حمیدرضا گلی، در گفت‌وگو با ایسنا اظهار کرد: عفونت‌های مرتبط با مراقبت‌های سلامت از مهم‌ترین چالش‌های نظام‌های بهداشتی و درمانی در سراسر جهان محسوب می‌شوند. هنگامی که عفونتی پس از گذشت حدود ۴۸ ساعت از بستری بیمار بروز کند و شواهدی از وجود آن در زمان پذیرش وجود نداشته باشد، می‌توان آن را در چارچوب عفونت‌های مرتبط با مراقبت‌های سلامت مورد بررسی قرار داد. همچنین در برخی اعمال جراحی، عفونت‌هایی که در دوره پس از عمل ایجاد می‌شوند نیز ممکن است در ارتباط با فرایند جراحی و مراقبت‌های بیمارستانی باشند و مدت زمان پیگیری آن‌ها، بر اساس نوع عمل و معیارهای علمی متفاوت است.
وی افزود: اهمیت این عفونت‌ها زمانی دوچندان می‌شود که عامل بیماری‌زا، یک باکتری مقاوم به آنتی‌بیوتیک باشد. در چنین شرایطی، درمان عفونت از یک فرایند معمول دارویی به یک چالش پیچیده بالینی تبدیل می‌شود.
این دانشیار دانشگاه علوم پزشکی مازندران با اشاره به تحولات حوزه بیماری‌های عفونی گفت: یکی از مهم‌ترین تحولات در حوزه بیماری‌های عفونی، افزایش مقاومت باکتری‌ها در برابر داروهای ضدمیکروبی است. در سال‌های اخیر، برخی باکتری‌های بیماری‌زا نسبت به طیف قابل‌توجهی از آنتی‌بیوتیک‌ها مقاومت پیدا کرده‌اند و همین مسئله موجب محدود شدن گزینه‌های درمانی در بعضی از عفونت‌ها شده است.
گلی، ادامه داد: مقاومت آنتی‌بیوتیکی یک پدیده طبیعی تکاملی است، اما مصرف نادرست و بیش از اندازه آنتی‌بیوتیک‌ها می‌تواند روند انتخاب و گسترش سویه‌های مقاوم را تسریع کند. به همین دلیل، مقابله با مقاومت میکروبی تنها به کشف داروهای جدید محدود نمی‌شود، بلکه مدیریت صحیح مصرف آنتی‌بیوتیک نیز بخش جدایی‌ناپذیر این مبارزه است.
مصرف خودسرانه؛ یکی از حلقه‌های زنجیره مقاومت
این پژوهشگر حوزه میکروب‌شناسی، یکی از عوامل مهم در گسترش مقاومت آنتی‌بیوتیکی را مصرف غیرمنطقی این داروها در جامعه دانست و تصریح کرد: استفاده از آنتی‌بیوتیک بدون تشخیص پزشک، مصرف دارو برای بیماری‌های ویروسی، انتخاب نامناسب دارو یا دُز آن و استفاده از دارویی که برای عفونت مورد نظر ضرورت ندارد، می‌تواند فشار انتخابی بر جمعیت‌های باکتریایی ایجاد کند.
وی توضیح داد: در چنین شرایطی، باکتری‌های حساس از بین می‌روند، اما برخی باکتری‌های دارای سازوکارهای مقاومت می‌توانند باقی بمانند و تکثیر شوند. در نتیجه، به مرور جمعیت باکتری‌های مقاوم افزایش پیدا می‌کند. بنابراین، مصرف منطقی آنتی‌بیوتیک باید به یک اصل اساسی در سلامت جامعه تبدیل شود؛ اصلی که هم پزشکان، هم نظام دارویی و هم مردم در تحقق آن نقش دارند.
بیمارستان و ضرورت مدیریت مصرف آنتی‌بیوتیک
این متخصص با تأکید بر اهمیت محیط بیمارستان در پایش مقاومت میکروبی گفت: محیط بیمارستان به دلیل حضور بیماران آسیب‌پذیر و مصرف نسبتاً گسترده داروهای ضدمیکروبی، یکی از مهم‌ترین محیط‌ها برای پایش مقاومت میکروبی است.
گلی، افزود: در این محیط، تجویز آنتی‌بیوتیک باید تا حد امکان بر اساس تشخیص بالینی، اطلاعات میکروبیولوژیک، الگوی مقاومت منطقه‌ای و نتایج آنتی‌بیوگرام انجام شود. این رویکرد در چارچوب برنامه‌های مدیریت مصرف منطقی داروهای ضدمیکروبی (Antimicrobial Stewardship) دنبال می‌شود. هدف چنین برنامه‌هایی، استفاده از مؤثرترین دارو در مناسب‌ترین زمان، با دُز و طول دوره مناسب است، به گونه‌ای که ضمن درمان مؤثر بیمار، احتمال ایجاد و گسترش مقاومت نیز کاهش یابد.
