به گزارش ایسنا، آن کارسون که به عنوان یکی از نام‌های پرتکرار در پیش‌بینی نوبل ادبیات مطرح بود، در سال ۱۹۵۰ در تورنتو، کانادا، زاده شد. در سال ۱۹۸۱ پایان‌نامه دکتری خود را در رشته مطالعات کلاسیک با عنوان «اروس: تلخ و شیرین» منتشر کرد و در سراسر حرفه‌اش شعرنویسی را با ترجمه و تدریس در دانشگاه‌های گوناگون ترکیب کرده است. تقریبا تمام آثار ادبی او حول تلاقی میان وسواس واژه‌شناسی و میل شاعر به معنای تازه شکل گرفته است.
خود او ریشه‌شناسی واژه‌ها را نقطه آغاز تمام کارهایش دانسته است. ترجمه‌هایش از یونانی کلاسیک ممکن است به عنوان آثاری مستقل به شمار آیند. از جمله آنها برداشت او از قطعه‌های شعری سافو، «اگر نه، زمستان» (۲۰۰۲)، و نیز تراژدی‌هایی مانند «الکترا» (۲۰۰۱) و «آنتیگونه» (۲۰۱۵) اثر سوفوکل و «باکا» (۲۰۱۵) اثر اوریپید است.
کارسون ۷۶ ساله برای آثاری شناخته می‌شود که اغلب مرزهای میان شعر، داستان و پژوهش را درمی‌نوردد.
کمیته جایزه نوبل گفت او را «برای مجموعه آثار جسورانه و مبتکرانه‌اش که در گفت‌وگویی بازیگوشانه با سنت کلاسیک، فرم‌های تازه‌ای برای ادبیات معاصر پدید آورده» انتخاب کرده است.
اینگریت کارلبرگ، دبیر دائمی آکادمی سوئد، گفت پیش از اعلام عمومی، خبر را تلفنی به کارسون داده است.
کارلبرگ گفت: «کارسون فرصت داشت به من بگوید که فعلا در ایسلند است و به صدای باد گوش می‌دهد. غافلگیر شده بود اما بسیار خوشحال. از صدایش می‌شد این را فهمید.»
آندرس اولسون، رئیس کمیته نوبل ادبیات آکادمی سوئد، از شیوه‌ای ستایش کرد که کارسون «از شعر غنایی فاصله گرفته و الهام‌بخش فرم‌های تازه‌ای در ادبیات معاصر شده است».
او گفت: «این شیوه نوشتن به آثار بازیگوشانه و کنایه‌آمیزی می‌انجامد که نه تنها میان شعر کلاسیک و مدرن، بلکه میان ژانرها و فرم‌های هنری مختلف در حرکت‌اند.»
از آثار شاخص کارسون می‌توان به «جستار شیشه‌ای»، «زندگینامه سرخ: رمانی در نظم»، «ناکس»، «شناور» و «زیبایی شوهر: جستاری داستانی در ۲۹ تانگو» اشاره کرد.
کارسون همچنین ادبیات یونان باستان را ترجمه کرده و بیش از ۳۰ سال استاد ادبیات کلاسیک از جمله در دانشگاه مک‌گیل، دانشگاه میشیگان، دانشگاه نیویورک و دانشگاه پرینستون بوده است.
انتهای پیام
