به گزارش ایسنا، حجت الاسلام والمسلمین هادی سروش - استاد فقه و فلسفه حوزه علمیه قم- در یاداشتی آورده است: ظالمِ برای استعلای ظالمانه بر یک کشور و ملت آن از ادبیاتِ دشمنی با مردم استفاده نمی‌کند، بلکه با ادعای منافقانه کمک به مردم در راه است' وارد می‌شود تا دمار از روزگار کشوری که به زیاده خواهی او "نه" گفته، در آورد.

شاید برخی از جوانان ما دستخوش نفاق و وعده‌های توخالی شدند و امروز را می بینند که وعده های بیگانه خونریز نه تنها از حق و عدالت و تشریک مساعی در حقوق شهروندی خالی بود بلکه پر از ظلم و تعدی نیژ بود.

از دو موضع سخن با دوستانی که چنان تصوری از حمله بیگانه داشتند، دارم؛ موضع وجدانی و اخلاقی، و موضع دینی.

از موضع وجدانی؛

آیا وجدانا آنان که به مدرسه حمله کردند و ۱۷۰ کودک را با تغذیه وکتاب داخل کیف پر از خون کردن و به زیر آوار فرستادند! دوست ما و وطن ما هستند!؟

آیا وجدانا آنان که با حملات پی در پی، خواب را از چشمان معصوم کودکان گرفته اند و مانند بید در آغوش مادران می لرزاند! میتوانند مدعی انسانیت باشند!؟

آیا وجدانا آنان که به خاطر ترور یک دانشمند و به هیچ یک از خانه‌های مجاور آن رحم نکردند و بگونه‌ای خانه و کاشانه آنان را نابود کردند بگونه‌ای که در بعضی از موارد اثری از شهدا  نیست! دوست ما و دلسوز ما هستند!؟

به عنوان نمونه؛ در یک حمله شبانه در قم؛ ۱۸ نفر شهید شدند که چهار نفر آن کودکانی بودند که در کنار عروسک خود خواب بودند!!

مبادا کسی، در این خون‌ها با رضایت درونی، شریکِ ظلمِ ظالم شود!

سه امام ما شیعیان؛ امیرالمومنین، امام باقر و امام صادق (علیهم السلام) فرمودند : «ظالم و همکار او و راضی به ظلم او، جملگی در ظلم باهم شریک هستند.»؛ «اَلْعَامِلُ بِالظُّلْمِ وَ اَلْمُعِینُ لَهُ وَ اَلرَّاضِی بِهِ شُرَکَاءُ.»

ما بر هر خونِ مظلومی، گریانیم؛ خواه خون در دی ماه باشد و یا خون در اسفند و فروردین! چون مردم و خون؛ هر دو دارای حرمت است. و این باورِ هر ایرانی است. و ایرانی هرکجا دنیا باشد عِرقِ ایرانی در خون اوست. با افتخار مدعی هستم؛ ایرانیان در داخل و خارج؛ صاحبان وجدان و نوع دوستی و شرافت هستند و بر خون و بر هم وطن خود حساس هستند.

به شهادتِ تاریخ؛ در هر برهه ای که مردم از ظلمِ داخلی پناه به ظالمِ خارجی بردند به رفاه و آزادی نرسیدند و قطعا تجربه آنچه که تجربه شده؛ خطاء بزرگ و ندامتِ عمیقی بدنبال دارد و چه بسا امکان بازگشت به حداقل های دوران گذشته نخواهد داشت.

از موضع قرآنی نیز، با دوستان جوانم سخنی دارم.، ممکن است جوانی که بعد از گذر از بسیاری از منابعِ دینی  ، بگوید من قرآن را قبول دارم. بسیار خوب؛ آفرین بر تو که قرآن را قبول داری. با هم چند آیه قرآن را مرور کنیم.

