به گزارش ایسنا، فخرالسادات محتشمی‌پور در مراسم چهلمین روز درگذشت اشرف بروجردی با بیان اینکه سخن گفتن درباره وی گفتنی‌های فراوانی دارد، افزود: آشنایی من با ایشان به پیش از انقلاب بازمی‌گردد؛ زمانی که من دختر نوجوانی بودم و در صادقیه در کلاس‌های فوق‌العاده‌ای که نوعی آموزش علوم دینی محسوب می‌شد، تحصیل می‌کردم و ایشان نیز در آن جلسات حضور داشتند. پس از آن، از طریق عضویت ایشان در جمعیت زنان جمهوری اسلامی تا حدی با یکدیگر آشنا بودیم و می‌دانستم که از بازماندگان شهدای ۷۲ تن هستند، اما آشنایی نزدیک‌تر ما به دوره ریاست‌جمهوری آقای خاتمی بازمی‌گردد.

محتشمی‌پور ادامه داد: پس از انتخاب آقای خاتمی با رأی مردم، بارها به ایشان مراجعه کردیم، اما پاسخ این بود که شرایط هنوز مناسب نیست. بنده به‌عنوان کسی که در حوزه تاریخ‌پژوهی نیز فعالیت داشته‌ام، به یاد دارم که برخی از مراجع در آن مقطع دیدگاه‌هایی داشتند که فضای تصمیم‌گیری را دشوار می‌کرد. در نهایت، آقای خاتمی خانم شجاعی را به‌عنوان همراه در سفرهای خود انتخاب کردند؛ در حالی که ایشان پیش از آن، مشاور آقای نوری، وزیر کشور، بودند. این موضوع برای ما نگرانی‌هایی ایجاد کرده بود.

وی افزود: خاطرم هست که نزد آقای نوری رفتم و مطرح کردم که آیا امکان دارد با توجه به نظر آقای خاتمی، خانم شجاعی به‌عنوان مشاور رئیس‌جمهور انتخاب شوند و فرد دیگری به‌عنوان مشاور وزیر کشور معرفی شود. پاسخ ایشان این بود که مانعی وجود ندارد. تصور من این بود که خانم شجاعی جایگزین ندارد، به‌ویژه با توجه به گستردگی مسئولیت وزارت کشور در ارتباط با استان‌ها و فرمانداری‌ها و نقش آن در حوزه زنان. در نهایت، آقای خاتمی به ما قول دادند که برای تقویت حوزه زنان و افزایش مشارکت آنان تلاش کند، به‌گونه‌ای که زنان به سطحی از رضایت برسند. اگرچه ما به‌طور کامل قانع نشدیم، اما این تصمیم اتخاذ شد.

این فعال سیاسی و اجتماعی ادامه داد: خوشبختانه، زنان با همفکری و همگرایی در سطح کشور توانستند فعالیت‌های بسیار مؤثری برای بهبود وضعیت زنان انجام دهند. در آن مقطع، خانم شجاعی مشاور رئیس‌جمهور بودند، خانم بروجردی به‌عنوان مشاور در وزارت کشور فعالیت می‌کردند و بنده نیز اگرچه پست رسمی نداشتم، اما به‌عنوان مشاور با آنان همکاری داشتم.

وی با اشاره به نخستین انتخابات شوراهای اسلامی شهر و روستا گفت: اولین اقدام مهم برای حضور فراگیر زنان، انتخابات شوراها بود که برای نخستین‌بار در اسفندماه ۱۳۷۷ برگزار شد. این اقدام بدون وجود پیش‌زمینه اجرایی مشخص و در راستای احیای یکی از اصول معطل‌مانده قانون اساسی صورت گرفت. در آن زمان، آقای تاج‌زاده که معاون سیاسی ـ اجتماعی وزیر کشور بود، این موضوع را با آقای خاتمی و مجموعه وزارت کشور مطرح کرد و خوشبختانه انتخابات برگزار شد.