کنترل عفونت؛ حلقه‌ای که نباید نادیده گرفته شود
وی با اشاره به نقش انتقال باکتری‌های مقاوم در گسترش این مشکل، اظهار کرد: مقاومت آنتی‌بیوتیکی تنها به نحوه مصرف دارو مربوط نیست. انتقال باکتری‌های مقاوم نیز نقش مهمی در گسترش این مشکل دارد. باکتری‌های مقاوم می‌توانند از طریق تماس مستقیم و غیرمستقیم، دست کارکنان، تجهیزات پزشکی، سطوح آلوده، بیماران، همراهان و جابه‌جایی میان بخش‌های مختلف بیمارستان منتقل شوند.
وی تصریح کرد: ازاین‌رو، رعایت بهداشت دست، ضدعفونی مناسب محیط و تجهیزات، استفاده صحیح از وسایل حفاظت فردی، شناسایی سریع بیماران آلوده یا ناقل و رعایت دستورالعمل‌های کنترل عفونت، از مهم‌ترین راهکارهای جلوگیری از انتشار میکروارگانیسم‌های مقاوم است. در واقع، پیشگیری از انتقال یک باکتری مقاوم، به اندازه انتخاب آنتی‌بیوتیک مناسب برای درمان آن اهمیت دارد.
وقتی آنتی‌بیوتیک‌های معمول پاسخ نمی‌دهند، چاره چیست؟
این پژوهشگر حوزه میکروب‌شناسی در پاسخ به این پرسش که اگر داروهای متداول در مواجهه با عفونت‌های ناشی از باکتری‌های مقاوم اثربخشی کافی نداشته باشند چه گزینه‌های دیگری قابل بررسی است، گفت: پاسخ به این پرسش، یکی از محورهای مهم پژوهش‌های نوین در علوم پزشکی و میکروب‌شناسی است. امروزه محققان در کنار توسعه آنتی‌بیوتیک‌های جدید، مسیرهای دیگری مانند استفاده از ترکیبات طبیعی، فناوری نانو و مواد زیست‌فعال گیاهی را نیز مورد بررسی قرار می‌دهند.
وی افزود: یکی از این حوزه‌ها، استفاده از نانوذرات سبز است. در این رویکرد، از ترکیبات گیاهی در فرایند تولید یا اصلاح نانوذرات استفاده می‌شود. برای مثال، نانوذرات فلزی مانند نانوذرات نقره می‌توانند با استفاده از مواد گیاهی سنتز یا پوشش‌دهی شوند و سپس ویژگی‌های ضدمیکروبی آن‌ها در شرایط آزمایشگاهی مورد ارزیابی قرار گیرد. این حوزه هنوز نیازمند مطالعات گسترده‌تر است، اما نتایج پژوهش‌های آزمایشگاهی نشان داده‌اند که برخی از این ترکیبات می‌توانند ظرفیت قابل بررسی برای مهار میکروارگانیسم‌های بیماری‌زا داشته باشند.
ترکیبات گیاهی در برابر باکتری‌های مقاوم
دکتر گلی، با اشاره به توجه روزافزون پژوهشگران به ترکیبات طبیعی گفت: گیاهان منبع گسترده‌ای از ترکیبات زیست‌فعال هستند و همین مسئله سبب شده است که در سال‌های اخیر توجه پژوهشگران به ترکیبات طبیعی دارای اثرات ضدمیکروبی افزایش یابد.
وی ادامه داد: در برخی مطالعات، ترکیباتی مانند کروسین، نارینجین و نارینجنین از نظر فعالیت ضدمیکروبی مورد بررسی قرار گرفته‌اند. کروسین از ترکیبات مهم زعفران است و نارینجین و نارینجنین نیز از ترکیبات زیست‌فعال موجود در مرکبات به شمار می‌روند. بررسی اثر این ترکیبات بر باکتری‌های بیماری‌زا می‌تواند به شناسایی ظرفیت‌های جدید برای مهار رشد یا کاهش برخی ویژگی‌های بیماری‌زایی باکتری‌ها کمک کند.
