به گزارش ایسنا در یادداشتی که فاطمه ایرانی، مدیرکل امور زنان و خانواده استانداری لرستان جمعه ۲۷ شهریور در اختیار ایسنا قرار داده، آمده است: «در چنین شرایطی، خانواده نخستین و مهمترین پناهگاه روانی دانشآموز است. اما آنچه امروز بیش از هر زمان دیگری به آن نیاز داریم، «والدگری» است، نه صرفاً «مادری».
مسئولیت تربیت، حمایت عاطفی و همراهی با فرزند، مسئولیتی مشترک میان پدر و مادر است. دانشآموزی که با نگرانی از مدرسه، فشار درسی، ارتباط با همسالان، ترس از قضاوت یا دغدغههای آینده روبهروست، نیاز دارد هر دو والد را در کنار خود ببیند. پدر و مادر باید برای شنیدن حرفهای فرزندشان وقت بگذارند؛ نه اینکه صرفاً درباره نمره، امتحان و تکالیف از او سؤال کنند.
گاهی یک گفتوگوی آرام، یک همراهی ساده و شنیدن بدون قضاوت، میتواند از ساعتها توصیه و تذکر مؤثرتر باشد.
بازگشت به آموزش حضوری پس از تجربه دورههای مجازی، نیازمند صبر و همراهی است. نباید از دانشآموز انتظار داشت که از همان روزهای نخست، با تمام فشارهای آموزشی و اجتماعی خود را وفق دهد. خانواده میتواند با تنظیم تدریجی ساعت خواب، ایجاد نظم در برنامه روزانه، کاهش فشارهای غیرضروری و فراهم کردن محیطی آرام، این گذار را برای فرزند خود آسانتر کند.
در این مسیر، کمک گرفتن از مشاوران تحصیلی و روانشناختی نیز یک ضرورت است، نه نشانه ضعف خانواده یا دانشآموز. اگر دانشآموز در مدیریت زمان، انتخاب مسیر تحصیلی، برقراری ارتباط با همسالان، اضطراب امتحان یا افت انگیزه با مشکل مواجه است، استفاده بهموقع از ظرفیت مشاوران میتواند از تبدیل یک مسئله کوچک به یک آسیب جدی جلوگیری کند.
از سوی دیگر، باید نسبت به خلأهای عاطفی و اجتماعی نوجوانان حساس باشیم. نوجوانی که احساس تنهایی، بیتوجهی، فشار یا ناتوانی در حل مسائل خود دارد، ممکن است برای فرار موقت از اضطراب و فشار، به راههای ناسالم و آرامشهای کاذب مانند دخانیات پناه ببرد. پیشگیری از این آسیبها با ترساندن و برخورد صرف محقق نمیشود؛ بلکه با رابطه مؤثر والد و فرزند، گفتوگوی صمیمانه، افزایش مهارتهای زندگی، نظارت مسئولانه و دسترسی به مشاور و حمایت تخصصی امکانپذیر است.
خانواده باید خانه را به محلی تبدیل کند که دانشآموز بتواند در آن از نگرانیهایش بگوید، اشتباه کند، سؤال بپرسد و بدون ترس از سرزنش، کمک بخواهد. نظارت والدین ضروری است، اما نظارتی که با اعتماد و گفتوگو همراه باشد، نه کنترل افراطی و ایجاد فاصله.
همچنین لازم است موفقیت دانشآموز را تنها در کارنامه و معدل خلاصه نکنیم. سلامت روان، اعتمادبهنفس، مسئولیتپذیری، مهارت ارتباطی، احساس تعلق و توانایی حل مسئله، بخشی از موفقیت واقعی یک دانشآموز است. گاهی یک دانشآموز ممکن است در یک درس ضعیف باشد، اما در هنر، ورزش، کار گروهی یا مهارتهای اجتماعی توانمند باشد. وظیفه خانواده، مدرسه و جامعه این است که این استعدادها را ببینند و فرصت رشد آنها را فراهم کنند.
آغاز سال تحصیلی فرصتی است برای بازنگری در نقش خودمان در برابر نسل آینده. مدرسه مسئول آموزش است، اما تربیت و آرامش دانشآموز، پروژه مشترک خانواده، مدرسه و جامعه است.
در این میان، پدر و مادر باید در کنار فرزند خود باشند؛ نه فقط هنگام موفقیت، بلکه بهویژه زمانی که مضطرب، خسته، سردرگم یا ناامید است.
بیاییم امسال به جای اینکه فقط از دانشآموز بخواهیم «موفق باش»، از خودمان بپرسیم: «برای اینکه فرزندم بتواند با آرامش موفق شود، من چه کاری میتوانم انجام دهم؟»
این پرسش، نقطه آغاز والدگری آگاهانه و گامی برای ساختن مدرسهای آرامتر، خانوادهای همراهتر و دانشآموزانی توانمندتر است.»
انتهای پیام
