این پخش کننده بینالمللی سینمای ایران در متنی که در اختیار ایسنا گذاشته آورده است: «موفقیت فیلم سینمایی "قصر شیرین" ساخته رضا میرکریمی در بیست و دومین جشنواره فیلم شانگهای و کسب سه جایزه اصلی آن بسیار شوق برانگیز و موجب خوشحالی بود، هر چند مصاحبههای دو تن از مدیران جشنواره جهانی فیلم فجر در روزهای ۴ و ۵ تیردر خبرگزاری ایسنا و اظهارات اغراق آمیز ایشان درباره این موفقیت و جشنواره شانگهای واکنش های زیادی را در محافل و رسانه های مختلف به همراه داشت.»
اطبایی با بیان اینکه نحوه تنظیم محتوای این دو مصاحبه و توالی زمانی انتشار آن نیز، شبهه برانگیز و به گونه سفارشی-تحمیلی دیده می شد، آورده است:
«ابتدا در خصوص جشنواره فیلم شانگهای باید گفت که از اولین دوره این جشنواره در سال ۱۳۷۲ تا بیست و دومین دوره آن در خرداد ماه گذشته، در مجموع ۱۰۵ فیلم از سینماگران ایرانی در این رویداد به نمایش در آمدهاند که البته ده فیلم ساخته کارگردان های ایرانی و محصول کشورهای دیگر بوده مانند "ورای ابرها" ساخته مجید مجیدی و محصول هند. سینمای ایران با وجود غیبت در دوره های دوم، ششم و یازدهم، به طور متوسط، در هر دوره از جشنواره شانگهای ،۴.۷ فیلم داشته که بدین ترتیب، برخلاف گفته و القای دوستان، این رویداد در میان جشنوارههای به اصطلاح الف جهانی بیشترین انتخاب فیلم از سینمای ایران را در سالهای اخیر به خود اختصاص داده است.
لذا، جشنواره شانگهای تنها در این دوره کشف نشده و حضور ۱۰۵ فیلم سینماگران ایرانی، دریافت ۱۵ جایزه (از جمله دو بار جایزه بهترین فیلم توسط خسرو معصومی)، پنج داوری و سه بخش ویژه سینمای ایران، موید تاریخچه پربار حضور سینمای ایران در این رویداد بوده است.بخش خصوصی حوزه پخش بین المللی سینمای ایران نیز در سالهای اخیر، نقش پررنگی در کسب این موفقیتها داشته و جشنواره فیلم شانگهای نه تنها مغفول نمانده بلکه در جایگاه واقعی خود مورد توجه بخش خصوصی هم بوده است.
جشنواره فیلم شانگهای در آسیا در کنار جشنوارههای بوسان، توکیو و پکن در میان چهار جشنواره برتر قاره کهن قرار دارد اما همین جشنواره در استراتژی بسیاری از پخش کنندههای بین المللی بخش خصوصی، در جایگاهی نیست که نمایش اول بین المللی فیلمی را به خود اختصاص دهد. برای نمونه میتوان از اشتیاق بسیار این جشنواره برای نمایش چند فیلم سینمایی جدید تحت قرارداد نگارنده در بخش مسابقه امسال خود نام برد که به همان علت ذکر شده با این درخواستها مخالفت و استراتژی دیگری برای نمایشهای بین المللی فیلمها طراحی شد.
فیلمهای ایرانی در جشنواره های فیلم بوسان و توکیو نیز همواره حضور موفقی داشته اند و این دو رویداد نیز در استراتژی پخش بخش خصوصی جایگاه ویژهای دارند. لازم به ذکر است که جشنواره بین المللی فیلم هند در گوآ که در میان جشنواره های به اصطلاح الف جهانی قرار دارد در چند سال اخیر دچار افت کیفی بسیاری شده به گونه ای که حتی جشنواره اول کشور هند نیز محسوب نمی شود و جشنواره فیلم مومبای، رویدادی به مراتب با کیفیت تر است. هر چند این وضعیت مانع از ارائه فیلم به جشنواره هند نیست و پخش کننده های بین المللی از این فرصت نیز برای عرضه فیلمهای خود استفاده می کنند.
اما درباره چین نیز صحبتهایی شد که نشان از عدم شناخت