این دانشیار دانشگاه علوم پزشکی مازندران تأکید کرد: البته باید تأکید کرد که مشاهده اثر یک ترکیب در محیط آزمایشگاهی، به معنای اثبات اثر درمانی آن در انسان نیست. برای رسیدن از یک یافته آزمایشگاهی به یک درمان قابل استفاده در بالین، مراحل متعددی از جمله بررسی سمیت، تعیین دوز مناسب، مطالعات حیوانی و کارآزمایی‌های بالینی ضروری است.
بیوفیلم؛ لایه‌ای که درمان عفونت را دشوارتر می‌کند
گلی با اشاره به ویژگی مهم برخی باکتری‌ها در تشکیل بیوفیلم گفت: یکی از ویژگی‌های مهم برخی باکتری‌ها، توانایی تشکیل بیوفیلم (Biofilm) است. بیوفیلم ساختاری سازمان‌یافته از میکروارگانیسم‌هاست که درون یک ماتریکس خارج‌سلولی قرار می‌گیرد. این ماتریکس می‌تواند حاوی پلی‌ساکاریدها، پروتئین‌ها و DNA خارج‌سلولی باشد و محیطی مناسب برای بقای جمعیت‌های میکروبی ایجاد کند.
وی افزود: تشکیل بیوفیلم می‌تواند به افزایش تحمل باکتری‌ها در برابر شرایط نامطلوب محیطی و در برخی موارد کاهش حساسیت آن‌ها به عوامل ضدمیکروبی منجر شود. به همین دلیل، بیوفیلم در بسیاری از مطالعات مربوط به عفونت‌های مزمن و عفونت‌های مرتبط با تجهیزات پزشکی، اهمیت ویژه‌ای دارد. از این منظر، بررسی ترکیبات طبیعی و نانوذرات نه‌تنها از نظر توانایی مهار رشد باکتری، بلکه از نظر جلوگیری از تشکیل یا کاهش بیوفیلم نیز اهمیت پیدا می‌کند.
مسیر آینده؛ ترکیب پیشگیری، درمان و پژوهش
این متخصص بیماری‌های عفونی با تأکید بر لزوم نگاه چندبعدی به مقابله با مقاومت آنتی‌بیوتیکی اظهار کرد: مقاومت آنتی‌بیوتیکی را نمی‌توان با یک راهکار واحد کنترل کرد. مقابله با این پدیده نیازمند مجموعه‌ای هماهنگ از اقدامات است؛ از مصرف منطقی آنتی‌بیوتیک و تقویت برنامه‌های مدیریت مصرف داروهای ضدمیکروبی گرفته تا رعایت اصول کنترل عفونت، پایش الگوهای مقاومت، تشخیص سریع عوامل بیماری‌زا و توسعه روش‌های درمانی جدید.
گلی، ادامه داد: در این میان، پژوهش درباره نانوذرات سبز، ترکیبات گیاهی و سایر مواد زیست‌فعال می‌تواند مسیرهای جدیدی را برای مطالعه باکتری‌های مقاوم و بیوفیلم‌ها پیش روی پژوهشگران قرار دهد. با این حال، نگاه علمی ایجاب می‌کند که میان «یافته امیدوارکننده آزمایشگاهی» و «درمان اثبات‌شده بالینی» تفاوت قائل شویم. هر یافته جدید باید مسیر ارزیابی علمی و بالینی خود را طی کند تا بتوان درباره ایمنی و اثربخشی آن در انسان قضاوت کرد.
وی خاطرنشان کرد: مقاومت آنتی‌بیوتیکی حاصل تعامل پیچیده میان ویژگی‌های تکاملی باکتری‌ها، مصرف نادرست داروهای ضدمیکروبی و انتقال میکروارگانیسم‌های مقاوم است. کنترل این پدیده نیازمند همکاری میان پزشکان، متخصصان علوم آزمایشگاهی، داروسازان، نظام سلامت و جامعه است.
این پژوهشگر حوزه میکروب‌شناسی در پایان افزود: در کنار پیشگیری و مصرف منطقی آنتی‌بیوتیک‌ها، توسعه پژوهش‌های نوین در حوزه ترکیبات گیاهی، نانوفناوری و مهار بیوفیلم می‌تواند افق‌های تازه‌ای را برای مقابله با عفونت‌های مقاوم ایجاد کند. آینده مبارزه با مقاومت آنتی‌بیوتیکی، نه صرفاً در یافتن یک «داروی جدید»، بلکه در ترکیب هوشمندانه پیشگیری، تشخیص دقیق، مصرف منطقی دارو و توسعه فناوری‌های نوین درمانی رقم خواهد خورد.
انتهای پیام
