یتیمان جنگ فقط درد فقدان ندارند بلکه پیامدهای آن را نیز تجربه می‌کنند. در ادامه آماری از کشورهایی با بیشترین کودکان یتیم در جهان ارائه شده است.

هند

هند، بزرگترین جمعیت یتیم جهان را دارد که بر اساس ارزیابی‌های انجام شده در سال ۲۰۲۰، ۳۰ میلیون نفر تخمین زده شد. این رقم نشان‌دهنده چالش‌های اجتماعی-اقتصادی دیرینه‌ای است که بر رفاه کودکان تاثیر می‌گذارد. بر اساس داده‌های موجود در بررسی جمعیت جهان، همه‌گیری کووید-۱۹ وضعیت را به‌طور قابل‌توجهی بدتر کرد، به‌طوری‌که تخمین زده می‌شود، ۲.۲ میلیون کودک تا سال ۲۰۲۲ یک یا هر دو والدین خود را از دست داده باشند که این امر تاثیر عمیق و ماندگار این همه‌گیری بر خانواده‌های هندی را برجسته می‌کند.

نیجریه

بر اساس گزارش وایونیوز، جمعیت یتیم نیجریه با توجه به ارقام اندازه‌گیری شده در سال ۲۰۲۴، به ۱۷.۵ میلیون نفر رسید که آن را به یکی از بالاترین آمارها در سطح جهان تبدیل کرد. مشکلات مداوم مانند فقر، درگیری و بحران‌های بهداشتی در افزایش تعداد یتیمان نقش دارند. تا سال ۲۰۲۲، حدود ۳۷۲ هزار و ۵۰۲ کودک به دلیل کووید-۱۹ یتیم شده‌اند که نشان می‌دهد چگونه این بیماری همه‌گیر، آسیب‌پذیری‌های موجود در میان کودکان نیجریه‌ای را تشدید کرده است.

اتیوپی

اتیوپی طبق داده‌های منتشر شده در سال ۲۰۲۴، حدود ۵.۶ میلیون کودک یتیم را ثبت کرد. درگیری‌های طولانی‌مدت، ناامنی غذایی و چالش‌های بهداشتی همچنان بر کودکان در سراسر این کشور تاثیر می‌گذارند و همه‌گیری کووید-۱۹ به این بار افزوده، به‌طوری‌که گزارش شده است، ۱۹۷ هزار و ۴۱۰ کودک تا سال ۲۰۲۲ مراقبت والدین خود را از دست داده‌اند و فشارها بر سیستم‌های حمایت اجتماعی که از قبل هم تحت فشار بوده‌اند را تشدید می‌کند.

عراق

بر اساس آمار اندازه‌گیری شده در سال ۲۰۲۱، جمعیت یتیم عراق پنج میلیون نفر تخمین زده می‌شود. دهه‌ها درگیری و بی‌ثباتی همچنان از عوامل اصلی یتیم شدن کودکان عراقی است. بیماری همه‌گیر کووید-۱۹، بحران را عمیق‌تر کرد، به‌طوری‌که تا سال ۲۰۲۲، ۱۱۳ هزار و ۵۹۱ کودک به دلیل این بیماری، یتیم شده‌اند و نشان‌دهنده تاثیرات ترکیبی جنگ و فوریت‌های بهداشت عمومی است.

بنگلادش

بنگلادش حدود ۴.۸ میلیون کودک یتیم دارد، این داده‌ها آخرین بار در سال ۲۰۱۴ منتشر شده‌اند و نیازمند ارزیابی‌های به‌روز است. با وجود این، تاثیر همه‌گیری کووید-۱۹ مستند شده است و تا سال ۲۰۲۲، ۲۹ هزار ۵۸۰ کودک در اثر این بیماری همه‌گیر یتیم شده‌اند. این ارقام چالش‌های مداوم رفاه کودکان را در کشوری پرجمعیت و مستعد فاجعه برجسته می‌کند.

