سیدمحمد سید موسوی در گفت‌وگو با ایسنا با اشاره به اینکه فناوری و پیشرفت‌های علمی ماهیتی خنثی دارند، اظهار کرد: آنچه به فناوری جهت و ارزش می‌دهد، نحوه استفاده افراد است. چرا که، علم به تنهایی تضمین کننده سعادت و رفاه جامعه نیست.
وی افزود: چنانچه فرد متخصص به اخلاق انسانی، آموزه‌های دینی و مبانی الهی پایبند باشد، علم در خدمت تعالی بشر قرار خواهد گرفت؛ در غیر این صورت، قرار گرفتن دانش در دست افراد ناشایست و فاقد تعهد، نوعی جفا به ساحت علم است.
«چو علم آموختی از حرص، آن‌گاه
به صورت بند گشتی، نه به معنا
چو علم آموختی، از حرص و از آز
نشد بر تو درِ حق باز، هرگز
چو علم آموختی، با ترس و بیمی
به دست آری زِ هر دانگ و کریمی»
این شعر اشاره به همان حقیقت دارد که علم بدون خرد و تقوا، می‌تواند به جای روشنایی، به تاریکی بینجامد.
چرا تخصص به‌تنهایی برای پیشرفت جامعه کافی نیست؟
این استاد فلسفه علم دانشگاه فردوسی مشهد با تأکید بر اینکه بهره‌مندی انسان از علم و فناوری در گرو سپردن آن به افراد متعهد است، اظهار کرد: «تعهد و تخصص» دو رکن جدایی‌ناپذیر پیشرفت جامعه هستند. تخصص بدون تعهد، شمشیری تیز در دست دیوانه است و تعهد بدون تخصص، نیتی خیر محسوب می‌شود که از سر ناآگاهی به زیان می‌انجامد. از این رو، هیچ‌یک به‌تنهایی کافی نیست.
سید موسوی ادامه داد: در همین راستا، نهادهای سیاست‌گذار نیز در حوزه عدالت وظیفه دارند علم و ابزارهای آن را در اختیار افرادی قرار دهند که از موقعیت خود سوءاستفاده نکنند، زیرا نهادها در سیاست‌گذاری پیرو فردی هستند که آن‌ها را مدیریت می‌کند و جهت‌گیری آن‌ها بازتاب ارزش‌های مدیرانشان است.
این استاد فلسفه علم دانشگاه فردوسی مشهد با اشاره به اینکه اگر علم در خدمت بشر نباشد، دیگر « دانش» نیست، تصریح کرد: دانش، هویت واقعی خود را تنها زمانی نشان می‌دهد که در مسیر بهبود زندگی انسان قرار گیرد. متأسفانه امروزه دانش ما در اختیار افرادی قرار می‌گیرد که به هیچ چیز تعهد ندارند و همین بی‌تعهدی، چهره جهان امروز را ساخته است.
وقتی دانش از مدار انسانیت خارج می‌شود
سید موسوی یادآور شد: تمام درگیری‌هایی که بشر در طول تاریخ تجربه کرده است، ریشه در دانش بدون تعهد و قدرت خواهی افرادی داشته است که علم را نه برای سعادت بشر، بلکه برای تسلط بر او به کار گرفته‌اند. دانشی که به جای خدمت، به کشتار و ویرانی انجامیده و قربانیان بی‌شماری بر جای گذاشته است.
انتهای پیام
