بخش‌هایی از هویت تاریخی مشهد را می‌توان در کوچه‌ها و بناهایی جست‌وجو کرد که با وجود تغییرات گسترده شهری، همچنان بخشی از گذشته این شهر را در خود حفظ کرده‌اند؛ خانه‌هایی که روزگاری بخشی از زندگی روزمره مردم بودند و در کنار حرم مطهر رضوی و در محله‌های قدیمی شهر شکل گرفته بودند. با این حال، توسعه شهری و تغییرات گسترده در سال‌های گذشته، بخش قابل توجهی از این بافت را از میان برده و چهره بسیاری از محله‌های قدیمی مشهد را دگرگون کرده است. امروز از میان آنچه باقی مانده، خانه‌هایی با سرنوشت‌های متفاوت دیده می‌شود؛ بناهایی که برخی سال‌ها بدون استفاده و در شرایط نامناسب رها شده‌اند و برخی دیگر با مرمت و تغییر کاربری، دوباره به فضای فعال شهری بازگشته‌اند. تجربه احیای این بناها نشان می‌دهد که استفاده دوباره از خانه‌های تاریخی می‌تواند به حفظ و تداوم حیات آن‌ها کمک کند، اما تغییر کاربری زمانی به حفظ ارزش بنا منجر می‌شود که نیازهای جدید، بدون از بین بردن ویژگی‌های معماری و هویت تاریخی ساختمان تأمین شود. در غیر این صورت، تبدیل یک بنای تاریخی به ساختمانی مطابق استانداردها و الگوهای ساخت‌وساز جدید، ممکن است همان ویژگی‌هایی را از بین ببرد که بنا را ارزشمند کرده است. در واقع، تفاوت یک خانه تاریخی با ساختمان‌های امروزی، بخشی از هویت و ارزش آن به شمار می‌رود. مرمت این بناها نیز تنها به بازسازی ظاهر ساختمان محدود نمی‌شود، بلکه توجه به ساختار، جزئیات معماری، مصالح و مراقبت مستمر از آن‌ها را ضروری می‌کند. خانه‌های تاریخی باقی‌مانده مشهد امروز میان دو وضعیت قرار گرفته‌اند؛ برخی با احیا و تعریف کاربری جدید، امکان ادامه حیات پیدا کرده‌اند و برخی دیگر همچنان در انتظار توجه، مرمت و بازگشت به چرخه زندگی شهری هستند؛ خانه‌هایی که حفظ آن‌ها، تنها نگهداری از چند بنای قدیمی نیست، بلکه تلاشی برای حفظ بخشی از حافظه و هویت تاریخی مشهد است.