حجتالاسلام احد آزادیخواه در گفتوگو با ایسنا در واکنش به برخی تحلیلها درباره ضرورت انتخاب میان جنگ و مذاکره گفت: اساسا این دوگانه دقیقی نیست. در شرایطی که کشور با تهدید و فشار مواجه است، مقاومت و دفاع از منافع ملی در میدان و پیگیری اهداف کشور در عرصه دیپلماسی میتوانند همزمان دنبال شوند و یکدیگر را تکمیل کنند.
وی افزود: مذاکره زمانی میتواند به تأمین منافع ملی منجر شود که طرف مقابل بداند جمهوری اسلامی ایران از ظرفیتهای لازم برای دفاع ازحقوق و منافع خود برخوردار است. بنابراین، قدرت میدانی و توان بازدارندگی صرفا ابزار نظامی نیستند بلکه بخشی از پشتوانه دیپلماسی کشور محسوب میشوند.
این نماینده مجلس تصریح کرد: در مقابل، قدرت نظامی نیز زمانی میتواند به یک دستاورد پایدار تبدیل شود که در کنار آن، مسیرسیاسی و دیپلماتیک برای تثبیت نتایج وجود داشته باشد. اگر دستاوردهای میدان به یک چارچوب سیاسی و حقوقی تبدیل نشود، ممکن است بخش مهمی از ظرفیت ایجاد شده در ادامه مسیر از دست برود.
مذاکره نباید مترادف با عقبنشینی تلقی شود
وی با بیان اینکه مذاکره نباید مترادف با عقبنشینی تلقی شود، خاطرنشان کرد: مذاکره یک ابزار برای پیگیری منافع کشور است. همانگونه که میدان ابزار خود را دارد، دیپلماسی نیز ابزارها و قواعدخاص خود را دارد و هنر سیاست خارجی این است که این ابزارها را در زمان مناسب و متناسب با شرایط به کار بگیرد.
آزادیخواه درباره نقش قدرت منطقهای ایران در معادلات دیپلماتیک نیز گفت: هرچه ظرفیتهای واقعی کشور در حوزههای مختلف بیشتر باشد، دست مذاکرهکنندگان برای دفاع از منافع ملی بازتر خواهد بود. البته این ظرفیت فقط نظامی نیست و اقتصاد، انسجام داخلی، ظرفیت اجتماعی، موقعیت جغرافیایی و توان دیپلماتیک کشور را نیز شامل میشود.
وی تاکید کرد: نباید تصور کرد که پایان یک مرحله از درگیری الزاما به معنای پایان رقابت و فشار است. در چنین شرایطی حفظ آمادگی، مدیریت هوشمندانه ظرفیتها و استفاده دقیق از فرصتهای دیپلماتیک اهمیت بیشتری پیدا میکند. کشور باید بتواند در هر مرحله، متناسب با رفتار طرف مقابل، ابزار مناسب را فعال کند.
نماینده ملایر در مجلس افزود: مسئله اصلی این نیست که ایران جنگ را انتخاب کند یا مذاکره را بلکه مسئله این است که چگونه میتوان از مجموعه ظرفیتهای کشور برای جلوگیری از تحمیل خواستههای طرف مقابل و تأمین حقوق ملت استفاده کرد. جنگ و مذاکره در این نگاه، دو ابزار جدا از یکدیگر نیستند بلکه میتوانند اجزای یک راهبرد واحد باشند.
هرچه تصمیمگیری کشور منسجمتر باشد، قدرت چانهزنی افزایش پیدا میکند
وی با اشاره به اهمیت تداوم انسجام داخلی گفت: هرچه تصمیمگیری کشور منسجمتر و پیام جمهوری اسلامی ایران روشنتر باشد، قدرت چانهزنی در عرصه خارجی افزایش پیدا میکند. اختلافنظنرسیاسی طبیعی است اما در موضوع منافع اساسی کشور باید میان رقابت سیاسی و منافع ملی تفکیک قائل شد.
آزادیخواه در پایان بیان کرد: راهبرد موثر این است که کشور نه میدان را از دست بدهد و نه دیپلماسی را تعطیل کند بلکه با استفاده همزمان از قدرت، عقلانیت و مذاکره، هزینه تهدید علیه ایران را افزایش داده و زمینه را برای تثبیت حقوق و منافع ملی فراهم کند.
انتهای پیام
