به گزارش ایسنا، دونالد ترامپ، رئیسجمهوری آمریکا در دهه گذشته در خط مقدم بازتعریف استانداردهای زبان قابل قبول قرار دارد. او که پیشتر به دلیل پست و مبتذلکردن گفتمان عمومی در دور اول ریاستجمهوریاش مورد انتقاد قرار گرفته بود-زمانی که از پذیرفتن مهاجران از کشورهایی که «زبالهدانی» توصیف کرد، گلایه کرده بود-در دور دوم خود کنترلش را از دست داده است.
روزنامه گاردین در گزارشی با این مقدمه نوشت: شریل جانسون، که خاطرات زیادی از دوران سیاسی آمریکا دارد که به ترور جان اف کندی و مبارزات حقوق مدنی سیاهپوستان در دهه ۱۹۶۰ بازمیگردد، درباره سیاستمداران امروزی بیش از هر چیز از یک چیز شکایت داشت: فحاشی کردن.
جانسون، مددکار اجتماعی بازنشسته ساکن منطقه پیتسبورگ، میگوید: «این همه فحاشی در سیاست انجام میشود؛ ما قبلا هرگز چنین چیزی نشنیده بودیم. کلمات بسیار قدرتمند هستند و ۴۵ رئیسجمهور گذشته این کشور از چنین زبان پستی استفاده نکردهاند. آیا معلمان، رهبران شرکتها، پرستاران، پزشکان، دندانپزشکان در محیط کار خود اینگونه صحبت میکنند؟ این درست نیست. این افول احترام و شرافت است، تمام.»
دونالد ترامپ بارها از کلماتی استفاده کرده و ظاهرا آن را عادیسازی کرده است که پیشتر هرگز بهطور علنی از یک رئیسجمهور آمریکا شنیده نشده بود، حداقل نه بهطور عمدی.
گاردین به استفاده ترامپ از الفاظ رکیک در ارتباط با درگیری ایران و رژیم صهیونیستی و تهدیدهای او علیه نیکولاس مادورو، رئیسجمهور پیشین ونزوئلا اشاره کرده و نوشته این الفاظ نباید به عنوان لغزش زبان تلقی شود.
رئیسجمهور آمریکا در پیامهای اخیرش در شبکههای اجتماعی با صراحت بیشتری از فحش استفاده کرده و آن را برای افزایش فشار لفظی بر تهران پس از بستن تنگه هرمز به کار برده است که پس از جنگ متجاوزانه آمریکا و رژیم صهیونیستی علیه ایران رخ داد.
در همین راستا، مایکل آدامز، استاد زبان انگلیسی در دانشگاه ایندیانا بلومینگتون و نویسنده کتاب «در ستایش فحاشی»، پژوهشی درباره جایگاه فحش در جامعه، گفت: «رئیسجمهور ترامپ چندان با نزاکتنیست. بخشی از آن باور به غیرقابل پیشبینی بودن رئیسجمهور و حس کلی اوست که اهمیت نمیدهد.»
در ادامه این مطلب مطرح شده است: ترامپ تقریبا اولین رئیسجمهوری است که میل به فحش دادن دارد. لیندون جانسون و ریچارد نیکسون، روسای جمهور پیشین آمریکا، هر دو به استفاده آزادانه از زبان عامیانه مشهور بودند اما در خلوت. ادبیات نامناسب آنها تنها زمانی فاش شد که مکالمات ضبط شده آنها پس از ریاستجمهوریشان منتشر شد.
آدامز از دانشگاه ایندیانا مدعی است که سیاستمداران در تنزل به زبان بیادبانه به دنبال «اعتبار پنهان» هستند. او میگوید: «فحش دادن یک اعتبار پنهان دارد؛ نوعی نگرش بیقیدانه که مردم را جذب میکند. مردم فحش میدهند و اگر شما هرگز فحش ندهید، آنها تعجب میکنند که آیا واقعا به اندازه کافی شبیه آنها هستید که رئیسجمهور خوبی برایشان باشید!»
انتهای پیام
