رئیس انجمن خانه‌ی ابیانه مردم گفت: برداشتن قدم‌های کوتاه برای ابیانه کافی نیست، با انجام اقدامات کم و کوتاه مدت برای این روستای تاریخی، آن هم در ایام پیک سفر، این روستا را نمی‌توان ساماندهی کرد، ابیانه با شرایط کنونی ماندگار نمی‌ماند.
عباس شاکری‌زاد ابیانه در گفت‌وگو با خبرنگار سرویس میراث فرهنگی خبرگزاری دانشجویان ایران(ایسنا) اظهار کرد: در نوروز امسال، روزانه حدود 10 هزار نفر وارد ابیانه شدند، حال این سوال مطرح می‌شود که ما متناسب با ورود این10 هزار نفر گردشگر روزانه، چه اقداماتی انجام دادیم؟ آیا کسی به این قضیه توجه کرد که برای این تعداد از گردشگر، به تاسیسات زیربنایی نیاز داریم که از نیازهای اولیه هر کدام از آنها است؟
وی ایجاد سرویس‌های بهداشتی، نانوایی یا مکانی برای استراحت چند ساعته، را از جمله خدمات مورد نیاز گردشگران دانست و افزود: ممکن است قدم‌هایی در نوروز امسال، برای ابیانه و گردشگرانش برداشته شده باشد و فرماندار جدید نیز نگاهش به این منطقه‌ی نمونه‌ی گردشگری که می‌تواند منبع درآمد خوبی برای شهرستان نطنز باشد، فرق کرده باشد، ولی با وجود همه‌ی این حسن نیت‌ها، ابیانه جایی نیست که در کوتاه مدت برای آن کاری بتوان انجام داد. این روستا به یک برنامه‌ی دراز مدت نیاز دارد تا شاید سالانه قدری از مشکلات آن کم‌تر شود.
برداشتن قدم‌های کوتاه برای ابیانه راه‌حل نیست
او به وجود آمدن یک‌سری مسائل بهداشتی و تولید زباله‌ی زیاد را از مهمترین مواردی دانست که بعد از به پایان رسیدن روزهای پیک سفر، برای اهالی مسن ابیانه مشکل ایجاد می‌کند و افزود: زمانی که در یک مدت کوتاه 15 روزه، حدود 120 هزار نفر وارد چنین روستای تاریخی و کوچکی می‌شوند، وضعیت زیست محیطی منطقه با مشکلات زیادی روبرو می‌شود، هرچند قدم‌های کوتاه مدتی برداشته شده باشد، ولی این این مشکلات با این قدم‌های کوچک که بعد از سال‌ها اعتراض نوپا هستند، قابل حل نیستند.
ابیانه به یک ساختار مدیریتی پیگیر نیاز دارد
این بومی ابیانه، نبودن یک ساختار مدیریتی متناسب با شرایط ابیانه را مهمترین مشکل این روستای سرخ دانست و افزود: این منطقه‌ی نمونه گردشگری فاقد یک متولی مسئولیت‌پذیر و پیگیر است. ما حتی از امکانات موجود در شهرستان نطنز نیز استفاده نمی‌کنیم، چون مدیریتی پیگیر نداریم که این کار را انجام دهد.
وی نبودن یک مدیریت متناسب در ابیانه را، باعث یکسان دانستن این منطفه‌ی نمونه‌ی گردشگری با دیگر روستاهای منطقه در سطح کلان کشوری دانست و ادامه داد: این روستای تاریخی با 250 نفر جمعیت ساکن مسن، دهیار یا شورای روستا ندارد. به نظر می‌رسد در سطح کلان کشوری گمان می‌کنند در این روستا هیچ کاری نیست که انجام شود . حتی بودجه نیز فقط براساس این جمعیت 250 نفری اختصاص داده می‌شود این درحالی است که هیچگاه به این قضیه توجه نمی‌شود که در یک تعطیلی کوتاه مدت نیز جمعیت زیادی وارد این روستا می‌شوند و این جمعیت به امکاناتی بیش از جمعیت شهرستان نطنز نیاز