شهریور ۱۳۹۶ بود که با ثبت شهرستان سیرجان و روستای دارستان در شورای جهانی صنایع‌دستی (WCC)، این خطه به عنوان پایتخت گلیم شیریکی‌پیچ بر تارک نقشه هنرهای سنتی جهان نشست. اما هم‌زمان با فرارسیدن سالروز این دستاورد، آنچه در عمل رقم خورد نه رونمایی از برنامه‌های راهبردی صادرات‌محور، بلکه سردرگمی اداری و آب رفتن تدریجی برنامه‌ها بود.
آشفتگی در روز موعود؛ از اعلام ساعت تا تعویق نامعلوم
به گزارش ایسنا، برنامه‌ریزی برای برگزاری مراسم پاسداشت ثبت جهانی گلیم شیریکی‌پیچ که پس از کش‌وقوس‌های فراوان قرار بود امروز (چهارشنبه ۲۲ مهرماه) بعد از گذشت حدود یک‌ماه ازروز سالگرد برگزار شود، در آخرین ساعات با اظهارات متناقض مسئولان شهری و اجرایی همراه شد.
در پیگیری‌های خبرنگار ایسنا، علی بهرامی دبیر این رویداد و شهردار، ابتدا در گفت‌وگوی تلفنی از قطعی بودن برگزاری این مراسم خبر دادند و تأکید کردند که زمان دقیق آن به‌زودی اعلام خواهد شد. با این حال، ساعاتی بعد روابط عمومی شهرداری سیرجان در چرخشی ناگهانی، دلیل عدم برگزاری برنامه را «صادر نشدن مجوزهای لازم» اعلام کرد.
این ناهماهنگی زمانی اوج گرفت که روابط عمومی فرمانداری ویژه سیرجان نیز بدون ارائه پاسخی شفاف درباره عدم صدور به‌موقع مجوزها، صرفاً اعلام کرد که «این رویداد به زمان دیگری موکول شده است»؛ توضیحی که فعالان فرهنگی آن را سرپوشی بر بی‌برنامگی و بی‌میلی در برگزاری این مراسم می‌دانند.
طرح‌های بزرگی که روی کاغذ ماندند؛ آب رفتن گام‌به‌گام یک رویداد ملی
پشت‌پرده این تعویق غیرمنتظره، حکایت تنزل مرحله‌به‌مرحلهٔ یک برنامه با اهمیت است.
غلامرضا فرخی معاون میراث فرهنگی اداره کل میراث فرهنگی استان کرمان در گفت‌وگو با خبرنگار ایسنا با تشریح روند تدارک این مراسم، اظهار کرد: از ماه‌ها قبل جلسات متعددی با حضور متولیان اداره‌کل میراث فرهنگی، مدیران شهرستان و نمایندگان شرکت‌های بزرگ معدنی و صنعتی برگزار شد. هدف‌گذاری اولیه بسیار شایسته و در تراز یک عنوان جهانی بود؛ قرار بود رویداد در سطح ملی با حضور وزیر میراث فرهنگی، معاون صنایع‌دستی کشور و شهرداران تمام شهرهای جهانی ایران در سیرجان برپا شود.
وی در ادامه با اشاره به پیوندهای اقتصادی ازدست‌رفته، افزود: حتی پیشنهاد داده شد با توجه به ویژگی‌های سیرجان به عنوان بهشت باستان‌شناسی و ظرفیت‌های غنی سنگ‌های قیمتی و نیمه‌قیمتی، از وزیر صمت نیز دعوت شود تا تفاهم‌نامه‌ای جامع میان بخش صنعت، معدن و صنایع‌دستی برای ایجاد اشتغال پایدار به امضا برسد. اما متأسفانه هیچ‌یک از این طرح‌ها محقق نشد؛ رویداد ابتدا به سطحی استانی و سپس به یک نشست ساده محلی تقلیل یافت و در نهایت، همان برنامه محدود نیز در کشاکش اداری لغو شد.
تناقض مسئولیت‌های اجتماعی؛ چرا صنایع‌دستی سهمی ندارد؟
نقطه عطف این ماجرا، تلاقی روز لغو این برنامه فرهنگی با برگزاری یک رویداد پرهزینهٔ شرکتی در شهر بود. درست در روز جهانی شدن مجموعه گردشگری «گوهرپارک» میزبان جشن باشکوه شرکت معدنی و صنعتی گل‌گهر بود که تحت عنوان «مسئولیت‌های اجتماعی» به اجرا درآمد.
این رخداد سبب شکل‌گیری این پرسش جدی در میان افکار عمومی و بافندگان بومی شده که چرا سازوکار مسئولیت‌های اجتماعی شرکت‌های عظیم صنعتی و معدنی منطقه، همواره آماده تأمین اعتبار برنامه‌های گذرا و تشریفاتی است، اما برای تقویت زنجیره تأمین، برندسازی، تسهیل صادرات و پاسداشت هنر تاریخی هزاران بافنده روستایی که سرمایه واقعی این دیارند، اقدام موثری شکل نمی‌گیرد؟
خطر سلب نشان جهانی در سایه انفعال
به گزارش ایسنا، شورای جهانی صنایع‌دستی (WCC) در ارزیابی‌های دوره‌ای خود، حفظ این نشان را منوط به تداوم پویایی، برپایی رویدادهای تخصصی، احیاء زنجیره تولید و ارتقاء معیشت صنعتگران می‌داند.
پاس‌کاری‌های بین‌دستگاهی میان شهرداری و فرمانداری، فقدان دبیرخانه دائمی و مستقل و تقلیل رویدادهای بین‌المللی به نشست‌های معوق، این هشدار جدی را گوشزد می‌کند که اگر غفلت و بی‌توجهی کنونی استمرار یابد، نام بلند «سیرجان؛ شهر جهانی گلیم» نه در بازارهای بین‌المللی، بلکه در گزارش‌های نظارتی یونسکو و شورای جهانی صنایع‌دستی با چالش جدی تنزل درجه یا ابطال روبه‌رو خواهد شد.
انتهای پیام
