گاهی در ورزش، نتیجه یک مسابقه در همان لحظهای رقم نمیخورد که ورزشکار از خط پایان عبور میکند. گاهی ماهها تمرین، سالها تلاش و حتی یک رقابت درخشان، در چند دقیقه و پشت یک میز فنی تعیین تکلیف میشود؛ درست شبیه آنچه برای فاطمه محیطیزاده در ناگویا اتفاق افتاد.
محیطیزاده روز نخست رقابتهای هفتگانه را طوری آغاز کرد که خیلی زود نامش در میان مدعیان مدال قرار گرفت. او در ۱۰۰ متر با مانع سوم شد، در پرش ارتفاع بهترین عملکرد را ثبت کرد، در پرتاب وزنه به جایگاه دوم رسید و در دوی ۲۰۰ متر نیز سوم شد.
حاصل این چهار ماده، ۳۴۸۶ امتیاز و صدرنشینی جدول بود؛ موقعیتی که امیدها برای نخستین مدال ایران در هفتگانه بازیهای آسیایی را جدیتر از همیشه کرد.
صبح روز بعد، رقابت برای محیطیزاده ادامه پیدا کرد. او در پرش طول ۵.۹۷ متر پرید و در این ماده در جایگاه نخست ایستاد. در پرتاب نیزه نیز رکورد ۳۶.۴۱ متر را ثبت کرد و در پایان شش ماده با ۴۹۲۵ امتیاز در رده دوم قرار گرفت؛ تنها یک ماده، دوی ۸۰۰ متر، باقی مانده بود.
همینجا بود که داستان تغییر کرد.
یک اعتراض؛ یک تصمیم؛ یک رؤیا که متوقف شد
در حالی که محیطیزاده آماده میشد تا در آخرین ماده برای مدال بجنگد، مسئولان مسابقات نتیجه او را در پرش طول به دلیل استفاده از کفش مغایر با مقررات باطل کردند و ورزشکار ایران از ادامه رقابتها کنار گذاشته شد. نام او نیز از جدول مسابقات حذف شد.
موضوع به استفاده از مدل Nike Maxfly 2 در پرش طول مربوط میشد و تصمیم نهایی بر مبنای مقررات فنی کفشهای دوومیدانی اتخاذ شد؛ اما ماجرا به همینجا ختم نشد.
فدراسیون دوومیدانی ایران در واکنش به این تصمیم، اعتراض رسمی خود را به مسئولان برگزاری مسابقات ارسال کرد؛ اعتراضی که یک نکته کلیدی داشت: فدراسیون مدعی شده کفش محیطیزاده پیش از آغاز رقابت هفتگانه در فرآیند بازرسی تجهیزات ارائه و توسط مسئولان مسابقه تأیید شده بود.
در متن اعتراض ایران همچنین آمده است که ابطال نتیجه پس از پایان رقابت پرش طول و در پی اعتراض یک تیم دیگر انجام شده و تیم ایران خواستار بررسی سوابق بازرسی پیش از مسابقه شده است.
این یعنی ماجرا فقط یک خطا در میدان نیست؛ حالا پرسش مهمتری مطرح شده است: اگر کفش پیش از مسابقه بررسی و تأیید شده، مسئولیت این تأیید بر عهده چه کسی است؟
هاشمی: فاطمه نباید تاوان یک غفلت را بدهد
سید احمد هاشمی، مدیرکل ورزش و جوانان استان یزد، با ابراز تأسف از اتفاق رخداده برای ملیپوش یزدی، عملکرد فدراسیون دوومیدانی در این ماجرا را مورد انتقاد قرار داد.
هاشمی با تأکید بر اینکه «بیکفایتی فدراسیون دوومیدانی در این ماجرا بر کسی پوشیده نیست»، اظهار کرد: اتفاقی که برای فاطمه محیطیزاده رخ داد، صرفاً از دست رفتن یک نتیجه یا یک مدال نیست؛ پشت این رقابت، ماهها تمرین، سختی و تلاش یک ورزشکار قرار دارد که نباید قربانی یک غفلت مدیریتی و فنی شود.
وی افزود: ورزشکاری که با پیراهن تیم ملی در یک رویداد بزرگ قارهای حاضر میشود، باید با اطمینان از اینکه همه جزئیات فنی و الزامات مسابقه بررسی شده است، وارد میدان شود.
