به گزارش ایسنا، «دونالد ترامپ» رئیسجمهور آمریکا، هنگامی که برای دومین بار در جریان انتخابات ۲۰۲۴ به کاخ سفید راه یافت، تنها کرسی ریاست جمهوری را از آن خود نکرد؛ در جریان این انتخابات حزب جمهوریخواه با رهبری او کنترل سنا را دوباره پس گرفت و اکثریت در مجلس نمایندگان را حفظ کرد. این تسلط جمهوریخواهان بر هر دو قوه مجریه و مقننه در آمریکا تاکنون به ترامپ دستی باز داده تا بیآنکه با مقاومت معناداری روبهرو شود، آنچه میخواهد انجام دهد؛ از راهاندازی جنگ تجاری تا به راه انداختن جنگی واقعی.
به نوشته روزنامه «نیویورک تایمز» اما ۶ هفته دیگر ممکن است این وضعیت دگرگون شود، یعنی زمانی که آمریکا انتخابات میاندورهای برگزار میکند؛ انتخاباتی که در آن تمام کرسیهای مجلس نمایندگان و یکسوم کرسیهای سنا برای رقابت باز خواهند بود. «نیت کوهن»، روزنامهنگار و متخصص نظرسنجی نیویورکتایمز، با بررسی تمام دادهها میگوید که دستکم روی کاغذ، دموکراتها شانس واقعی برای پیروزی بزرگ دارند.
تحرکات انتخاباتی در آستانه رقابت اصلی
هفته گذشته، نظرسنجی جدیدی از سوی نیویورکتایمز و مؤسسه سیهنا نشان داد شرایط برای آنچه «موج آبی» (اشاره به رنگ آبی که نماد دموکراتهاست) در انتخابات میاندورهای نوامبر نامیده میشود، در حال فراهم شدن است. تنها پرسش این است که آیا دموکراتها قادر به اینکه به درستی سوار بر این موج شوند، خواهند بود یا نه.
در مجموع، دموکراتها در میان رأیدهندگان احتمالی که به پرسش درباره حمایت از کدام یک از احزاب در انتخابات کنگره پاسخ دادهاند، با ۵۱ درصد در برابر ۴۳ درصد از جمهوریخواهان پیش هستند. این محدوده «موج آبی» است. دستکم از نظر آرای ملی، اختلاف ۸.۵ درصدی دموکراتها در این نظرسنجی، تقریباً با برتری ۸.۶ درصدی کسب شده توسط این حزب در انتخابات سال ۲۰۱۸ همخوانی خواهد داشت؛ انتخاباتی که در ضمن آن دموکراتها در نخستین دوره ریاستجمهوری ترامپ، کنترل مجلس نمایندگان را بازپس گرفتند. این رقم همچنین فراتر از برتریهای کسب شده توسط حزب خارج از قدرت در جریان دیگر انتخاباتهای سالهای اخیر مانند سالهای ۱۹۹۴، ۲۰۰۶ و ۲۰۱۰ است.
نظرسنجی تایمز - سیهنا تنها یک نظرسنجی است و نظرسنجیها ذاتاً نادقیقاند و در معرض خطاهای متعدد قرار دارند. اما این تنها دادهای نیست که برتری چشمگیر دموکراتها را نشان میدهد. نتایج این نظرسنجی تقریباً با میانگین دیگر نظرسنجیها همخوانی دارد. و تنها نظرسنجیها نیستند؛ نتایج انتخابات ویژه اخیر نیز حاکی از آن است که دموکراتها با انگیزه بالایی به استقبال انتخابات میاندورهای میروند. تاریخ طولانی انتخابات میاندورهای آمریکا نیز نشان میدهد این انتخاباتها معمولاً به سود حزب خارج از قدرت تمام میشود.
اما اینکه آیا دموکراتها میتوانند این برتری عظیم ملی را در عمل به کنترل سنا و اکثریت چشمگیر در مجلس نمایندگان تبدیل کنند — که به آنان قدرت نظارتی بیشتر و در مورد سنا، اهرم فشار بر نامزدهای حامی ترامپ را میدهد — پرسشی پیچیده است.
نمونه جورج بوش پسر
پیروزی در مجلس نمایندگان، که تمام کرسیهای آن در هر انتخاباتی قابل رقابت است، آسانتر از پیروزی در سنا است؛ چرا که در سنا تنها یکسوم کرسیها در هر دوره انتخاباتی به رقابت گذاشته میشود. برای پیروزی در سنا، دموکراتها باید دستکم دو کرسی را فتح کنند که ترامپ در انتخابات گذشته با اختلاف دستکم ۱۱ درصد آنها را برده بود. این کار حتی در سالی همراه با موج بزرگ حمایتی نیز بسیار دشوار است.
