جلیل شهناز، که در نشریههای خارجی به عنوان «یکی از بهترین سولیستهای موسیقی جهان» معرفی شده بود، و حسن کسائی ساز خود را با ساز او گرهخورده میدانست و محمدرضا شجریان خود را شاگردش معرفی میکرد، به معنای واقعی استاد بیبدیل تار بود، یک موسیقیدان و هنرمند واقعی. شهناز در حقیقت همان فردی است که پرویز یاحقی درباره او گفت: «شهناز دفتر تار را بست.»
حسن کسائی میگفت که ساز سهتار را برای ایام پیری خود برگزید؛ زمانی که اگر دیگر نتوانست نی بزند، دق نکند. اما زمانی که سهتار به دست گرفت بسیار بد و بیراه شنید، برای یادگیری نی اما بیشتر هم ناسزا شنیده بود، اما به آنها توجه نکرد تا اینکه شد همان شخصی که ما امروز «نی» را با نام او همراه میدانیم.
در چهل و نهمین سالگرد درگذشت نورعلی خان برومند، استاد بیبدیل تار و سهتار، یاد و خاطره او همچنان در دل موسیقی ایرانی زنده است. او که با وجود نابینایی، هرگز از مسیر هنری خود دست نکشید، در کنار دوستانی چون ابوالحسن صبا، در دنیای موسیقی ایرانی تحولاتی بیمانند ایجاد کرد.
