دوشنبه ۱۱ دی ۱۳۹۶ | ۰۱:۲۵
۴۲۱۳ ته‌سیگار به‌خاطر یک رمان

گزارش ایسنا از «موزه معصومیت»

۴۲۱۳ ته‌سیگار به‌خاطر یک رمان

وارد موزه می‌شویم و انگار در دنیای رمان «موزه معصومیت» قدم گذاشته‌ایم. این‌جا همه چیز رنگ و بوی دهه ۷۰ و ۸۰ میلادی استانبول را دارد و برای ساعتی ما را از دنیای بیرون جدا می‌کند.

به گزارش ایسنا، «موزه معصومیت» نام اولین رمانی است که «اورهان پاموک» ـ نویسنده مشهور ترکیه‌ای ـ بعد از کسب جایزه نوبل ادبیات ۲۰۰۶ به نگارش درآورد. او همچنین موزه‌ای به همین نام را مرتبط با داستان کتاب راه‌اندازی کرد تا خوانندگانش هرچه بیشتر با فضای داستانش مانوس شوند.

ایده برپایی این موزه در دهه ۱۹۹۰، هم‌زمان با دست به قلم شدن برای نگارش رمان «موزه معصومیت»، در ذهن «پاموک» شکل گرفت. با این حال، کتاب در سال ۲۰۰۸ منتشر و موزه در سال ۲۰۱۲ افتتاح شد.

در هوای ابری و بارانی شهر استانبول راهی ساختمان سرخ‌رنگ «موزه معصومیت» در نزدیکی خیابان استقلال می‌شویم، جایی که دیدنش برای گردشگران ادبی و علاقه‌مندان به کتاب‌های «پاموک» از واجبات سفر به ترکیه است و برای دیگر بازدیدکننده‌ها هم مسلما خالی از لطف نیست.

بازدید از این مکان برای افرادی که کتاب «موزه معصومیت» را (البته نسخه‌های اصل و ملزم به رعایت حق کپی) به همراه داشته باشند، رایگان است و مُهر موزه در صفحه ۵۲۰ کتاب‌شان حک می‌شود. ورودی عادی حدود ۳۲ هزار تومان است و با کارت تخفیف موزه‌های استانبول، تا ۲۲ هزار تومان هم کاهش پیدا می‌کند.

متصدی بلیت با اغماض کتاب غیراوریجینال ما را که از یکی از انتشارات صاحب‌نام داخلی خریده‌ایم، می‌پذیرد و مهر «موزه معصومیت» را که به شکل گوشواره «فسون» است، در کتاب‌مان می‌زند. وارد موزه می‌شویم و انگار در دنیای رمان «موزه معصومیت» قدم گذاشته‌ایم؛ این‌جا همه چیز رنگ و بوی استانبولِ نیمه دوم قرن بیستم را دارد و برای ساعتی ما را از دنیای بیرون جدا می‌کند. «موزه معصومیت» در یک خانه پنج‌طبقه (با احتساب همکف و زیرزمینی که فروشگاه موزه است) دایر است و کنار در ورودی توضیحاتی از زبان «پاموک» درباره هدفش از راه‌اندازی این مکان به دو زبان ترکی استانبولی و انگلیسی نوشته شده است.

«پاموک» اعتقاد دارد موزه‌های بزرگی چون «لوور» و «آرمیتاژ»، تاریخ یک ملت را روایت می‌کنند اما آن‌چه در این مکان‌ها مغفول می‌ماند، داستان ملموس زندگی مردمانی است که این تاریخ را شکل داده‌اند. این نویسنده ترک بر این عقیده است که آن‌چه به هویت انسانی و درونی ما مرتبط است، بیشتر در موزه‌های مردمی و کمتر در موزه‌های بزرگ ملی دیده می‌شود. کم هستند موزه‌هایی که به زندگی روزمره و واقعی آن‌ها در گذر زمان پرداخته باشند. او با محور قرار دادن شخصیت «کمال» به عنوان فردی واقعی در این موزه، به تفصیل، جزییات ریز امØ