ما ایرانیان از دیرباز مردمان صلح طلبی بوده‌ایم و حداقل در ۳۰۰سال اخیر آغازگر هیچ جنگی نبوده‌ایم. از هر گروه و دسته و مسلک و مذهب، از هر طبقه و گروه و گرایش اجتماعی و فرهنگی و سیاسی - و ساکن هر شهر و روستا، سال‌ها در کنار یکدیگر در "صلح" زندگی کرده‌ایم. و البته مدتی را هم در "جنگ" مثل جنگ تحمیلی ۸ ساله یا ۱۲ روزه یا جنگ رمضان زیر بمب باران و تجاوز دشمن در حال دفاع بوده‌ایم. اما حالا مدتی‌ست که داریم شکل دیگری از زیستن را تجربه و تمرین می‌کنیم. زندگی در موقعیت "نه جنگ، نه صلح". امروز، بخشی از جامعه در اندوه و سوگ به سر می‌برد، گروهی خشمگین یا نگران‌اند. با این حال، آنچه در بطن این جامعه جریان دارد، تداوم زیست در سرزمینی با پیشینه‌ای چند هزار ساله است؛ سرزمینی که ساکنان آن، در طول تاریخ، شیوه‌های مختلف «زندگی کردن» را در شرایط گوناگون آموخته‌اند و همواره مسیر حرکت رو به جلو را حفظ کرده‌اند؛ چه در زمان صلح، چه در دوران جنگ و چه در وضعیت کنونیِ میان این دو.
بندرعباس، بزرگ‌ترین شهر ساحل‌نشین جنوب ایران و مرکز استان هرمزگان، شهری استراتژیک در کرانه نیلگون خلیج فارس و تنگه هرمز است. این شهر به دریا، بندرهای تجاری، نخلستان‌ها، فرهنگ غنی مردمان جنوب و آمیختگی اقوام و سنت‌های گوناگون شهرت دارد. بندرعباس در طول تاریخ، به دلیل موقعیت ویژه جغرافیایی خود، همواره نقشی مهم در تجارت دریایی، ارتباطات بین‌المللی و تحولات سیاسی منطقه ایفا کرده است. مردمان سخت‌کوش و مهمان‌نواز این بندر، در برابر گرمای سوزان، دشواری‌های طبیعی و فراز و نشیب‌های تاریخی، همواره با امید و پایداری زیسته‌اند. امروز نیز زندگی در بندرعباس، همچون موج‌های خلیج فارس، بی‌وقفه و پویا در جریان است.

تصاویر این گزارش از جریان زندگی عادی مردم در بندرعباس و در روز چهارشنبه ۲۰ خرداد ۱۴۰۵ و پنجشنبه ۲۱ خرداد ۱۴۰۵، علی‌رغم نقض فاحش آتش‌بس از طرف ارتش تروریستی آمریکا و حمله به نقاطی از مناطق جنوبی ایران طی ۲۴ ساعت گذشته ثبت شده است