دانش‌آموز بودن همیشه به معنای داشتن لباس فرم، کیف مدرسه، نیمکت و حضور در کلاس‌های رسمی نیست. گاهی کلاس درس در یک مینی‌بوس کوچک شکل می‌گیرد؛ جایی میان رفت‌وآمدهای روزانه، در محله‌هایی که کودکان بسیاری فرصت حضور مستمر در مدرسه را ندارند. اینجاست که یک مدرسه سیار تلاش می‌کند فاصله میان کودکان بازمانده از تحصیل و آموزش را کمتر کند. هر توقف، فرصتی برای یادگیری است و هر کاغذ و مداد، نشانه‌ای از تداوم مسیری که نباید برای هیچ کودکی متوقف شود. این گزارش تصویری، روایت کودکانی است که شاید در تعریف رسمی و معمول از دانش‌آموز نگنجند، اما همچنان حق دارند یاد بگیرند، بنویسند، بخوانند، سؤال بپرسند و برای آینده‌شان رویا داشته باشند؛ کودکانی که نام بسیاری از آن‌ها در فهرست حضور و غیاب مدارس جایی ندارد، اما همچنان دانش‌آموزند.