رساندن نامه و بسته‌های پستی‌های مردم کاری است که هر روز، در شرایط مختلف آب‌وهوایی و با شیوه‌های متفاوت انجام می‌شود؛ از پای پیاده و دوچرخه گرفته تا موتورسیکلت، خودرو و وانت. پشت این خدمت روزمره، پستچی‌هایی هستند که ساعت‌های زیادی را در خیابان و مسیرهای مختلف سپری می‌کنند.
محمد آزاد، ۵۷ ساله، ۲۹ سال است که به‌عنوان پستچی در شرکت ملی پست ایران فعالیت می‌کند. او ۲۴ سال از دوران کاری خود را در منطقه ۱۱ تهران گذرانده و حدود پنج سال است که در شهرستان نوشهر استان مازندران، به توزیع مرسوله‌های پستی مشغول است.
آقا محمد پستچی معمولاً حوالی ساعت ۶ تا ۷ صبح کار خود را در اداره پست آغاز می‌کند. ابتدا مرسوله‌های مربوط به محدوده کاری خود را از میان بسته‌ها جدا می‌کند، آنها را دسته‌بندی کرده و روی دوچرخه ۲۸ چینی قدیمی خود که دو خرجین در دو طرف آن قرار دارد، می‌گذارد. سپس راهی خیابان‌های نوشهر می‌شود. پس از تمام شدن بسته‌ها، دوباره به اداره برمی‌گردد، مرسوله‌های باقی‌مانده را تحویل می‌گیرد و مسیرش را ادامه می‌دهد؛ روندی که معمولاً تا ساعت ۳ یا ۴ بعدازظهر ادامه دارد.
کار پستچی اما وابسته به شرایط آب‌وهوا نیست. باران و سیل، برف و سرمای زمستان یا گرمای شدید تابستان، مانعی برای ادامه مسیر نیستند. ساعت‌ها پیاده‌روی یا رکاب زدن، حمل بسته‌ها و تردد مداوم در خیابان، بخشی از واقعیت روزانه این شغل است. در چنین شرایطی، دسترسی به پوشاک و تجهیزات مناسب برای فصل‌های مختلف اهمیت زیادی دارد؛ با این حال، تأمین امکانات مناسب برای مقابله با سرما، بارندگی و گرمای شدید همچنان از دغدغه‌های کارکنان این حوزه است. از سوی دیگر، شغل پستچی در زمره مشاغل سخت و زیان‌آور قرار ندارد و سختی کار به آن تعلق نمی‌گیرد؛ موضوعی که با توجه به ماهیت فیزیکی و شرایط محیطی این کار، یکی از مسائل مورد توجه پستچی‌هاست. ساعات کاری نیز همیشه به پایان ساعت اداری محدود نمی‌شود و حجم مرسوله‌ها و شرایط توزیع می‌تواند باعث ادامه کار تا ساعات پایانی روز شود.