به گزارش ایسنا به نقل از مدیریت ارتباطات و اطلاع رسانی معاونت امور بین الملل قوه قضائیه و ستاد حقوق بشر، ستاد حقوق بشر جمهوری اسلامی ایران با انتشار گزارش روشنگرانهای پیرامون پیشنویس گزارش گزارشگر ویژه به اصطلاح وضعیت حقوق بشر جمهوری اسلامی ایران برای ارائه به نشست ۶۱ شورای حقوق بشر سازمان ملل اعلام کرد: متأسّفانه این گزارش نیز مانند گزارشهای پیشین، سرشار از ادعاهای نادرست، تحلیلهای مغرضانه و نتیجهگیریهای سیاسی است که هیچ سنخیّتی با واقعیّتهای جامعه ایران ندارد و نویسنده آن نیز از رویکرد کلی این سازوکار که مبتنی بر تعامل سازنده نیست، تبعیّت نموده است.
متن کامل این گزارش به شرح زیر است:
ستاد حقوق بشر جمهوری اسلامی ایران، پیشنویس گزارش خانم "مای ساتو"، گزارشگر ویژه وضعیت حقوق بشر در ایران را که برای ارائه در نشست ۶۱ شورای حقوق بشر سازمان ملل متحد تهیه شده است، مورد مطالعه و بررسی قرار داد. متأسّفانه این گزارش نیز مانند گزارشهای پیشین، سرشار از ادعاهای نادرست، تحلیلهای مغرضانه و نتیجهگیریهای سیاسی است که هیچ سنخیّتی با واقعیّتهای جامعه ایران ندارد و نویسنده آن نیز از رویکرد کلی این سازوکار که مبتنی بر تعامل سازنده نیست، تبعیّت نموده است. نباید فراموش کرد که ارزیابی وضعیت حقوق بشر در هر کشور، بهویژه در دورههایی که جامعه با بحرانهای امنیّتی، حملات علیه غیرنظامیان، فشارهای گسترده روانی و اختلال در زیرساختهای حیاتی روبهرو است، مستلزم رویکردی جامع، زمینهمند و مبتنی بر واقعیّات میدانی است. هر گزارش حقوق بشری، اگر بخواهد به فهمی دقیق، منصفانه و معتبر از وضعیّت برسد، ناگزیر باید همه عناصر مؤثّر بر حیات، امنیّت، کرامت و رفاه شهروندان را در چارچوبی متوازن مورد توجّه قرار دهد.
نفی کلّی گزارش
جمهوری اسلامی ایران قویّاً این گزارش و روند تهیّه آن را که مبتنی بر اطلاعات منابع غیرموثّق، معاند و بعضاً تروریستی است، رد مینماید. رویکرد گزینشی، جانبدارانه و تقابلی نسبت به موضوع حقوق بشر در ایران، که عمدتاً با حمایت برخی کشورهای غربی با هدف اعمال فشار سیاسی دنبال میشود، فاقد هرگونه اعتبار حقوقی و اخلاقی است. سازوکار گزارشگر ویژه از ابتدا ابزاری سیاسی برای مداخله در امور داخلی کشورهای مستقل بوده و جمهوری اسلامی ایران همواره بر بیاعتباری آن تأکید کرده است.
