به گزارش ایسنا، کاظم جلالی در این ارتباط در مطلبی در صفحه اینستاگرام خود نوشت: گاهی تصاویر، روایتی عمیقتر از هزاران واژه در دل خود دارد…
او نوشته است: این تصاویر، به یکی از سفرهای شهید دکتر علی لاریجانی به مسکو بازمیگردد؛ زمانی که برای دیدار با آقای پوتین ، در کاخ کرملین حضور داشتیم. دقایقی پیش از آغاز دیدار، در فضایی آرام به انتظار نشسته بودیم که وقت نماز مغرب و عشا فرا رسید.
در ادامه این مطلب آمده است: ایشان که همواره به اقامه نماز در اول وقت مقید بودند، بیدرنگ آماده نماز شدند و در همان فضای رسمی، با آرامشی مثالزدنی، قامت به عبادت بستند. آن لحظه برایم چنان پرمعنا بود که بیاختیار ثبت آن را ضروری دیدم؛ هرچند هرگز گمان نمیکردم روزی این تصاویر، پس از شهادت ایشان، به عنوان یادگاری از یک روح بزرگ منتشر شود…
جلالی گفته است: نماز اول وقت، برای ایشان یک عادت نبود؛ یک باورعمیق بود.این ویژگی را بارها و بارها در سلوک فردی و اجتماعیشان مشاهده کرده بودم. آخرین باری که توفیق داشتم در کنار ایشان نماز اقامه کنم، ششم ماه مبارک رمضان امسال در تهران بود. بیش از دو ساعت گفتوگویی صمیمی داشتیم که با فرارسیدن وقت نماز، ایشان بیدرنگ برخاستند. با همان تواضع همیشگی، تعارف کردند که بنده پیشنماز شوم و من به شوخی عرض کردم: «اقتدا به شهید، ثواب بیشتری دارد. لبخند آرام و معنادارشان، هنوز در خاطرم زنده است…
سفیر ایران افزوده است: خاطرهای دیگر از سالها پیش، در پانزدهم بهمنماه ۱۳۹۱ در مجلس شورای اسلامی در ذهنم مانده است؛ روزی که در حافظه سیاسی کشور به «یکشنبه سیاه مجلس» معروف شد؛ جلسهای کمسابقه و پرالتهاب که صحن مجلس در اوج تنش، به اصطلاح افشاگریها و طرح موضوعاتی نسبت به خانواده ایشان قرار داشت و افکار عمومی با حساسیت آن را دنبال میکرد. با وجود چنین فضای سنگین و سرنوشتسازی، ایشان با طمأنینهای کمنظیر جلسه را مدیریت کردند.
وی در ادامه آورده است: در نزدیکی اذان، خدمتشان عرض کردم شاید مناسب باشد جلسه ادامه یابد و به جمعبندی نهایی برسد. اما ایشان با همان آرامش همیشگی فرمودند: «بگذارید ابتدا نمازمان را بخوانیم، ببینیم خدا چه مقدر میکند؛ نماز اول وقت را از دست ندهیم.»
جلالی در پایان گفته است: اینها تنها گوشهای از خاطراتی است که از آن مرد بزرگ در ذهن و جان من نقش بسته است؛مردی که سیاست را با معنویت، و مسئولیت را با عبودیت در هم آمیخته بود. امروز، این تصاویر نه فقط یک لحظه، بلکه نشانی از یک سبک زندگی است؛سبکی که در آن، حتی در مهمترین دیدارهای رسمی، یاد خدا در اولویت است.
انتهای پیام