انتخابات میاندورهای سال ۲۰۰۶ مقایسه مفیدی را پیش رو میگذارد. همانطور که «کارل هالس»، خبرنگار آمریکایی، اخیراً اشاره کرده، شباهتهای زیادی میان وضعیت دشوار امروز ترامپ و جورج بوش پسر در آن سال وجود دارد. هر دو رئیسجمهور در میان رأیدهندگان احتمالی محبوبیت پایینی دارند: محبوبیت ترامپ تنها ۳۸ درصد است؛ محبوبیت بوش نیز تقریباً همینقدر بود. بوش در باتلاق جنگ عراق گرفتار بود و قیمت بالای بنزین او را آزار میداد. امروز، اما مدیریت ترامپ از بابت جنگ تحمیلی علیه ایران تنها توسط ۳۱ درصد و در زمینه مدیریت هزینه زندگی نیز توسط ۲۸ درصد تایید میشود.
با این حال، برای کسب کنترل سنا در سال ۲۰۰۶، دموکراتها نیاز داشتند دستکم چند کرسی را در ایالتهایی ببرند که بوش در انتخابات قبلی با اختلاف دستکم هشت درصد آنها را فتح کرده بود. در نهایت، آنها موفق شدند — اما بهسختی، از جمله با کسب ۲ پیروزی بسیار شکننده با اختلاف کمتر از یک درصد در مونتانا و ویرجینیا. در صورت عدم وجود یک سری فاکتورهای مساعد، آن رقابتها میتوانستند به سمت دیگر بروند و نتیجه آن نظارت کمتر بر جنگ عراق و بروز دیگر وضعیتهای متفاوت میشد. محیط ملی ممکن بود برای دموکراتها عالی باشد، اما پیروزی در سنا هرگز حتمی نبود.
چپ افراطی؟
به نوشته نیویورک تایمز، با توجه به محبوبیت بسیار پایین ترامپ در نظرسنجیها، جمهوریخواهان ممکن است تنها یک برگ واقعی برای بازی داشته باشند: تلاش برای بسیج پایگاه خود و حفظ مستقلهای متمایل به جمهوریخواهان با معرفی دموکراتها بهعنوان نیروهای «چپ افراطی».
جمهوریخواهان در سال ۲۰۰۶ چنین فرصتی نداشتند چون که دموکراتها با دقت نامزدهای میانهرو را در ایالتها و حوزههای کلیدی جمهوریخواه معرفی کردند. هرچند دموکراتها امسال در بیشتر ایالتها نامزدهایی با جذابیت گسترده معرفی کردهاند، دستکم چند رقابت نزدیک وجود دارد — بهویژه رقابت سنا در میشیگان — که دموکراتها در آن نامزدهایی بسیار چپگراتر از آنچه حزب ۲۰ سال پیش تصور میکرد، معرفی کردهاند. آنها همچنین برای تعدادی از کرسیهای غیررقابتی، نامزدهای چپگرایی معرفی کردهاند که پوشش رسانهای ملی قابلتوجهی درباره چرخش حزب به چپ ایجاد کرده است.
نظرسنجیها نشانههایی را بروز دادهاند مبنی بر اینکه پیروزیهای انتخاباتی تابستان امسال نامزدهای مترقی و سوسیالیست دموکرات موجب شده حزب دموکرات برای برخی رأیدهندگان کمتر مقبول شود. حدود نیمی از رأیدهندگان — ۵۰ درصد رأیدهندگان احتمالی — در نظرسنجی فوقالذکر میگویند این حزب «بیش از حد» به چپ گرایش دارد. این رقم در مقایسه با ۴۶ درصد در نظرسنجی قبلی تایمز - سیهنا از رأیدهندگان ثبتنامشده در ماه مه، که پیش از ظهور سوسیالیستهای دموکرات در نیویورک، کلرادو و جاهای دیگر انجام شده بود، افزایش یافته است.
اما بهسختی میتوان نشانهای دید که این موضوع به دموکراتها در نتایج نظرسنجی آسیب زده باشد — بهویژه در هر پرسشی که دموکراتها را در برابر جمهوریخواهان قرار میدهد. برای نمونه، رأیدهندگان میگویند جمهوریخواهان با اختلاف هشت درصدی (۴۸ در برابر ۴۰) افراطیتر از دموکراتها هستند. و در زمانی که جمهوریخواهان کاخ سفید و کنگره را در دست دارند، رأیدهندگان تمایل دارند بسیار بیشتر نگران افراط جمهوریخواهان باشند تا دموکراتها. این بخشی از آن چیزی است که انتخابات میاندورهای را برای حزب حاکم دشوار میکند.
انتهای پیام
