حبیب‌الله محمودیان در گفت‌وگو با ایسنا اظهار کرد: شهر ایلام به‌عنوان مرکز استان در گذشته به‌وسیله چشمه‌های پرآب «سراب عطش»، «بی‌بی»، «قل‌قل»، «باخه‌نام»، «هفت‌چشمه»، «بیلور» و قنات‌های «خناخه»، «آزلوار»، «نام‌دنانان»، «کورگه چنار» و «فلاحتی» و... آبیاری می‌شد.
وی خاطرنشان کرد: از به هم پیوستن این چشمه‌ها، رود «گدارخوش» (ویارخوش) در دشت «دیوالا» تشکیل شده است که پس از طی مسافتی از مناطق از مناطق صالح‌آباد و غرب دشت «هیژدانه» جریان داشته و از دامنه ارتفاعات مرزی «میمک» وارد جلگه بین‌النهرین می‌شود.
استاد باستان شناسی دانشگاه بیان کرد: در حاشیه این رودخانه، آثار متعددی وجود داشته است که به‌دلیل توسعه شهر، در طول ۵۰ سال گذشته بیشتر آن‌ها از بین رفته است.
محمودیان یادآور شد: رودخانه گدارخوش از ارتفاعات شمالی شهر ایلام سرچشمه می‌گیرد و با پیوستن چشمه‌های متعدد در جنوب‌غربی شهر پرآب و نهایتاً وارد عراق می‌شود.
وی یادآوری کرد: رودخانه «گل‌گل» نیز از ارتفاعات شمال میشخاص در محدوده بان‌طولاب سرچشمه می‌گیرد و عامل آبادانی دره میشخاص شده است.
استاد باستان‌شناسی پیش از تاریخ توضیح داد: قنات‌های متعددی در دشت دیوالا در ایلام وجود داشته که به‌تدریج در جریان توسعه شهر تخریب شده‌اند، بررسی‌های باستان‌شناسی نشان می‌دهد که این منطقه به‌دلیل تراکم جمعیت و نیاز به آب، علاوه بر چشمه‌های مختلف از منابع آب زیرزمینی با حفر کانال‌ها از این نعمت خدادادی استفاده کرده‌اند.
محمودیان در ادامه با بیان اینکه وجود قنات‌های متعدد نشانه عدم جریان روان‌آب‌ها در این منطقه بوده است، تشریح کرد: البته در سایر مناطق دیوالا نظیر چوار، صالح‌آباد، گلان، امیرآباد، مهران و ناحیه بولی هم دارای قنات‌های متعددی بوده که آثار برخی از این کانال‌ها از گذشته از گذشته برجا مانده است.
انتهای پیام