روایتسازی جعلی سازوکارهای موازی علیه جمهوری اسلامی ایران
جمهوری اسلامی ایران، در نتیجهی سیاسیکاری و لابیگری برخی کشورهای غربی، تحت نظارت نهادهای موازی حقوق بشری قرار گرفته است. این نهادها عملاً کارکردی سیاسی یافته و هیچ نسبتی با هدف ادعایی و اعلامیِ صیانت از حقوق ایرانیان ندارند. نهادهایی چون «هیأت موسوم به حقیقتیاب» و «گزارشگر ویژه وضعیت حقوق بشر در ایران»، به عنوان دو سازوکار موازی، بهجای پایبندی به اصول بیطرفی و اتکا به واقعیات میدانی، با انتشار گزارشهای تکراری، غیرمستند و همجهت با پروژههای رسانهای ضدایرانی، در مسیر روایتسازی سیاسی علیه جمهوری اسلامی ایران گام برداشتهاند. این سازوکارهای بهظاهر مستقل، با رقابت در سیاهنمایی و طرح ادعاهای بیپایه، نمونهای آشکار از موازیکاری هدفمند در چارچوب نهادهای حقوق بشری را به نمایش گذاشتهاند. تناقض رفتاری آنان زمانی برجستهتر میشود که در برابر نقضهای فاحش حقوق مردم ایران- از تحریمهای ظالمانه تا تجاوزهای سرزمینی- سکوت اختیار کرده و از کمترین اقدام برای جلوگیری یا افشای این موارد فروگذار نمودهاند. همین رویّه در قبال جنایات فجیع رخداده در جریان جنگ تحمیلی ۱۲ روزه و تجاوز جاری رژیم صهیونیستی و آمریکا به ایران نیز بهروشنی مشهود بود و باعث دلزدگی، یاس و ناامیدی بیش از پیش نسبت به سازوکارهای حقوق بشری و کارایی و بیطرفی این نهادها گردید. این سازوکارها در حالیکه بخش قابلتوجهی از گزارشهای خود را به بازنمایی مغرضانهی اغتشاشات داخلی و طرح ادعاهای سیاسی اختصاص دادهاند، از بازتاب کامل و واقعی جنایات وحشیانه و غیرانسانی رخداده در جریان تجاوزات رژیم صهیونیستی و آمریکا به ایران چشم پوشی نمودهاند. در نتیجه، آنچه با عنوان «حقیقتیابی و گزارشگری» معرفی میشود، در عمل به ابزاری برای مشروعیتبخشی به روایتهای سیاسی خاص تبدیل شده است؛ روایتی که نه تنها از حقوق مردم ایران دفاع نمیکند، بلکه آگاهانه آن را نادیده میگیرد.
اولویّت ملّی: دفاع مشروع در برابر تجاوز گسترده نظامی
در شرایط خطیر کنونی، جمهوری اسلامی ایران هدف تجاوز نظامی گسترده و غیرقانونی ایالات متحده آمریکا و رژیم صهیونیستی قرار گرفته است. این حملات که نقض آشکار منشور ملل متحد و حقوق بینالملل بشردوستانه است، منجر به شهادت و مجروحیت هزاران نفر از شهروندان بیگناه ایرانی، از جمله زنان و کودکان، و تخریب گسترده زیرساختهای غیرنظامی و مراکز درمانی گردیده است.
در چنین شرایطی که حق حیات ملّت ایران توسط متجاوزین به طور سیستماتیک نقض میشود، تمامی ظرفیتها و منابع کشور معطوف به دفاع مشروع و مقابله با این جنایتهای بینالمللی است. بدیهی است که در بحبوحه جنگ تحمیلی، پرداختن به گزارشهای مغرضانه و بیاساسی که با اهداف سیاسی خاصی تهیّه شدهاند، در اولویّت اقدامات کشور قرار ندارد.
جنایات جنگی متجاوزین آمریکایی و صهیونیستی؛ نقض فاحش حقوق بینالملل بشردوستانه
بی تردید، یکی از مهمترین محورهایی که در هر بررسی جامع باید جایگاه برجستهای داشته باشد، مسأله حملات علیه غیرنظامیان و آثار فراتر از لحظه وقوع این حملات است. در هر جامعه، غیرنظامیان حامل اصلی حیات روزمره، ثبات خانوادگی، استمرار آموزش، فعالیّت اقتصادی و اعتماد اجتماعیاند. هنگامی که آنان هدف مستقیم یا غیرمستقیم قرار میگیرند، خسارت فقط در شمار کشتهشدگان یا مجروحان خلاصه نمیشود، بلکه بنیان روانی و اجتماعی زندگی جمعی نیز آسیب میبیند. گزارش خانم مایی ساتو و طرح ادعاهای بیاساس علیه جمهوری اسلامی ایران بدون در نظر گرفته شدن جنایتهای جنگی آشکار آمریکا و رژیم صهیونیستی علیه مردم ایران و همچنین سکوت معنادار بسیاری از کشورهای عضو ملل متحد در برابر جنایتهای سازمانیافته علیه غیرنظامیان، بیاعتباری ادعاهای حقوق بشری گزارشگر را در چنین مقطعی، بیش از پیش آشکار میسازد.