ببینید؛ مؤمنان راستین وقتی دعوت موسی را اجابت کردند و ادعای توکل به خدا کردند، حرف مهمی زدند و *آن مومنان گفتند؛ خدای ما، ما را دستخوش نقشه‌های ظالمین که در نهایت به سود آنان تمام می‌شود، قرار مده: «فقالوا عَلَی اللَّهِ تَوَکَّلنا رَبَّنا لا تَجعَلنا فِتنَةً لِلقَومِ الظّالِمینَ.» (یونس / ۸۵)

همیشه بوده اند کسانی که از روی خوش باوری و یا از روی بغض نسبت به یک ظالم در دامن ظالم بزرگتری قرار گرفتند! این گزاره طبق گزارش قرآن، چنین است؛ «إِنّا جَعَلناها فِتنَةً لِلظّالِمینَ.» (صافات / ۶۳)

در تفسیر این آیه، دو شاگرد امام باقر و امام صادق (علیهما السّلام) بنام زرارة و محمد بن مسلم  از آن دو امام نقل می کنند که فرمودند : «معنای آیه [در معرض فتنه ظالم قرار نگرفتن این است] بگونه ای نشود که ظالمان بر ما مسلط شوند و ما وسیله فتنه انگیزی خود قرار دهند. ؛  لا تسلطهم علینا فتفتنهم بنا.» (مجمع البیان. ج ۵ ص۱۹۳)

اجازه دهید از دو مفسر گرانفدر قرآن، یکی از قرن چهارم، و دیگری از قرن چهاردهم در تفسیر آیه «میدانِ فتنه ظالمان» بودن، سخن ارزشمندی تقدیم کنم.

بزرگ فقیه و محدث و مفسر قرن چهارم جناب شیخ طوسی بر این باور است؛ «انسان باید مراقب باشد در موقعیتی قرار نگیرد که باعث وجهه و آبرو و اعتبار ظالم شود، از اینجا که مومنان دعا میکنند خدایا را مایه اعتبار ظالمین قرار مده : «رَبَّنا لا تَجعَلنا فِتنَةً لِلَّذینَ کَفَروا وَاغفِر لَنا رَبَّنا إِنَّکَ أَنتَ العَزیزُ الحَکیمُ. » (ممتحنه /۵) یعنی؛ خدایا ما را دستخوش آشوبی به سود کافران مگردان.» (التبیان. ج ۵ ص۴۲۰)‌

بسیار سخن دقیقی است، ما به هر علتی و به هر انگیزه دینی و یا اجتماعی، و یا خروج از بن بست‌های زندگی، نباید باعث آبرو و تقویتِ جنایتکار بین المللی و رژیم‌های سراسر ظلم شویم.

مطلب ارزشمند دیگر از مفسر قرن چهاردهم جناب علامه طباطبایی چنین است: «ظالمانی که قدرت و زور دارند، مظلومان را مورد فریب قرار میدهند، در راستا انتقام؛ از جاذبه ها برای سوء استفاده از مظلوم استفاده میکنند. و این، میدان فتنه انگیزی ظالمان است.»(المیزان ج۱۰ص۱۱۴)

نکته مهم در ایجاد فضای فتنه انگیزی دشمن این است که وقتی فتنه‌ها و جنایت‌ها در  پوشش‌های مختلف وارد جامعه و کشور عزیز ما شود، آن روز دود خیانت و جنایت فقط با چشم عدهای خاص که شاید دلخواه بعضی از ما بوده! نمیرود، بلکه آسیب های مالی و جانی و روانی آن، بر کل جامعه از بزرگسالان و کهنسالان، تا کودکان و زنان را خواهد گرفت. اضافه بر اینکه آثار ظلم و جنایت تخریب سال‌ها بر روح و روان انسان‌ها میماند؛ آثار فتنه و جنایت و تخریب بر ساختارهای اساسی کشور تا سال‌های سال باقی خواهد ماند. این سخن قرآن است که غبار فتنه بر گروه خاص و یا بخشی از کشور نمی‌نشیند بلکه فرا گیر خواهد بود؛ «وَاتَّقوا فِتنَةً لا تُصیبَنَّ الَّذینَ ظَلَموا مِنکُم خاصَّةً وَاعلَموا أَنَّ اللَّهَ شَدیدُ العِقابِ.» (انفال /۲۵)

پس؛ راه فتنه‌های دشمن و ورود بیگانه را همگان باید ببندند چون آثار سوء آن فقط بر عده‌ای خاص نیست.

سخن آخر؛ باید مراقب بود در تمام سختی‌های سیاسی و اجتماعی و اقتصادی، دنبال راه حلی غیر از بازی در میدان دشمن را پیدا کرد. تکیه به دشمن، و وجاهت بخشیدنِ به دشمن با قرآن و وجدان سازگار نیست.

انتهای پیام