در روزهای پایانی بهار و همزمان با رسیدن توت‌های سفید و سیاه، درختان توتِ باقی‌مانده در خیابان‌ها و محله‌های تهران بار دیگر به بخشی از زندگی روزمره شهروندان تبدیل می‌شوند. رهگذران، کارگران، دانشجویان و ساکنان محله‌ها در مسیر رفت‌وآمد خود زیر شاخه‌های پربار این درختان توقف می‌کنند و از میوه‌ای می‌چینند که سال‌هاست بخشی از خاطره جمعی پایتخت به شمار می‌رود.

درختان توت از کهن‌ترین عناصر طبیعی تهران هستند؛ درختانی که روزگاری در باغ‌ها، کوچه‌ها و مسیرهای قدیمی شهر کاشته می‌شدند تا رهگذران از سایه و میوه آنها بهره‌مند شوند. اگرچه گسترش شهرنشینی در دهه‌های اخیر بسیاری از باغ‌ها و توتستان‌های تهران را از میان برده است، اما سنت توت‌خوری همچنان در گوشه‌وکنار شهر زنده مانده و هر سال با فرارسیدن فصل توت، صحنه‌هایی آشنا از حضور مردم در سایه شاخه‌های این درختان را رقم می‌زند.

توت‌خوری در خیابان‌های تهران فراتر از یک عادت فصلی، جلوه‌ای از پیوند شهروندان با میراث طبیعی و هویت تاریخی شهر است؛ تجربه‌ای ساده و بی‌واسطه که در میان شتاب زندگی شهری، یاد تهرانِ باغ‌ها و توتستان‌ها را زنده می‌کند و رابطه دیرینه میان مردم، طبیعت و فضای عمومی شهر را به نمایش می‌گذارد.