به گزارش ایسنا، خبرگزاری اسپوتنیک نوشت: ایران چندین سال است که هدف تحریم‌های شدید آمریکا قرار دارد اما دوام آورد.

پهپادهای ایرانی همچنان مستقیم به سمت هدف پرواز می‌کنند. زیرساخت‌های نظامی آمریکا را هدف قرار می دهند و باعث تلفات می‌شوند.

واشنگتن در دوره ترامپ شرط‌بندی اساسی روی آمریکایی‌محوری کرد آنهم بدون داشتن ائتلاف‌های پیچیده، بدون کمیته هماهنگی ناتو، بدون وابستگی به شرکای اروپایی. با این طرز تفکر ترامپ، متحدان از واشنگتن فاصله گرفتند.

هیچ عملیات زمینی مشترک، هیچ محاصره دریایی، هیچ مشارکت کامل ائتلافی وجود ندارد. اروپا که مشغول لفاظی‌های دفاعی خودش است، عجله‌ای برای ورود به ماجراجویی خاورمیانه با اهداف نامشخص و خروج حتی نامشخص‌تر ندارد. حتی کسانی که از قدیم‌الایام دنباله روی واشنگتن بودند، این بار نقش ناظر را ترجیح دادند.

دو راه خروج و هر دو بد

حالا دولت آمریکا با یک انتخاب روبروست آنهم بدون آنکه گزینه های خوبی در اختیار داشته باشد. باید از بین «بدترین گزینه ها» یکی را انتخاب کند.

راه اول؛ پیروزی را برای خود تعریف کند. اعلام کند که اهداف محقق شده، برنامه هسته‌ای ایران خنثی و تهدید حذف شده است. همان‌طور که قبلا چنین رویکردی در قبال ایران داشت و البته در اینجا با تاریخ انقضای قابل پیش‌بینی برای نتیجه هم روبروست. جامعه آمریکایی که از جنگ خسته شده و از افزایش قیمت سوخت عصبانی است، ممکن است این روایت را بپذیرد. اما در انتخابات بعدی به ترامپ رای نمی‌دهد.

راه دوم؛ با اشاره به اقتصاد، متحدان و «شرایط تغییرکرده»، به آرامی از اهداف حداکثری عقب‌نشینی کند و حضور در منطقه را بازتعریف کند. این صادقانه‌ترین رویکرد است، اما از نظر سیاسی خطرناک آنهم برای دولتی که وجهه خود را روی پیروزی‌های گسترده بنا کرده است.

هر دو مسیر به یک نتیجه می‌رسند: مداخله ایالات متحده در این جنگ به جای تقویت موقعیت جهانی آن باعث تضعیف جایگاه و نفوذ بین المللی آن شده است. اگر آمریکا وارد این جنگ نمی شد، موقعیت بهتری داشت.

یک شکست

ترامپ می‌خواست آمریکا را از طریق قدرت، عزم و آمادگی برای ضربه اول دوباره بزرگ کند. خاورمیانه قرار بود ویترین این دکترین باشد. اما تصویر واقعی متفاوت شد. او ایران را کشوری دشمن و منزوی می دانست اما از قدرت آن بی خبر بود. آمریکا با قوی‌ترین ارتش در اتئلاف خود به ایران حمله کرد اما به اهداف اعلام‌شده نمی‌رسد. حتی ارتش آمریکا هدف پهپادهای ارزان قیمت ایرانی قرار گرفت اما قادر نیست آنها را سرنگون کند. ایالات متحده منتظر حضور متحدانش برای پیوستن به این جنگ بود اما آنها نیامدند. کشوری که یا باید تاریخ را بعدا بازنویسی کند، یا اعتراف کند که تمام «سر و صدایی که به راه انداخت»‌ فقط توانایی نوشتن توییت است.

شروع کردن آسان است. تمام کردن سخت است. حتی سخت‌تر، توضیح دادن به همه که چرا این اتفاق افتاد.

انتهای پیام