مدیرکل ورزش و جوانان استان یزد ادامه داد: وقتی یک ورزشکار پیش از آغاز مسابقه در فرآیند کنترل تجهیزات حضور پیدا میکند و طبق اعلام فدراسیون، کفش او مورد تأیید قرار میگیرد، نمیتوان همه تبعات یک تصمیم یا فرآیند ناقص را متوجه خود ورزشکار کرد.
هاشمی با اشاره به عملکرد محیطیزاده در ناگویا گفت: فاطمه در میدان مسابقه نشان داد که برای مدال آمده است. او در چند ماده عملکردی در سطح مدعیان داشت و تا یک قدمی ایستادن روی سکوی بازیهای آسیایی پیش رفت؛ بنابراین اتفاقی که رخ داد چیزی از شایستگی و ارزش کار او کم نمیکند.
دختری که شکست نخورد؛ از جدول حذف شد
شاید تلخترین بخش ماجرای محیطیزاده همین تفاوت باشد. او در شش ماده شکست نخورد؛ اتفاقاً در یکی از آنها بهترین عملکرد را داشت و در مجموع نیز در جمع مدعیان مدال قرار گرفته بود. اما پیش از آنکه فرصت حضور در هفتمین و آخرین ماده را پیدا کند، از جدول مسابقات کنار گذاشته شد.
در هفتگانه، ورزشکار باید طی دو روز در هفت ماده شامل ۱۰۰ متر با مانع، پرش ارتفاع، پرتاب وزنه، دوی ۲۰۰ متر، پرش طول، پرتاب نیزه و دوی ۸۰۰ متر رقابت کند و مجموع امتیازات هفت ماده، جایگاه نهایی را تعیین میکند.
برای محیطیزاده اما این هفتگانه، ششگانه تمام شد؛ نه به این دلیل که توان ادامه نداشت؛ بلکه به دلیل تصمیمی که پس از بررسی کفش مورد استفادهاش در پرش طول اتخاذ شد.
پرسشهایی که بعد از ناگویا باقی ماند
ماجرای فاطمه محیطیزاده حالا فراتر از یک نتیجه ورزشی است. این اتفاق بار دیگر اهمیت جزئیاتی را یادآوری کرد که شاید در نگاه اول کوچک به نظر برسند، اما در ورزش قهرمانی میتوانند سرنوشت یک ورزشکار را تغییر دهند.
آیا تجهیزات ورزشکاران پیش از اعزام و پیش از مسابقه با آخرین قوانین فنی تطبیق داده شده بود؟
آیا مسئولیت بررسی نهایی تجهیزات بر عهده ورزشکار است یا مجموعهای که ورزشکار را برای یک رویداد بینالمللی آماده و همراهی میکند؟
و مهمتر از همه؛ اگر کفش پیش از مسابقه تأیید شده باشد، چرا بررسی نهایی پس از پایان رقابت پرش طول و در پی اعتراض انجام شده است؟
پاسخ این پرسشها میتواند فراتر از سرنوشت یک مسابقه، برای آینده ورزشکاران ایران اهمیت داشته باشد.
فاطمه؛ بازنده یک مسابقه یا قربانی یک جزئیات؟
ناگویا برای فاطمه محیطیزاده میتوانست صحنه یک تاریخسازی باشد. دختری که در چهار ماده نخست صدرنشین شد، در پرش طول بهترین عملکرد را ثبت کرد و پس از شش ماده در رده دوم ایستاد، تنها یک ماده با پایان هفتگانه و تعیین تکلیف مدالش فاصله داشت. اما نام او به جای فهرست مدالآوران، از جدول مسابقات حذف شد.
مدال از دست رفت؛ اما چیزی که باقی ماند، تصویر ورزشکاری است که تا آخرین لحظه برای رسیدن به سکو جنگید.
و شاید سالها بعد، وقتی از ناگویا ۲۰۲۶ حرف میزنند، نام فاطمه محیطیزاده نه فقط با یک دیسکالیفهشدن، بلکه با این سؤال به یاد آورده شود:
چگونه ممکن است یک ورزشکار تا آستانه تاریخسازی پیش برود، اما یک کفش، یک بررسی و یک تصمیم، همه چیز را در چند دقیقه تغییر دهد؟
جامعه ورزش یزد حالا به جای یک مدال، برای دختر هفتگانهاش ایستاده است؛ دختری که از جدول مسابقات حذف شد، اما از حافظه ورزش ایران حذفشدنی نیست.
فاطمه محیطیزاده هنوز همان دختر ناگویایی است که تا چند ساعت پیش، برای مدال میدوید؛ فقط اینبار، تاریخ باید درباره چیزی غیر از نتیجه مسابقه قضاوت کند.
انتهای پیام