پاکستان

جمعیت یتیم پاکستان با توجه به داده‌های منتشر شده در سال ۲۰۲۴، ۴.۵ میلیون نفر تخمین زده می‌شود. عواملی مانند فقر، دسترسی محدود به مراقبت‌های بهداشتی و بی‌ثباتی منطقه‌ای در این امر نقش دارند. همه‌گیری کووید-۱۹ تا سال ۲۰۲۲، ۳۶۳ هزار و ۹۴۷ کودک را یتیم کرد که نشان‌دهنده‌ میزان خسارات غیرمستقیم انسانی ناشی از بحران سلامت در سراسر جامعه پاکستان است.

اندونزی

اندونزی بر اساس آخرین داده‌های منتشر شده در سال ۲۰۲۴، حدود ۴.۴ میلیون یتیم را ثبت کرده است. بلایای طبیعی، نابرابری اقتصادی و مشکلات بهداشتی در این اعداد نقش دارند. همه‌گیری کووید-۱۹ تاثیر شدیدی بر این مورد گذاشت، به‌طوری‌که تا سال ۲۰۲۲، ۴۴۹ هزار و ۵۱۷ کودک یتیم شدند که یکی از بالاترین ارقام مرتبط با کووید در سطح جهان و نشان‌دهنده تلفات گسترده ویروس است.

در جنگ‌های امروزی، بی سرپرست شدن کودکان دیگر نتیجه تصادفی نیست و جنایت تکراری و از پیش برنامه‌ریزی شده است که اغلب به همان اندازه سیستماتیک نادیده گرفته می‌شود. این موضوع در هیچ کجا به اندازه غزه مشهود نیست.  طبق داده‌های جهانی رفاه کودکان، بیش از ۱۴۰ میلیون کودک در سراسر جهان یک یا هر دو والدین خود را از دست داده‌اند و هزاران نفر هر روز به دلیل جنگ، خشونت، بیماری و آوارگی به این تعداد اضافه می‌شوند. با این حال، در هیچ کجا به اندازه غزه، یتیمی به‌طور سیستماتیک و شدید ایجاد نمی‌شود.

پس از بیش از ۷۰۰ روز متوالی قتل عام مداوم صهیونیست‌ها، بیش از ۵۶ هزار کودک در غزه یک یا هر دو والدین خود را از دست داده‌اند که نتیجه تصادفی نیست، بلکه نتیجه الگویی است که در آن نیروهای صهیونیستی بارها و بارها کودکان و والدین آنان را در مناطق پرجمعیت غیرنظامی هدف قرار می‌دهند.  با توجه به اینکه کودکان بیش از ۴۷ درصد از جمعیت غزه را تشکیل می‌دهند، هر حمله گسترده به محله‌های مسکونی نه تنها تلفات کودکان، بلکه یتیمی گسترده را نیز به دنبال دارد.

سازمان‌های بشردوستانه هشدار می‌دهند که ده‌ها هزار کودک یتیم ثبت نشده‌اند، به ویژه هنگامی که کل خانواده‌ها در حملات کشته می‌شوند و هیچ سرپرست زنده‌ای برای گزارش فقدان آنان نمی‌ماند و موجب می‌شود که یتیمی عمدا افزایش و از نظر ساختاری پنهان شود. این راهبرد با تخریب سیستماتیک زیرساخت‌های غیرنظامی تقویت می‌شود. بیش از ۷۰ درصد از مراکز درمانی آسیب دیده یا نابود شده‌اند و کودکان یتیم را از درمان جراحات، بیماری‌های مزمن و آسیب‌های روانی محروم کرده‌اند.

رنج یتیمان جنگ در اصل به‌طور جهانی پذیرفته شده است، اما در عمل با دلسوزی گزینشی و اجرای ناهموار قانون مدیریت می‌شود. قوانین بین‌المللی ادعای بی‌طرفی دارند، اما اجرای آن سلسله مراتبی را نشان می‌دهد که در آن برخی از کودکان یتیم فورا محافظت می‌شوند، در حالی‌که برخی دیگر با تاخیر همراه است یا نادیده گرفته می‌شوند.

انتهای پیام