخلی سودان ممکن است جان ۴۰۰ هزار نفر را بر اثر خشونت، گرسنگی یا بیماری گرفته باشد؛ هرچند او و دیگران اذعان دارند که هیچ‌کس واقعا آمار دقیقی از تلفات ندارد.

بی‌شک رهبران جهان در مجمع عمومی سازمان ملل سخنرانی‌های گیرایی درباره صلح ایراد خواهند کرد، اما به نظر می‌رسد تمایلی به پاسخگو کردن عاملان یا ارائه کمک‌های کافی ندارند.

تام فلچر، مسئول امور بشردوستانه سازمان ملل هم در گزارشی تکان‌دهنده به شورای امنیت گفت: «مردم سودان به غذا، آب و دارو نیاز دارند، اما جهان برایشان پهپاد، سلاح و مزدور می‌فرستد. این شورا ناتوان نیست؛ جامعه جهانی هم ناتوان نیست. فاجعه سودان این نیست که نمی‌دانیم چه باید کرد؛ بلکه مشکل اینجاست که هنوز اراده انجام آن را پیدا نکرده‌ایم.»

انتهای پیام