سلمان باهنر، دبیر هنری دومین جشنواره ملی داستان آب در آیین اختتامیۀ این جشنواره که شامگاه ۳۱ تیرماه بهصورت مجازی برگزار شد، گزارشی از عملکرد ۹ ماهۀ دبیرخانه ارائه کرد و گفت: کلید برگزاری دور دوم ابتدای پاییز سال ۱۳۹۸ روشن شد و سپس فراخوان را برای داستان نویسان سراسر ایران ارسال کردیم.
وی ادامه داد: ازآنجاکه مهمترین سیاست دبیرخانه در دور دوم گسترش دایرۀ مخاطبان جشنواره به فارسیزبانان کل جهان بود، فراخوان را به دست داستان نویسان کشورهای دیگر نیز رساندیم.
باهنر، شیوع ویروس کرونا را عامل ایجاد تغییراتی در جشنواره اعلام کرد و افزود: با افزوده شدن بخش کرونا به جشنواره ملی داستان آب، بهطورکلی اردیبهشت ۱۳۹۹ نزدیک به ۴۰۰ اثر به دست ما رسید که ۵۰ مورد آن روایت نداشت و بیشتر مقالههای تخصصی بود به همین خاطر ۳۵۵ اثر را به داستان نویسان سراسر ایران که با مبانی داستان آشنا بودند سپردیم و درنهایت با اتمام کار این هیأت انتخاب، ۱۳۰ اثر برای داوران جشنواره ارسال شد.
دبیر هنری جشنوارۀ ملی داستان آب با بیان اینکه اصلیترین هدف برگزارکنندگان این جشنواره رساندن داستانهای نوشتهشده به دست مردم است، گفت: در دور اول جشنواره آثار منتخب در قالب کتاب متنی و بعد صوتی به مخاطبان عرضه شد و امسال نیز قصد داریم به همین شکل آثار برگزیده را منتشر کنیم.
وی نوید داد که بخشهایی چون ناداستان، خاطره، مشغله نویسی، جستار و مقاله روایی، زندگی نگاره نیز به دور سوم این جشنواره افزوده و فراخوان آن بهزودی منتشر شود.
مسعود میرمحمد صادقی، رئیس هیأت مدیره و مدیرعامل شرکت آب منطقهای اصفهان نیز در این آیین اظهار کرد: جشنواره ملی داستان آب به همت جمعی از فرهیختگان و هنرمندان کشور با ابتکار همکاران ما در شرکت آب منطقهای اصفهان برگزارشده و نکته مهمی که لازم میدانم دربارۀ آن بگویم این است که در مسائل حکمرانی نوین آب، مسئله ذینفعان و مشارکت آنها اهمیت بسیار ویژهای دارد.
وی ادامه داد: جشنواره ملی داستان آب با نگاه ویژه به همین مسئله کار خود را آغاز کرده و ادامه خواهد داد چراکه فرهنگسازی در مصرف آب، رفتار با آب و... در کشور کم آب ایران و بهویژه شهر اصفهان که در ناحیه مرکزی ایران قرار دارد بسیار بااهمیت است و فرهنگ آب در طول تاریخ بافرهنگ مردم آن عجین شده.
مدیرعامل شرکت آب منطقهای اصفهان، با بیان اینکه نیاکان ما سالها با هنرمندی بسیار توانستهاند با کمآبی کار کنند گفت: ما نیز باید با حفظ و اشاعۀ این فرهنگهای غنی، روشهای جدیدی را برا