ایسنا - لئوناردو داوینچی نماد تمام‌عیار یک نابغه، دانشمند، مخترع، هنرمند، مهندس،‌ کالبدشناس و یکی از خلاق‌ترین چهره‌های تاریخ بشر بود. هرچند نبوغ سرشار او در شاخه‌های گوناگون علم و فناوری نمود پیدا کرد، اما در جهان بیش از هرچیز با هنر نقاشی و خلق شاهکارهای ماندگاری همچون «مونالیزا»‌ شناخته می‌شود.

لئوناردو داوینچی در سال ۱۴۵۲ میلادی نزدیک شهر «وینچی» در مرکز ایتالیا به دنیا آمد. او تا بیست‌سالگی، در فلورانس به‌عنوان نقاش کار می‌کرد. این دوره‌ای از تجربه‌های بزرگ در هنر فلورانسی بود. او حوالی سال ۱۴۸۰، نخستین سفارش بزرگ و جاه‌طلبانه خود یعنی تابلوی «پرستش مغان» را آغاز کرد که اثری شلوغ و سرشار از فیگورهای انسانی و جانوران بود که با مهاجرتش به میلان، ناتمام رها شد. لئوناردو در آوریل ۱۴۸۳ به میلان در شمال غربی ایتالیا نقل مکان کرده بود و سفارش یک محراب‌نگاره را دریافت کرد که امروزه با نام «بانوی صخره‌ها» شناخته می‌شود. بعدتر در همان دهه به خدمت حاکم میلان درآمد و در آن مدت بزرگ‌ترین اثر تمام‌شده‌اش یعنی «شام آخر»‌ را خلق کرد.

علایق داوینچی در حالی که در میلان بود، به‌سرعت گسترده‌تر شد و شهرتی به‌عنوان معمار و مهندس پیدا کرد. او مطالعهٔ نور، رنگ، تناسب، کالبدشناسی و دیگر موضوعات علمی‌ای را آغاز کرد که برای یک هنرمند مفید بود. داوینچی پس از بازگشت به فلورانس، تلاش کرد که خود را دوباره در آنجا به‌عنوان نقاش تثبیت کند، اما مشغول هندسه شد و در سال ۱۵۰۲ فلورانس را ترک کرد تا به‌عنوان نقشه‌بردار برای ارتش پاپ کار کند. او بهار سال بعد به فلورانس بازگشت و سفارش یک دیوارنگارهٔ عظیم به نام «نبرد آنگیاری» را از دولت فلورانس دریافت کرد. سه سال بعدی را روی آن نقاشی کار کرد و  همزمان نقشه‌هایی نیز می‌ساخت و نقاشی‌های دیگری را از جمله «مونالیزا» آغاز کرد.

در سال ۱۵۰۶، حاکمان جدید فرانسوی میلان داوینچی را فراخواندند. این دوره با وجود رفت‌وآمدهای پی‌درپی میان فلورانس و میلان، دوران طلایی مطالعات علمی او بود و پژوهش‌هایی متمرکز در کالبدشناسی انسان، جریان آب و گیاه‌شناسی که پایه‌های بزرگ‌ترین یادداشت‌های علمی او را شکل دادند. ناآرامی‌های نظامی بار دیگر میلان را فراگرفت و لئوناردو در سال ۱۵۱۳ راهی رم شد. اقامت سه‌سالهٔ او در رم با موفقیت هنری چشمگیری همراه نبود و او در نهایت در سال ۱۵۱۶ ایتالیا را برای همیشه به مقصد فرانسه ترک کرد.

لئوناردو داوینچی در ۶۴ سالگی دعوت فرانسوای اول، پادشاه جوان فرانسه، را پذیرفت و در آمبوز مستقر شد. او با عنوان « نقاش، مهندس و معمار شاه» احترامی بی‌نظیر داشت. با افت توان جسمانی، لئوناردو داوینچی سرانجام در ۲ مه ۱۵۱۹ در ۶۷ سالگی درگذشت. هزاران برگ از طراحی‌ها، محاسبات و دفترچه‌های یادداشت او دهه‌ها پراکنده ماند و بخش زیادی از آن‌ها تا اواخر قرن نوزدهم به چاپ نرسید. انتشار تدریجی این دست‌نوشته‌ها به جهان نشان داد که نبوغ داوینچی بسیار فراتر از هنر زمانه‌اش بوده است.