زهرا رسول زاده در گفت و گو با ایسنا، اظهار کرد: سعدی در آغاز سده هفتم هجری به دنیا آمد، نزدیک به ۹۰ سال زندگی کرد و جهانی از ادب و هنر به وجود آورد. هدف او راهنمایی و خدمت به انسان ها مخصوصا کسانی بود که در اجتماع او زندگی می‌کردند و زبان او را می‌فهمیدند.

وی افزود:  آنچه در درون سعدی می‌گذشت به وسیله معانی کلمه ها بیان می شد و با قلم توانای خود سودمندترین مباحث اجتماعی را تصویر کرده است. مرز معانی را که سعدی بیان کرده، فرهنگ های معتبر و آثار ادبی که تا آن زمان به وجود آمده بود را تعیین می کند. زبان نظم و نثر سعدی ،روان و دلنشین است و فلسفه‌ روشن و یکنواخت و جاودانگی هنرش در زبان فارسی بی مانند است.

رییس انجمن ادبی بانوان کاشان، تصریح کرد: سعدی، هیچ گاه به خود نمی پردازد و همه جا روی سخنش با مردم است، همیشه در اندیشه دیگران مخصوصاً بینوایان به سر می برد و غم آنان را می خورد و این مطلب از تمام نوشته‌های او پیداست.

شاعر مجموعه پشت پرچین‌ها گفت: سحر بیان و معجزه قلم سعدی چنان بلند و زیباست است که توصیف آن قلم از عهده صاحبان قلم برنمی آید و شرح تأثیر وجود و حکومت هفتصد ساله او بر نظم و نثر فارسی زبانی مثل زبان خود سعدی را لازم دارد که این امری محال است.

رسول زاده تاکید کرد: سعدی در انواع سخن، دستی داشته و در بعضی از آنها پیش از خود و پس از خود بالاتری نداشته است، او تنها کسی است که در شاعری و نویسندگی شهرتی برابر دارد و سخن سرایی سعدی چه از جهت معنا و مفهوم و چه از حیث کلمه و ترکیب دارای سبک خاص و مشخصی است که با سبک شاعران قرن های دیگر متفاوت است.

وی تصریح کرد: انواع شعرها مانند مثنوی، قصیده، ترکیب بند، ترجیع بند، ملمع، غزل، قطعه و رباعی از سعدی مانده است و چیزی که به طور قطع در مورد آنها می توان گفت این است که سبک او در همه این انواع صریح و روشن و در بعضی از این انواع در نهایت ظرافت و شیرینی است.

این پژوهشگر زبان و ادبیات فارسی، تاکید کرد: بسیاری از غزلیات و اغلب قطعات او از جهت لفظ و معنا عالی‌ترین نوع شعر است که از او باقی مانده است و با مجموع این آثار توانسته است شکل نظم و نثر فارسی را تغییر دهد و تامل در مظاهر صنع و نعمت‌های خدا انسان را به سپاسگزاری برمی‌انگیزد و طاعت شکری که کار زبان نیست.

وی تصریح کرد: سعدی مدینه فاضله ای را که خود جستجو می کند در بوستان تصویر کرده است. در این کتاب پر مغز از دنیای واقعی که آکنده از زشتی و زیبایی، تاریکی و روشنی و بیشتر اسیر تباهی و شقاوت است کمتر چیزی می بینی، جهان بوستان همه نیکی است و پاکی، دادگری و انسانیت، یعنی عالم چنان که باید باشد.

رسول زاده گفت: هرگاه از تیرگی‌ها و دردهای این جهان آزرده خاطر می شویم، گشتی در بوستان سعدی لطفی دیگر دارد. سعدی در تصویر این مدینه فاضله از تجربه ها، سرگذشت ها و روایات گذشتگان یاد می کند، هیچ موضوعی نیست که فکر روشن و تیزبین سعدی را به تامّل و فکر برنینگیزد.

شاعر مجموعه قبله نماها خسته اند، افزود: پایه جهان مطلوب سعدی، عدالت و دادگستری و به تعبیر خودش، نگهبانی از خلق و ترس از خدا و مهمترین و نخستین باب کتاب بوستان خود را به این موضوع اختصاص داده است. 

مدیر انجمن ادبی بانوان کاشان، تصریح کرد: سراسرِ جهان سعدی از فروغِ انسانیت، ایثار و جوانمردی، نورانی و دلگشاست و در این جهان افرادی هستند که توانسته اند بر خودخواهی خویش فائق آیند و به مسائلی برتر از خود و سود خود بیندیشند. در جهان سعدی، انسان‌ها با یکدیگر همدلی می ورزند و عالم او جهان انسانیت و تسامح است به معنای تمام کلمه بدون آنکه این مفهوم در مرز نژاد یا دین و آیین، محسوب شود.

رسول زاده گفت: اوج انسانیت سعدی در این محبت و شفقت شامل همه چیز است. خدای سعدی، دوستی مهربان است. صمیمی و غمخوار و تکیه گاه بندگان و بسیار دوست داشتنی است و سعدی در برابر چنین خدایی اخلاص و سوز دارد و گرنه عبادتِ ریایی و خود را در چشم مردم آراستن، مانند روزه داشتن طفلی است که در نهان غذا می خورد و دلخوش بود که پدر و دیگران او را روزه دار می پندارند.

اول اردیبهشت به نام شاعر شهیر ایرانی، سعدی نامگذاری شده است.

انتهای پیام