ما ایرانیان از دیرباز مردمان صلح طلبی بوده‌ایم و حداقل در ۳۰۰سال اخیر آغازگر هیچ جنگی نبوده‌ایم. از هر گروه و دسته و مسلک و مذهب، از هر طبقه و گروه و گرایش اجتماعی و فرهنگی و سیاسی - و ساکن هر شهر و روستا، سال‌ها در کنار یکدیگر در "صلح" زندگی کرده‌ایم. و البته مدتی را هم در "جنگ" مثل جنگ تحمیلی ۸ ساله یا ۱۲ روزه یا جنگ رمضان زیر بمب باران و تجاوز دشمن در حال دفاع بوده‌ایم. اما حالا مدتی‌ست که داریم شکل دیگری از زیستن را تجربه و تمرین می‌کنیم. زندگی در موقعیت "نه جنگ، نه صلح". امروز، بخشی از جامعه در اندوه و سوگ به سر می‌برد، گروهی خشمگین یا نگران‌اند. با این حال، آنچه در بطن این جامعه جریان دارد، تداوم زیست در سرزمینی با پیشینه‌ای چند هزار ساله است؛ سرزمینی که ساکنان آن، در طول تاریخ، شیوه‌های مختلف «زندگی کردن» را در شرایط گوناگون آموخته‌اند و همواره مسیر حرکت رو به جلو را حفظ کرده‌اند؛ چه در زمان صلح، چه در دوران جنگ و چه در وضعیت کنونیِ میان این دو.
اهواز، کلان‌شهری تاریخی در جنوب غرب ایران و مرکز استان خوزستان است. این شهر به مردمانی خون‌گرم و مهمان‌نواز و به پل‌هایش شهرت دارد. اهواز همیشه در طول تاریخ پرفراز و نشیب خود و بخصوص در زمان جنگ تحمیلی ۸ساله، ۱۲روزه و رمضان مورد هجوم دشمن قرار گرفت. اما مردمان این شهر همیشه با ایستادگی خود ثابت کرده‌اند زندگی همیشه در این شهر مثل کارون، جاری‌ست.