به گزارش ایسنا، نخست گفتند خانه متعلق به کاشف‌السلطنه (پدر چای ایران) است، با ردِ این فرض و پیدا شدن سندهای جدیدی از خانه، عمارتِ منسوب شده به او را چیزی شبیه به خانه «محسن مقدم» دانستند که مالکانش به واسطه علاقه‌مندی‌شان، تزئیناتِ مختلفِ قدیمی را خریداری کرده و در بخش‌های مختلف خانه نصب کرده بودند، اما تزئیناتِ خانه را در گالری‌ها پیدا کردیم!
با وجود تعلق نداشتن خانه به «کاشف‌السلطنه» و حذف شدنِ تزئینات مربوط به بنا، میراث فرهنگی پا عقب نگذاشت و اعلام کرد این خانه هم به واسطه‌ی قدمتِ بالای ۵۰ ساله‌اش و توجهی که مالک بنا به آن کرده و تزئیناتی که هنوز بخش‌هایی از آن باقی مانده (بود)، باید در فهرست آثار ملی ثبت شود.
مدتی بعد خبر رسید، سازمان زیباسازی تهران خانه را خریده و قول داده تا آن را به شکل روز اول درآورد، خبری که خوشحال کننده بود، اما حالا به نظر می‌رسد منظورِ مسوولان زیباسازی از روزِ اول، همان تبدیل شدن به «باغ عصمت خدیری» مالک اولیه زمینِ بنا بوده البته باغِ بدون درخت، تا خانه‌ای که منوچهر و هوشنگ صانعی آن را مشابه خانه‌ی «مقدم» ساخته بودند!
اسفند ۱۳۹۲ بود که خبر رسید، خانه‌ی «محمد میرزا کاشف‌السلطنه» مشهور به «پدر چای ایران» و نخستین واردکننده‌ی چای به ایران، در غفلت سازمان میراث فرهنگی در حال غارت شدن است. کاشی‌کاری‌ها و ملحقات نفیس این خانه در طول زمان، غارت شده است تا در آینده‌ی نزدیک، توسط مالک بنا تخریب شود. خانه‌ای که تا قبل از انقلاب مصر، به‌صورت اجاره‌ای در اختیار دفتر حافظ منافع مصر در ایران بود اما پس از انقلاب مصر، این بنا تخلیه و متروکه شد و در همان زمان (۱۳۹۲) براساس اطلاعات اهالی محل با همکاری سرایدار یا مالک قبلی خانه و با همدستی عتیقه‌فروشان محدوده‌ی خیابان شریعتی و منطقه‌ی شمیران، کاشی‌ها، درها و پنجره‌های باارزش، آیینه‌کاری‌ها و هر شیء ارزشمند به‌کار رفته در این بنا به‌وسیله تیشه و پتک کنده شده‌اند و