۱.حمله به مدرسه دخترانه میناب؛ جنایت جنگی آشکار
در نخستین روز تجاوز گسترده آمریکا و رژیم صهیونیستی، جنگندههای متجاوز مدرسه دخترانه "شجره طیبه" در شهر میناب را هدف قرار دادند. در این حمله وحشیانه، ۱۶۸ دانشآموز معصوم ۷ تا ۱۲ ساله به شهادت رسیدند و ساختمان مدرسه به کلّی تخریب شد. منابع بینالمللی از جمله آسوشیتدپرس و بیبیسی با تحلیل تصاویر ماهوارهای تأیید کردهاند که این حمله، همزمان با حملات دقیق به تأسیسات نظامی انجام شده است. تحلیلگران امنیّتی بینالمللی اذعان داشتهاند که الگوی تخریب، نشاندهنده استفاده از مهمّات نفوذگر و اجرای تاکتیک موسوم به "ضربت دوقلو" (Double-tap) است که در آن منطقه هدف، در دو نوبت متوالی بمباران میشود. لازم به ذکر است، تاکنون (روز دهم تجاوز نظامی)، ۶۹ مدرسه و واحد آموزشی به جز مدرسه میناب در نتیجه این حملات دچار آسیب شده یا به کلّی از بین رفتهاند.
۲.شهادت رهبر سیاسی و دینی کشور و مقامات عالیرتبه
در ادامه این تجاوز وحشیانه، نیروهای متجاوز آمریکایی و صهیونیستی با هدف قرار دادن محل استقرار رهبر معظّم انقلاب، حضرت آیتالله العظمی سیدعلی خامنهای (مدّظلّهالعالی)، ایشان را به همراه تعدادی از اعضای خانواده و شماری از مقامات عالیرتبه کشور به شهادت رساندند. این اقدام تروریستی که در روزهای ابتدایی حمله (۹ اسفند ۱۴۰۴) رخ داد، نشاندهنده عمق خباثت و ماهیّت ضدبشری متجاوزین است. هدفگیری مستقیم رهبران سیاسی و مذهبی یک کشور مستقل، مصداق بارز تروریسم دولتی و جنایت جنگی است.
۳.هدفگیری مراکز درمانی و بهداشتی؛ نقض آشکار پروتکلهای ژنو
نیروهای متجاوز آمریکایی و صهیونیستی مراکز درمانی متعددی را در سراسر ایران هدف قرار دادهاند. بنا بر اعلام مقامات ایرانی، تا زمان نگارش این متن (روز دهم تجاوز نظامی آمریکا و رژیم صهیونیستی) ۵۲ واحد بهداشتی، ۲۹ واحد درمانی، ۱۹ واحد اورژانس و ۱۶ آمبولانس مورد حمله قرار گرفته است و ۴ دستگاه آمبولانس و یک بالگرد اورژانس به صورت کامل تخریب شده است. ۱۱ نفر از کادر درمان به شهادت رسیدهاند و ۵۵ نفر از کارکنان حوزه درمان نیز مصدوم شدهاند. بیمارستان گاندی در تهران که دارای بخش آیویاف (درمان ناباروری) بود، هدف حمله قرار گرفت و تجهیزات آن به کلّی تخریب شد. مراکز درمانی مت