محتشمی‌پور افزود: به یاد دارم که گفت‌وگوهای فراوانی با خانم بروجردی داشتیم تا موضوعاتی که برای زنان ناشناخته بود، مطرح شود و از آنان دعوت کنیم برای نامزدی در انتخابات ثبت‌نام کنند. در نهایت، این تلاش‌ها به ثمر نشست و هزاران زن در سراسر کشور وارد عرصه مدیریت شهری و روستایی شدند. هرچند جایگاه وزارت کشور ستادی است، اما اثرگذاری آن در اقصی نقاط کشور نمایان شد.

وی ادامه داد: پس از انتصاب خانم بروجردی به معاونت اجتماعی وزارت کشور، پیگیری‌های فراوانی صورت گرفت؛ چرا که می‌دانستیم عنوان «مشاور» حساسیت‌هایی ایجاد می‌کند و معمولاً در انتخاب مدیران زن با احتیاط برخورد می‌شود. رفت‌وبرگشت‌های زیادی انجام شد و در نهایت، بنده نیز مسئولیتی پذیرفتم تا کارهای نیمه‌تمام تکمیل شود. می‌خواهم تأکید کنم جایگاهی که خانم بروجردی در وزارت کشور داشتند، بسیار فراتر از تصورات اولیه من بود. ایشان در جلسات شورای معاونان با جدیت حضور داشتند، بحث می‌کردند، استدلال می‌آوردند و موضوعات را با قاطعیت پیش می‌بردند.

این فعال حوزه زنان با اشاره به طرح ملی مقابله با خشونت خانگی علیه زنان گفت: این طرح در دوران معاونت اجتماعی خانم بروجردی اجرا شد. در آن زمان، ظرفیت‌های پژوهشی در وزارت کشور محدود بود و برای تخصیص بودجه نیاز به دفاع جدی وجود داشت. با وجود آنکه سهم زنان همواره اندک بود، اما با استفاده از امکانات جمعی و فراتر از بودجه‌های محدود، این پروژه به‌خوبی مدیریت شد. خانم شجاعی و خانم بروجردی نقش مهمی در پیشبرد این طرح داشتند.

وی افزود: بسیاری از این تلاش‌ها و مطالعات باید در تاریخ ثبت شود؛ تحقیقاتی که انجام شد، آثاری که تولید شد و حتی کتاب‌هایی که بعدها از میان رفت. باورکردنی نیست که در عصر حاضر نیز شاهد تکرار برخی اتفاقات تلخ تاریخی باشیم. با این حال، استقامت، سلامت، مدیریت و فروتنی از ویژگی‌های بارز خانم بروجردی بود که حتی در دوره مدیریت نیز به‌وضوح دیده می‌شد.

محتشمی‌پور ادامه داد: ویژگی مهم دیگر ایشان اعتقاد به «خواهری» و همبستگی میان زنان بود. هرگز ندیدم که در موقعیتی قرار بگیرند و دیگران را از فرصت‌ها محروم کنند. همواره تلاش داشتند ارتباطات منسجم و هماهنگ برقرار شود و مسیر گذشتگان ادامه یابد؛ مسیری که اگر در جایی نیاز به اصلاح داشت، با نگاه اصلاح‌گرایانه دنبال می‌شد، اما هرگز نادیده یا انکار نمی‌شد.

وی با اشاره به شرایط دشوار بیماری اشرف بروجردی گفت: حتی در اوج بیماری، احساس مسئولیت ایشان نسبت به وظایفی که برعهده داشتند، کم نشد و هیچ‌گاه کم‌کاری یا کم‌فروشی نکردند. بدون مقایسه با دیگران، باید اذعان کنم که او زنی کم‌نظیر بود. بسیاری از حاضران از خاطرات شخصی خود گفتند و من نیز می‌خواهم تأکید کنم انتخاب‌ها و مسئولیت‌هایی که پذیرفته می‌شد، گاه از سر ضرورت بود. در مقطعی که خودم در شرایط اضطراب و نگرانی قرار داشتم، دو زن در شب به من تلفن زدند که یکی از آنان خانم بروجردی بود؛ تماسی که نشان‌دهنده عمق تعهد، همراهی و انسانیت ایشان بود.

انتهای پیام