به گزارش ایسنا، اسکیزوفرنی اغلب به عنوان فهرستی از مشکلات جداگانه توصیف می‌شود. افراد مبتلا به این بیماری ممکن است جهان را به طور متفاوتی درک کنند، درباره محیط اطراف خود به طور متفاوتی عمل کنند یا به شیوه‌هایی صحبت کنند که درک آنها دشوار است.
به نقل از مدیکال اکسپرس، یک پژوهش جدید نشان می‌دهد یک سیگنال مغزی ممکن است به توضیح طیف وسیعی از نشانه‌های اسکیزوفرنی که به ظاهر با آن نامرتبط هستند، کمک کند.
پژوهشگران در این پروژه، یک مکانیسم مشترک را شناسایی کردند که زیربنای سه نشانه است. این یافته‌ها حاصل همکاری بین پژوهشگران «دانشگاه مک‌گیل»(McGill University)، «مرکز تصویربرداری مغز مک‌کانل»(McConnell Brain Imaging Center)، «دانشگاه مونترال»(UdeM)، «مرکز تحقیقات مرکز بهداشت دانشگاه مونترال» و «مرکز تحقیقات داگلاس»(Douglas Research Center) هستند.
پژوهشگران فعالیت مغز باند بتا را در ۲۵ شخص مبتلا به اسکیزوفرنی و ۲۵ شخص گروه کنترل‌شده سالم در حالی اندازه‌گیری کردند که آنها وظیفه‌ای شامل زمان‌بندی تصاویر و صداها را انجام می‌دادند. گفتار آنها نیز برای نشانه‌های بی‌نظمی تجزیه و تحلیل شد.
بیماران اسکیزوفرنی در مقایسه با اعضای گروه کنترل‌شده، فعالیت ضعیف‌تر و کندتری را در باند بتا نشان دادند. نکته قابل توجه این است که بیماران دارای بیشترین تفاوت در این سیگنال مغزی، در پردازش زمان‌بندی تصاویر و صداها، گفتار آشفته‌تر و علائم بالینی شدیدتر مشکل داشتند؛ یعنی سه ویژگی اسکیزوفرنی که معمولاً به طور جداگانه مورد بررسی قرار می‌گیرند.
دکتر «لنا پالانیاپان»(Lena Palaniyappan) از پژوهشگران این پروژه گفت: این پژوهش شواهد اولیه اما قانع‌کننده‌ای را به ما می‌دهد مبنی بر این که اندازه‌گیری عملکرد مغز به ویژه نحوه ساخت و اصلاح مدل خودمان از جهان ممکن است به ما کمک کند تا درک کنیم که یک رشته مشترک پشت مجموعه گیج‌کننده‌ای از نشانه‌های اختلالاتی مانند اسکیزوفرنی وجود دارد. اولین علامت اسکیزوفرنی در دوران نوجوانی ما آغاز می‌شود اما اغلب برای مدت طولانی دیده نمی‌شود. اگر این یافته در نمونه‌های بزرگتر تأیید شود، ممکن است یک روش سودمند برای شناسایی افراد جوانی داشته باشیم که به حمایت بیشتر برای جلوگیری از روان‌پریشی نیاز دارند.
«هسی تیانا وی»(Hsi Tiana Wei) پژوهشگر ارشد این پروژه گفت: چیزی که ما را شگفت‌زده کرد این بود که سیگنال مغزی ضعیف‌شده یکسانی در بیماران چه در حال پردازش صدا و چه در حال دیدن یک منظره یا انجام یک حرکت همچنان ظاهر می‌شد. دیدن الگوی یکسان در بخش‌های گوناگون نشان داد ممکن است یک فرآیند زمینه‌ای مشترک وجود داشته باشد که نشانه‌ها را به هم مرتبط می‌کند. این اولین پژوهش با حجم نمونه متوسط است و ارتباط بین گفتار و شدت بالینی باید در نمونه‌های مستقل بزرگ‌تری آزمایش شود تا بتوانیم به آنها اطمینان کنیم.
وی افزود: این سیگنال مغزی فراتر از پتانسیل آن برای کمک به شناسایی افراد در معرض خطر روان‌پریشی ممکن است به عنوان یک هدف درمانی در آینده ارزش بررسی داشته باشد.
این پژوهش در مجله «Science Advances» به چاپ رسید.
انتهای پیام
