دکتر مهسا رون در گفتوگو با ایسنا ضمن گرامیداشت ۲۵ اردیبهشت ماه روز پاسداشت زبان فارسی و بزرگداشت حکیم ابوالقاسم فردوسی، اظهار کرد: چرا بین همه شعرای فارسی زبان روز بزرگداشت فردوسی بهعنوان روز ادب فارسی نامگذاری شده است؟ برای پاسخگویی به این سؤال باید به تاریخ سفر کنیم تا ببینیم شاهنامه فردوسی در چه دوران و در چه نوع از شرایط سیاسی، اجتماعی و اقتصادی خلق شده است.
وی ادامه داد: گلستان و بوستان و دیوان حافظ و شاهنامه یک تاریخ فرامتنی است چرا که حاصل خلأ نیست بلکه از دل بحرانها و حوادث مختلف سربرآورده و رشد یافتهاند. خلق شاهنامه کمی پس از حضور اعراب در ایران رقم خورد. حمله اعراب اتفاق افتاد و ایرانیان خسته از ظلم و جور موبدان زرتشتی، اسلام را با آغوش باز پذیرفتند و به آن پناهنده شدند.
مدیرگروه زبان و ادبیات فارسی دانشگاه بینالمللی امام خمینی (ره) گفت: این درایت ایرانیان از دیرباز ستودنی است چرا که علیرغم پذیرش اسلام فرهنگ و زبان فارسی متمدن خود را حفظ کردند و محو در فرهنگ اعراب نشدند و در این دوران همزمان با حکومت ساسانیان فردوسی نگارش و سرودن شاهنامه را آغاز کرد و همواره از حمایت و پشتیبانی حاکمان وقت برخوردار بود.
وی تصریح کرد: اگرچه در شیعه اثنیعشری یا شیعه اسماعیلیه بودن فردوسی شبهاتی وجود دارد اما جای جای شاهنامه بیانگر آن است که فردوسی یک شاعر معتقد و مسلمان بوده که به اهمیت حفظ هویت ایرانی و زبان فارسی کاملاً واقف است و با اشعار حماسی خود نشان داد که پذیرفتن فرهنگ اسلامی به معنای کنار گذاشتن هویت ایرانی نیست.
رون افزود: در دورهای که حمله اعراب چالشزا بود و حرف عرب و عجم به میان آمده بود، فردوسی احساس کرد که باید با زنده کردن اساطیر، حمایت خود از ایرانیان و زبان آنان را به تصویر بکشد. در زمان غزنویان حکمرانی هیچ حمایتی از سرودن شاهنامه نکرد و فردوسی زمینهای خود و اموال همسرش را فروخت تا شاهنامه را به پایان برساند و نهایتاً در پایان زندگی با فقر از دنیا رفت و او را در حیاط خانهاش در طوس دفن کردند. او همه زندگیاش را گذاشت تا اساطیر ایران، داستانهای پهلوانی و کلمات و اصطلاحات بماند اینکه در کل شاهنامه تنها ۵۰۰ کلمهه عربی وجود دارد بسیار مهم است که اصرار فردوسی در بهکارگیری کلمات اصیل فارسی را میرساند. تلاشهای او سبب شده تا فردوسی مترادف با حفظ هویت ایرانی و زبان فارسی شود.
این استاد دانشگاه گفت: هنر ملت ایران آن است که در حوادث مختلفی که بر این کشور گذشته است و در ادوار مختلف تاریخی؛ با وجود دارا بودن قومیتها و زبانها و گویشهای مختلف همواره زبان فارسی معیار خود را حفظ کرده و همچون کشور هندوستان نبوده که با ورود انگلیسیها فرهنگ و زبان خود را از دست بدهد.
وی خاطرنشان کرد: کرد و ترک و لر و بلوچ و فارس و عرب خوزستانی همه در کنار گویش به