یک عکاس معتقد است، مشکل آرشیو و نمایش اسناد تصویری جنگ، نبودن فضاهای موزهای نیست، بلکه نبودن تفکر موزهای و فرهنگی برای پُر کردن فضاهایی است که میلیاردها تومان برای آنها هزینه میشود.
مهدی منعم در گفتوگو با خبرنگار بخش هنرهای تجسمی ایسنا دربارهی لزوم راهاندازی موزهای برای نمایش و نگهداری عکسهای دوران جنگ، اظهار کرد: در همه جای دنیا، وقتی اتفاقهایی مثل انقلاب و جنگ رخ میدهد، در اولین فرصت، اسناد مربوط به آنها جمعآوری و ارائه میشود. نمایشگاه گذاشتن و چاپ کتاب میتواند بخشی از این فعالیتها باشد، اما مهمترین و ماندگارترین مکانی که میتوان این اسناد را در آن قرار داد، موزه است. حتی کشورهای فقیری مثل نیکاراگوئه که درآمد سرانه یک استان ما، از درآمد کل آن کشور بیشتر است، نسبت به انجام این کار جدیت به خرج میدهند و مکانهایی را بهعنوان موزه جنگ و انقلاب کشورشان در نظر میگیرند، اما متأسفانه این موضوع تا کنون در ایران جدی گرفته نشده است.
او با بیان اینکه برای داشتن یک موزه استاندارد شامل عکسهای جنگ، به تفکر موزهای نیاز داریم، گفت: راهاندازی مکانی با عنوان «موزه عکسهای جنگ» راه حل مشکل ما نیست؛ ما فضای موزهای در کشور کم نداریم، حتی مکانهایی با همین عنوان نیز داریم. آنچه برای ما اهمیت دارد، فکر حفاظت موزهای است. متأسفانه آدمهایی را نداریم که دغدغه حفظ فرهنگ، تاریخ و اسناد این کشور را در ذهن داشته باشند. به فرض اینکه یک موزه هم راهاندازی کردیم، با کدام رویکرد و کار کارشناسی میخواهیم دیوارهای آن را پر کنیم. نهادهایی مثل بنیاد حفظ آثار و موزه جنگ باید براساس تفکر موزهای و فرهنگی پیش بروند. این تفکر سالها قبل باید شکل میگرفت.
منعم همچنین بیان کرد: در همه جای دنیا، ثبت تاریخ یک مملکت اهمیت زیادی دارد؛ ولی در ایران این حساسیت کمتر دیده نشده است. این نشان میدهد که فرهنگ در کشور ما، یک موضوع پیش پا افتاده و بیاهمیت است. آرزویم این است کسانی که بر فرهنگ این مملکت مدیریت میکنند، به کسانی که آثار ارزشمندی در زمینه فرهنگ خلق کردهاند، نگاه ویژهای داشته باشند.
این عکاس افزود: از دیگر مشکلات ما این است که فضایی را با عنوان موزه و با میلیاردها تومان هزینه در نظر میگیرند، اما وقتی پای خرید آثار هنری به میان میآید، خساست به خرج میدهند و حاضر نیستند برای دیواری که میلیاردها تومان برای آن هزینه کردهاند، صد میلیون اثر هنری بخرند. هر وقت و هر جا صحبت از کار میشود، میگویند شما برای خدا کار کردهاید! با این جمله همهی درها را روی کسی میبندند که برای حقش به لحاظ قانونی و عرفی پا پیش گذاشته است. بÙ