سیده مریم سیادت به مناسبت فرا رسیدن هفته سلامت بانوان، در سلسه گفتگوهای تخصصی با ایسنا با موضوع سلامت بانوان و تاب آوری خانواده گفت: جنگ، همیشه با صدای انفجار آغاز نمی‌شود و با اعلام آتش‌بس نیز، پایان نمی‌یابد، گاهی جنگ، از صفحه تلفن همراه وارد خانه می‌شود، با یک خبر تأییدنشده، تصویری هولناک، نگرانی از آینده اقتصادی یا پرسش کودکی که می‌خواهد بداند: «ممکن است خانه ما هم خراب شود؟»

وی افزود: بحران‌های اقتصادی، جنگ، مهاجرت اجباری، بیکاری و ناامنی اجتماعی، اگرچه در ظاهر، رخدادهایی بیرون از خانواده‌اند، اما آثار عمیق آن‌ها در خصوصی‌ترین لایه‌های زندگی روزمره آشکار می‌شود، در گفت‌وگوهای کوتاه سرسفره، کیفیت خواب کودکان، سکوت والدین، تغییر عادت‌های خرید و حتی تعداد دفعاتی که اعضای خانواده تلفن همراه خود را برای بررسی اخبار روشن می‌کنند.

این پژوهشگر روانشناسی فضای مجازی ادامه داد: در چنین شرایطی، زنان و مادران، اغلب، نقشی فراتر از مراقبت روزمره بر عهده می‌گیرند، آنان در بسیاری از خانواده‌ها، به تنظیم‌کنندگان فضای عاطفی خانه، مدیریت‌کنندگان منابع محدود، تفسیرگران رویدادهای بیرونی برای فرزندان و حافظان پیوندهای خانوادگی و اجتماعی تبدیل می‌شوند.

سیادت اضافه کرد: نقش‌هایی که در کنار همراهی پدران و حمایت‌های اجتماعی، می‌توانند به حفظ ثبات و تقویت تاب‌آوری خانواده کمک کنند.

وی در ادامه تاکید کرد: بااین‌حال، یک خطای رایج در روایت نقش زنان هنگام بحران وجود دارد، ما آن‌قدر از قدرت تحمل زنان سخن می‌گوییم که گاهی فراموش می‌کنیم آنان نیز حق دارند بترسند، خسته شوند، حمایت بخواهند و از پا بیفتند.
تاب‌آوری زنان را نباید با تحمل بی‌پایان رنج اشتباه گرفت.

خانه؛ جایی که بحران ترجمه می‌شود

این محقق و دانش‌پژوه دکتری روانشناسی با بیان این نکته که، کودکان، بحران را صرفاً از طریق اخبار و رویدادهای بیرونی تجربه نمی‌کنند تاکید کرد: بخش مهمی از برداشت آنان از خطر، از واکنش بزرگسالان و نزدیکشان شکل می‌گیرد.

سیادت ادامه داد: کودکی که معنای تحریم اقتصادی، تنش نظامی یا رکود بازار را نمی‌داند، ممکن است اضطراب ناشی از آن را در چهره مادر، گفت‌وگوی نگران پدر یا تغییر رفتار اعضای خانواده تشخیص دهد، اینجاست که یکی از مهم‌ترین نقش‌های مادران و دیگر مراقبان اصلی آشکار می‌شود و آن کمک به تبدیل شدن رویدادهای بزرگ، مبهم و ترسناک به واقعیت‌هایی قابل‌فهم و قابل‌مدیریت برای کودک است.

وی اذعان داشت: این نقش، به معنای پنهان کردن حقیقت یا نمایش آرامش مصنوعی نیست، مادری که در پاسخ به نگرانی فرزندش می‌گوید «من هم نگرانم، اما با هم فکر می‌کنیم چگونه از خودمان مراقبت کنیم»، در واقع مهارتی مهم را آموزش می‌دهد که می‌توان هم ترسید و هم تصمیم گرفت.

این پژوهشگر روانشناسی فضای مجازی همچنین گفت: این همان نقطه‌ای است که تاب‌آوری به‌جای یک شعار اخلاقی، به مهارتی روان‌شناختی تبدیل می‌شود، کودکان، بیش از آنکه به والدینی نیاز داشته باشند که هرگز نترسند، به بزرگسالانی نیاز دارند که شیوه مواجهه با ترس را، به آنان نشان دهند.

انتهای پیام